Γεώργιος Δροσίνης: Στον πνευματικό «Όλυμπο»…

drosinisΟ ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Γεώργιος Δροσίνης γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1859, σ’ ένα αρχοντικό της Πλάκας. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου. Χάρη στη φιλομάθειά του, αλλά και στις οικονομικές δυνατότητες που είχαν οι γονείς του, σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη συνέχεια Ιστορίας της Τέχνης στη Λειψία, στη Δρέσδη και στο Βερολίνο.

Η πολύπλευρη παρουσία του στα ελληνικά γράμματα και τον εθνικό πολιτισμό φαίνεται απ’ το γεγονός ότι όντας από το 1889 ως το 1897 διευθυντής του περιοδικού «Εστία», το μετέτρεψε σε εφημερίδα το 1894. Ακόμη, την ίδια περίοδο ίδρυσε και διηύθυνε τα περιοδικά «Εθνική Αγωγή» και «Μελέτη», καθώς και το ετήσιο «Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος». Το 1899 μαζί με τον Δημήτριο Βικέλα ίδρυσαν το «Σύλλογο προς διάδοσιν
ωφελίμων βιβλίων», που εξέδωσε λογοτεχνικά έργα, λαογραφικές και άλλες μελέτες. Το 1901 ίδρυσε πολλές σχολικές βιβλιοθήκες στην πρωτεύουσα και την ιδιαίτερη πατρίδα του και το 1908 το εκπαιδευτικό μουσείο. Συνέβαλε, επίσης, στην ανέγερση του Οίκου Τυφλών, της Σεβαστοπούλειας Επαγγελματικής Σχολής και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρίας. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Γεώργιος Δροσίνης μαζί με άλλους
Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.

Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1879 με ποιήματά του στα
περιοδικά «Ραμπαγάς» και «Μη Χάνεσαι». Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Ιστοί Αράχνης», η σταδιοδρομία του, όμως, ως νέου ποιητή άρχισε το 1884 με τη συλλογή «Ειδύλλια». Ανήκε στον κύκλο των προοδευτικών ποιητών (μαζί με τους Νίκο Καμπά και Κωστή Παλαμά), που επεδίωκαν να ανανεώσουν τον
ποιητικό λόγο, να τον απαλλάξουν από τον στόμφο και την απαισιοδοξία της Α’ Αθηναϊκής Σχολής και να καθιερώσουν την δημοτική ως επίσημη γλώσσα της λογοτεχνίας. Μάλιστα, η χρονολογία έκδοσης της πρώτης του ποιητικής συλλογής, το 1880, είναι το ορόσημο της εμφάνισης της Νέας Αθηναϊκής Σχολής.
Τα ποιήματα είναι συχνά σύντομα, αντιρομαντικά, ζωντανά, ευκολονόητα, αρμονικά στη μορφή τους, τα περισσότερα μουσικά στην έκφρασή τους, εμπνευσμένα από τα θέματα της καθημερινής ζωής. Αποτελούν προάγγελους της γλωσσικής μεταστροφής και της πνευματικής αναγέννησης. Η θρησκευτική συγκίνηση που διαφαίνεται στους στίχους του Δροσίνη, είναι απαύγασμα μίας ιερής πίστης που δεν εγκατέλειψε τον ποιητή έως
την τελευταία του πνοή. Ήταν πιστός, ευλαβής και είχε το σεβασμό στα καθιερωμένα θρησκευτικά έθιμα. Γι’ αυτό και αρκετά από τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από σημαντικούς συνθέτες κι έχουν συνδεθεί με πολλές στιγμές της ζωής των Ελλήνων.

drosinis vikelasΤο πεζογραφικό του έργο απ’ την άλλη έχει όλα τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν την ποίησή του, τη φυσιολατρία, την ειδυλλιακή διάθεση, την έντεχνη σύνθεση, την ευγένεια στην έκφραση, την απλότητα και την ειλικρίνεια. Ο Δροσίνης εμπνέεται, όπως φαίνεται, από την ελληνική φύση και η λαϊκή παράδοση. Τα πρώτα του πεζά τα έγραψε στην καθαρεύουσα. Η διάθεση όμως της μεταστροφής στη δημοτική γλώσσα διαφαίνεται από τα πρώτα του κιόλας μυθιστορήματα. Χαρακτηριστικά στο πεζογράφημά του είναι ο συνδυασμός του λογογραφήματος με την ηθογραφία, η ζωή του χωριού με τη γαλήνη της και τις δυσκολίες της καθώς και ο απλός άνθρωπος με τη φροντίδα της καθημερινής ζωής, τους καημούς του, και τις προλήψεις του. Χαρακτηριστικό της εμβέλειάς του είναι πως πολλά από αυτά έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ξένες γλώσσες. Παράλληλα, βέβαια υπήρξε και μαχητικός δημοσιογράφος που αγωνίστηκε για τις δημοκρατικές ελευθερίες και σοφός καθοδηγητής της νεολαίας.

Για όλους αυτούς του λόγους τιμήθηκε με το Αριστείο των Γραμμάτων της «Ακαδημίας Αθηνών», ενώ το 1947 προτάθηκε από το Ελληνικό Κράτος για το βραβείο Νόμπελ, σε αναγνώριση της αξίας του έργου του, το οποίο τελικά απoνεμήθηκε στο Γάλλο λογοτέχνη Αντρέ Ζιντ (André Gide).

Η ποίηση του μα και ο πεζός του λόγος είναι πλημμυρισμένα από την Ελλάδα και την αγάπη του γι’ αυτή. Πέθανε στη Κηφισιά στις 3 Ιανουαρίου 1951, σε βαθιά γηρατειά. Σήμερα, 153 χρόνια μετά το ύστατο χαίρε σ’ έναν απ’ τους σημαντικότερους Έλληνες του πνεύματος της σύγχρονης εποχής. Αξίζει να θυμόμαστε την προσπάθεια του για την ανοικοδόμηση του πολιτισμικού υποβάθρου της χώρας. Σε συνθήκες κρίσης και κοινωνικού χάους, η αχτίδα
της λογοτεχνίας είναι παρήγορη για τον καθένα. Ας μην ξεχνάμε όμως και τη φράση του ποιητή: «Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις και στις ελπίδες», που μας δείχνει πως όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα η ελπίδα μας φανερώνει το μονοπάτι για την έξοδο απ’ τις δύσκολες καταστάσεις και οι αναμνήσεις από την αποφυγή αυτών των καταστάσεων.

Αλέξανδρος Πήχας

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.