Θα το πω «Φως»

Του Θάνου Βάγιου

Καθώς ανέβαινα χθες το πρωί τις κυλιόμενες σκάλες  του μετρό στο Πανεπιστήμιο, αντίκρισα μια εικόνα που μ’ έβαλε σε σκέψεις.

Σε διάφορα σημεία λίγο πριν τα ακυρωτικά μηχανήματα, ακουμπισμένα “χτυπημένα” εισιτήρια. Καθώς ανεβαίναμε έβλεπα κόσμο να συμμετέχει σ’ αυτήν την ιδιότυπη χειρονομία είτε αφήνοντας εκεί τα εισιτήριά του είτε δίνοντάς τα απευθείας σε αυτούς που κατέβαιναν. Βέβαια το “φαινόμενο” δεν είναι καινούριο αλλά νομίζω ότι η έντασή του έχει αυξηθεί πολύ το τελευταίο διάστημα.

Σίγουρα είναι μια πράξη που από κάποιους νομοταγείς (;;) καταδικάζεται καθώς περιορίζει την εισροή εσόδων στα ταμεία του κράτους. Σκεπτόμενος σαν πολίτης αυτής της χώρας που τόσα περνάει, θα συμφωνήσω πιθανότατα μαζί τους.

Αυτή τη στιγμή όμως – όπως και χθες – βλέπω το θέμα από την άλλη του πλευρά. Την ανθρώπινη. Ίσως “φταίει” το γεγονός πως είμαι φύσει – θέσει αισιόδοξο άτομο και ψάχνω έστω και για ισχνές ηλιαχτίδες φωτός σε μια κοινωνία γκρίζα (τι είπα τώρα…). Την αντιλαμβάνομαι σαν μια πράξη αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας. Σαν μια πράξη που δείχνει ότι “κάτι υπάρχει εδώ, κάτι συμβαίνει”.

Ίσως επιτέλους να μη σκέφτονται όλοι μόνο τον εαυτό τους και με μια τέτοια απλή, καθημερινή χειρονομία να προσπαθούν με τον τρόπο τους να κάνουν την καθημερινότητα λίγο πιο εύκολη, τον κόσμο λίγο πιο όμορφο.

Καλημέρα σας! Άρχισαν οι διαδηλώσεις…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.