Αστική «Κατάρα»

Είναι νομίζω τώρα το πλήρωμα του χρόνου για την αστική ζωή. Πριν περίπου 30 με 40 χρόνια άνθρωποι από κάθε γωνιά της χώρας βρέθηκαν στις μεγάλες πόλεις αναζητώντας ένα διαφορετικό εργασιακό περιβάλλον, ένα υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης ή απλά ακολούθησαν την επιθυμία τους για μόρφωση και επαγγελματική κατάρτιση.

Οι πόλεις όμως μας ξέρασαν. Ο άνθρωπος που αναζήτησε την επαγγελματική του τύχη εδώ πέρασε απ’ όλα τα στάδια. Από δημόσιος υπάλληλος έγινε γιάπης, και από γιάπης επιχειρηματίας. Για το τέλος άνεργος. Εδώ γεννήθηκε το lifestyle και η έξυπνη επένδυση. Χρηματιστήριο, επιχειρήσεις, μίζερα γραφεία και ασανσέρ για όλους.

Κάθε μέρα ίδια. Το κινητό στο ένα χέρι και καφές πακέτο στο άλλο, η αίσθηση της επιτυχίας και της εναρμόνισης με το αστικό περιβάλλον. Μέσα σε μια εικοσαετία γίναμε μικροί Νεουρκέζοι.

Το δεύτερο της μισό μας βρήκε και κοινωνικά δικτυωμένους. Ω τι ευτυχία! Το πρωινό μας κέικ βρήκε τη δημοσιότητα που του άρμοζε, η μουσική έγινε ταυτότητά μας και ο πολιτικός που κρύβαμε μέσα μας βρήκε το βήμα που πάντα έψαχνε. Αρχίσαμε να δείχνουμε πολλά και να λαμβάνουμε λίγα. Γίναμε αέναοι πομποί και επιφανειακοί δέκτες. Δεχόμαστε μόνο για να εκπέμψουμε και χάσαμε την απόλαυση της συσσώρευσης της γνώσης. Περισσότερα copy paste απ’ότι click.

Θα μου πεις που είναι το κακό; Μήπως πάντα πάρε δώσε δεν ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις; Σύμφωνοι. Εδώ όμως το πάρε έγινε σκέτη προβολή του ατόμου που θα θέλαμε να είμαστε και το δώσε βεβήλωσε όλα μας τα αισθητήρια όργανα. Θεατές χωρίς κριτήρια ενστικτώδη, από αυτά που πηγάζουν από μέσα μας κατά τη διάρκεια των άμεσων κοινωνικών μας αλληλεπιδράσεων. Οι αισθήσεις μας αποδυναμώθηκαν και η ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία του καθενός αντικαταστάθηκε από μηχανικές μιμητικές συμπεριφορές.

Και η γνώση τι απέγινε; Αυτό που θα έπρεπε να μας εμπλουτίσει μετατράπηκε σε update για να μην μας πουν αμαθείς. Από πότε η πληροφορία έγινε γνώση; Και εν τέλει αυτό το γνωσιακό μόρφωμα ήταν αρκετό για να καταστήσει τις επαφές μας ουσιαστικές; Να μπορούμε, δηλαδή, με βεβαιότητα να πούμε πως έχουμε «τριφτεί» με τον άλλον και τον έχουμε εκτιμήσει σωστά. Μήπως απλά δίνουμε τα σήματα που θέλουμε να δώσουμε αλλά κρατάμε τον αληθινό μας εαυτό σε απομόνωση με το φόβο ότι δε θα γίνει αρεστός;

Αυτό ακριβώς είναι που εγώ ονομάζω «αστική κατάρα». Περιοριστήκαμε τόσο πολύ στην εικόνα, μια κινηματογραφική απεικόνιση του εγώ, που αφήσαμε την ανθρώπινη φύση μας σε δεύτερη μοίρα. Το είδωλό μας ήταν αψεγάδιαστο, αλάθητο και άφθαρτο. Κι όταν αντιληφθήκαμε την πραγματικότητα, πέσαμε από τα σύννεφα. Γεγονός όχι απαραίτητα κακό. Ίσως αυτό να είναι και η πραγματική γνώση, η ύστερη..

Φαίδρα Μπράττου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.