ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – Θοδωρής Βουτσικάκης: Είμαι οπαδός της ατάκας «Η ευτυχία είναι στιγμές»

Το Θοδωρή Βουτσικάκη τον γνώρισα στην αρχή της φετινής χρονιάς. Αρκετούς μήνες αργότερα και έχοντας σχεδόν κλείσει μια ιδιαιτέρως σημαντική χρονιά για εκείνον, πήραμε την πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, για σεντόνι και συζητήσαμε τόσα πολλά -και ωραία κατ’ εμέ- που είναι κρίμα να τα κόψω για να γράψω ένα πρόλογο για το πόσο εξαιρετικός καλλιτέχνης  και πόσο προσηνής άνθρωπος είναι… Δεν μας αρέσουν οι τυπικότητες… Άλλωστε θα τα καταλάβετε μόνοι σας! Διαβάστε μια αληθινή κουβέντα!

7...Θοδωρή, φέτος έκανες τη μετάβαση από τον γλυκό και ήρεμο με μια αίσθηση εγωκεντρικότητας Ντόριαν του «Μαύρου βελούδου» στον ηδονοθήρα Ντόριαν του «Ντόριαν Γκρέι the musical»… Αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το ένα συνέχεια του άλλου;

Ας ξεκινήσουμε από το πώς ξεκίνησε να στήνεται όλο αυτό και έχει να κάνει με τη γνωριμία μου με την Άντα Τσεσμελή. Εκτιμώντας τη δουλειά της της πρότεινα να κάνουμε κάτι μαζί, το οποίο στη δική μου σκέψη ήταν καθαρά μουσικό. Η Άντα ήθελε να προσθέσει κάτι δικό της, ήθελε να γράψει. Κάπως έτσι μπήκε για πρώτη φορά το μικρόβιο της μυθιστορηματικής φιγούρας του Ντόριαν Γκρέι. Τότε υπήρχε η ιδέα, το όνομα, χωρίς να υπάρχει ο τίτλος γιατί το «Μαύρο Βελούδο» είχε να κάνει με το Θοδωρή, με τη δική μου ψυχοσύνθεση, τις δικές μου μουσικές επιλογές. Ουσιαστικά η ατμόσφαιρα έβγαινε στον κόσμο κατά 99% από τα τραγούδια. Υπήρχαν στοιχεία της προσωπικότητας του Ντόριαν Γκρέι, όπως τη διαβάζουμε στο βιβλίο χωρίς, όμως, να γίνεται κάτι σαφές. Η ιδέα, λοιπόν, ξεκίνησε από εκεί και μετεξελίχθηκε φτάνοντας στο σήμερα και στο θέατρο Βεργίνα, όπου πια έχουμε τον τίτλο «Ντόριαν Γκρέι the musical». Πρόκειται για ένα juke box musical με story και ξεκάθαρους θεατρικούς χαρακτήρες άμεσα συνυφασμένους με αυτούς του βιβλίου του Όσκαρ Γουάιλντ, άσχετα με το αν αυτοί μιλάνε κατά το 80% με τραγούδια και κατά το 20% με πρόζα. Πάλι δεν ταυτίζονται τα δύο έργα. Δεν μιλάμε για θεατρική απόδοση του βιβλίου. Ίσα ίσα αυτό που έχουμε στην παράσταση είναι το κομμάτι που λείπει από το βιβλίο. Το κομμάτι όπου κατά τον Όσκαρ Γουάιλντ ο Ντόριαν Γκρέι ταξιδεύει ήρθε και το πρόσθεσε η Άντα η Τσεσμελή, όπου έβαλε 4 γυναίκες -και τι γυναίκες-, οι 3 εκ των οποίων αποτελούν τον παρελθόν μου, ενώ η 4η η μάγισσα Σελεστίνα είναι οι τύψεις μου και έρχεται να προσδώσει μια άλλη χροιά στη γυναικεία παρουσία!

Χαριτολογώντας θα έλεγε κανείς ότι η πρώτη σου συνεργασία με την κ. Τσεσμελή ήταν στα μέτρα σου, ενώ τώρα παίρνει το αίμα της πίσω…

(γέλια!) Θα μπορούσα να πω ένα περίτρανο ΝΑΙ! Στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο απλό. Εδώ καλέστηκα να υπηρετήσω ένα έργο και όχι απλά μια δική μου ιδέα. Μπήκα στη διαδικασία της δραματουργίας, μελέτησα το ρόλο, διάβασα γι’ αυτό και φυσικά μπήκα σε διαδικασία πρόβας άλλης από αυτή που γίνεται για μια μουσική εμφάνιση. Τελικά με έφερε στα μέτρα της η Άντα!

Σου ξεκλείδωσε με αυτό τον τρόπο πράγματα από το χαρακτήρα σου;

Εγώ έτσι αισθάνομαι και εύχομαι να το βλέπει και ο κόσμος, γιατί αυτό είναι και το μεγάλο κέρδος από μια συνεργασία. Το να ξεκλειδώνεις πράγματα και να γεμίζεις τις καλλιτεχνικές σου αποσκευές με καινούργιες αναζητήσεις, εφόδια, γνώσεις και συναισθήματα.

2...Που συγκλίνετε και μου απέχετε με το Ντόριαν Γκρέι;

Δεν νομίζω ότι συγκλίνουμε σε πολλά πράγματα. Δέχομαι πως ο κάθε άνθρωπος έχει τη σκοτεινή και τη φωτεινή του πλευρά. Αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να υφίσταται στην πραγματικότητα, νομίζω ότι είναι αυτό που δεν θα μπορούσα να είμαι εγώ ποτέ. Με πλήρη συνείδηση. Δεν λέω δεν θα τολμούσα. Δεν είναι αυτή, που περιγράφει το βιβλίο, μια ζωή όπου θέλω να τη ζήσω ή να αισθάνομαι ότι μου λείπει. Θα μπορούσε κάποιος να με πει και συντηρητικό σαν άνθρωπο. Δεν αισθάνομαι ότι έχω ανάγκη από την έξαλλη ζωή για να είμαι καλά.

Με τους ανθρώπους είσαι υποψιασμένος; Θα σε ξάφνιαζαν ανάλογες συμπεριφορές;

Σίγουρα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι και περιμένεις να συναντήσεις στην πορεία της ζωής σου όλα τα είδη των ανθρώπων και όλα τα είδη συμπεριφορών. Δεν ξαφνιάζομαι εύκολα με συμπεριφορές. Βλέπω, αφουγκράζομαι και προχωράω. Άλλωστε και ο Ντόριαν Γκρέι μπορεί να μην ήταν υπαρκτό πρόσωπο, αλλά όταν ο Όσκαρ Γουάιλντ τον έγραφε σίγουρα είχε στο μυαλό του ανθρώπους, αν όχι τον ίδιο του τον εαυτό. Υπάρχει η θεωρία, ότι ο Ντόριαν Γκρέι προσωποποιεί αυτό που θα ήθελε να είναι ο ίδιος στην πραγματικότητα και απλά δεν τολμούσε να είναι.

Στο βιβλίο ο λόρδος Χένρυ λέει στον Ντόριαν: «Έχεις το καθετί που θα μπορούσε να επιθυμήσει άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο». Ο Θοδωρής τι έχει ή τι θα ήθελε να αποκτήσει και αυτό να διαρκέσει για πάντα;

Σε γενικές γραμμές αισθάνομαι πλήρης και ευτυχισμένος σε όλα τα επίπεδα με τη ζωή μου. Δεν ξέρω αν αυτά που έχω είναι αυτά που θα επιθυμούσε όλος ο κόσμος. Σαφώς, δεν καταργούμε τη συνεχή αναζήτηση που έχει το ανθρώπινο είδος. Όλοι μας πάντα κάτι αισθανόμαστε ότι μας λείπει, κάτι ψάχνουμε παραπάνω. Απλά θα πρέπει αυτό να το μετριάζουμε λίγο και να αντιλαμβανόμαστε πάντα το τι έχουμε. Είμαι υπέρ της αναζήτησης της εξέλιξης σε όλα τα επίπεδα, αλλά πάντα με γνώμονα το που βρισκόμαστε.

Και τι είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο;

Ένας σημαντικός λόγος που με κάνει ευτυχισμένο είναι ότι αισθάνομαι ότι περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που με εκτιμούν και με αγαπούν. Και θεωρώ πως αυτό σε ένα μεγάλο βαθμό το έχω κερδίσει. Είμαι οπαδός της ατάκας ότι η ευτυχία είναι στιγμές.

1...Αυτή η χρονιά ήταν πολύ γεμάτη για σένα…

Όντως ήταν μια γεμάτη χρονιά και ίσως είναι ένας από τους λόγους που με κάνουν να αισθάνομαι ευτυχής. Ξεκινώντας από την «Αισθηματική ηλικία», όπου ουσιαστικά ήταν το δικό μου καλλιτεχνικό card visit, ο δίαυλος επικοινωνίας με το κοινό, τόσο με αυτό που ήδη με γνώριζε, όσο και με το κοινό της Αθήνας, όπου με έμαθε από μια δουλειά αυτού του είδους, που ίσως στη σημερινή ελλάδα ο μέσος όρος ακροατών να το θεωρεί κάτι δύσκολο, ιδιαιτέρως έντεχνο, παρόλα αυτά σίγουρα χαρακτηρίζει ένα κομμάτι μου.

Γράφτηκαν και ειπώθηκαν για σένα πολλά. Υπάρχει κάποιο σχόλιο που μένει χαραγμένο στη μνήμη σου;

Αρκετά! Το πρώτο που διάβασα, οπότε το εξέλαβα και με τον αντίστοιχο ενθουσιασμό ήταν το σχόλιο που περιελάμβανε η κριτική του Άντώνη Μποσκοϊτη στη Lifo. Με χαρακτήριζε έναν από τους καλύτερους λυρικούς τραγουδιστές που έχουμε ακούσει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Θα το θυμόσουν το ίδιο αν δεν ήταν από το συγκεκριμένο μέσο, αλλά από κάποιο μικρότερου βελινεκούς;

Επειδή ήταν η πρώτη κριτική, νομίζω πως θα είχε την ίδια σημασία από όπου κι αν ερχόταν. Ένα άλλο σχόλιο που επίσης κρατάω είναι αυτό που Νίκου Βατόπουλου στην Καθημερινή όπου μίλησε για ένα καλά κρυμμένο πένθος που κρύβω στη φωνή μου. Διαβάζοντας αυτή την κριτική που έγραφε πάρα πολλά και με έναν εξαιρετικό τρόπο, συζητούσαμε μετά με το Δημήτρη το Μαραμή και προσπαθούσαμε να αναλύσουμε αυτό τον τρόπο σκέψης του. ‘Ήταν πράγματα τα οποία ίσχυαν εξ ολοκλήρου απλά εμείς δεν είχαμε σκεφτεί για τον εαυτό μας.

9...Απ’ όσο ξέρω ενίοτε γράφεις και μουσική. Τι σε εμποδίζει από το να συστηθείς στο κοινό και με την ιδιότητα του συνθέτη;

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Σίγουρα κάποια στιγμή θα βγει κάτι. Υπάρχει ένα τραγούδι στο διαδίκτυο το οποίο είναι δικό μου. Είναι ένα κομμάτι που είχα γράψει μικρός, όταν ακόμα η ενασχόληση μου με το τραγούδι ήταν ερασιτεχνική και το είχα γράψει για το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Είναι ένα αργό τάνγκο. Εμένα στο άκουσμα του δεν με ενθουσιάζει, λογοκρίνω τον εαυτό μου σε πολλά πράγματα. Παρόλα αυτά έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς. Κάποιος από αυτούς μάλιστα το έχει βάλει σε λίστες από μιλόνγκες. Έχει πάει η αδερφή μου σε βραδιά τάνγκο, έχει ακούσει το τραγούδι και λέει: αχ, ο αδερφός μου! (γέλια!)

Είναι η ιδέα μου ή όσοι γράφουν μουσική προτιμούν να κρύβονται πίσω από τις φωνές άλλων και το αντίστροφο, όσοι τραγουδούν δεν τολμούν να βγάλουν προς τα έξω είτε τη μουσική είτε το στίχο;

Ανασφάλεια πάντα υπάρχει γιατί σκέφτεσαι σαν άνθρωπος το δυνατότερό σου σημείο, το σημείο υπεροχής και αποφασίζεις να προβάλλεις αυτό, γιατί σ’ αυτό νιώθεις ότι θα δεχθείς την λιγότερη πιθανή αρνητική κριτική. Εγώ δεν το κάνω γι’ αυτό το λόγο. Νομίζω πως δεν φοβάμαι να δεχθώ κριτική. Είναι καλοδεχούμενη και η θετική και η αρνητική, γιατί από αυτό μαθαίνουμε κιόλας. Για μένα ο λόγος είναι ότι πραγματικά δεν αισθάνομαι ότι έχει έρθει η στιγμή που πρέπει να απευθυνθώ στον κόσμο με κάτι δικό μου μουσικά. Το δηλώνω, θα γίνει κάποια στιγμή. Είναι σίγουρο. Απλά θα είναι τη στιγμή που εγώ θα τη νιώθω ως κατάλληλη.

Είσαι ένας άνθρωπος που προσέχει την εικόνα που δίνει στους άλλους πάρα πολύ. Ποιος είναι ο άνθρωπος που ξέρει το Θοδωρή σε όλες τις εκφάνσεις του;

Καταρχήν δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να με γνωρίζει ολοκληρωτικά. Δεν έχω πειστεί αν όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και οι πιο ανοιχτοί, έχουν κάποιον στη ζωή τους που τους ξέρει σε όλες τις εκφάνσεις τους. Θεωρώ πως υπάρχουν κρυμμένα πράγματα και «μυστικά» που όλοι μας κρατάμε. Δεν είναι πάντα σημαντικά, μπορεί να είναι λεπτομέρειες. Βέβαια, υπάρχουν 2-3 άνθρωποι με τους οποίους σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μου έχω ανοιχτεί πάρα πολύ μα πάρα πολύ αλλά αυτό δεν είναι σε μόνιμη βάση. Γενικά κρατάω πράγματα μέσα μου και σ΄αυτό συνηγορεί και η ταχύτητα με την οποία κινούμαι στην καθημερινότητά μου. Μου συμβαίνουν πράγματα τα οποία ενδεχομένως να ήθελα να εκμυστηρευτώ αλλά δεν προλαβαίνω.

Νιώθω ότι τα έχεις αρκετά καλά με τον εαυτό σου; Πως αυτοπροσδιορίζεσαι ως φίλος ή ως σύντροφος;

Ως φίλος νομίζω πως το παλεύω σε ένα ικανοποιητικό βαθμό. Γενικά είμαι δοτικός με τους φίλους μου, το μόνο πράγμα που είμαι τσιγκούνης λόγω δουλειάς είναι στο χρόνο. Δεν θέλω αλλά αναγκαστικά δεν έχω πάρα πολύ χρόνο να τους αφιερώσω. Ωστόσο με την πρώτη ευκαιρία το κάνω. Ως σύντροφος μάλλον θα το αντιστρέψω. Θα με χαρακτήριζα κατά κάτι κάτω του μετρίου. Δεν μπορώ να προσδιορίσω το λόγο που συμβαίνει αυτό πάντα. Επηρεάζει η δουλειά μου, η έλλειψη χρόνου, αφού είμαι σε μια φάση που κάνω το άνοιγμά μου, οπότε αφιερώνω πέρα από το χρόνο και τη σωματική κούραση και πάρα πολλή σκέψη στις επόμενες κινήσεις μου με αποτέλεσμα αυτό να με αλλοτριώνει σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό.

10...

Ο κόσμος στην  εποχή που διανύουμε δεν αποδέχεται εύκολα τα μεγάλα συναισθήματα. Η «Αισθηματική ηλικία» από την άλλη πλευρά είναι μια δουλειά, που θα έλεγε κανείς ότι τα προωθεί…

Δυστυχώς αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που περιβάλλει την ελληνική κοινωνία όχι μόνο τώρα αλλά και παλαιότερα σε συνδυασμό με την τωρινή έλλειψη οικονομικού υπόβαθρου συνετέλεσαν στο να κλειστούμε όλοι λίγο μέσα. Σαν να μας έγιναν ταμπού τα αληθινά συναισθήματα. Δεν εκδηλωνόμαστε, δεν είμαστε ειλικρινείς με τους γύρω μας, κοιτάζουμε το φαίνεσθε και λιγότερο το είναι. Φυσικά στόχος και της «Αισθηματικής ηλικίας» είναι το να προκαλέσει την αληθινή έκφραση και το αληθινό συναίσθημα. Θεωρώ πως αυτό είναι το ιδανικό και ο στόχος για οποιαδήποτε καλλιτεχνικό δημιούργημα. Προφανώς και με κάνει πάρα πολύ χαρούμενο το να ακούω από ανθρώπους ότι η «Αισθηματική ηλικία» το έχει καταφέρει αυτό έστω και στο ελάχιστο.

Είσαι ένας άνθρωπος που διεκδικεί τα όνειρά του και βλέποντας κανείς το βιογραφικό σου, φαίνεται πως φτάνεις και στην πραγμάτωση αυτών. Το βιογραφικό σου μετράει συνεργασίες με σημαντικούς ανθρώπους. Αναρωτιέμαι, πόρτες έχεις δεχθεί;

Όταν πρωτοξεκίνησα να ασχολούμαι με το τραγούδι ερασιτεχνικά-επαγγελματικά, δηλαδή πληρωνόμουνα μεν αλλά δεν ήμουν ακόμα κατασταλαγμένος στο τι θα κάνω στη ζωή μου επαγγελματικά, εκεί γύρω στα 19-23, μπορώ να σου πω ότι σχεδόν και μόνο πόρτες έβρισκα μπροστά μου. Έκανα αξιόλογα πράγματα που τα γούσταρα αλλά σε επαγγελματικό επίπεδο το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν «όχι».

Που οφειλόταν αυτό;

Πρωτίστως στο ότι εγώ δεν ήμουν κατασταλαγμένος. Ένας άνθρωπος που είναι αποφασισμένος για το τι είναι και που πηγαίνει το εμπνέει, άρα επηρεάζει πολύ και τον άνθρωπο που απευθύνεται. Ένα άλλο στοιχείο είναι η ηλικία. Άλλη αντιμετώπιση έχει ένας 19χρονος-20χρονος και άλλη ένας 25χρονος. Είναι μόνο 5 χρόνια η διαφορά αλλά είναι πολύ σημαντικά στο να  σε αντιμετωπίσει ο άλλος διαφορετικά. Και τέλος, είναι στο να υπάρξει εκείνος ο ένας, ο πρώτος που θα σου δώσει το βήμα ούτως ώστε αυτό μετά να συνεπάρει και τους άλλους.

Και ποιος ήταν αυτός για σένα;

Ο πρώτος άνθρωπος που μου έδειξε πραγματικά εμπιστοσύνη τραγουδιστικά ήταν η καθηγήτριά μου, η Θάλεια η Μαυρίδου. Αισθάνομαι ότι της χρωστάω πάρα πολλά για την εμπιστοσύνη της, την ειλικρινή της αγάπη και σίγουρα για την αισθητική που μου έχει περάσει. Δεν θεωρώ ότι η δουλειά της πάνω μου έχει να κάνει μόνο με την τεχνική και γι’ αυτό την εμπιστεύομαι στο 99% των πραγμάτων που κάνω. Μετά την επιστροφή της από τη Γερμανία ήμουν ο πρώτος της μαθητής στην Ελλάδα, οπότε αυτό σίγουρα δημιουργεί μια άλλη σύνδεση μεταξύ μας.

6...

Πριν τελειώσουμε θα παίξουμε ένα «παιχνίδι». Έχουμε 15 κάρτες, θέλω να διαλέξεις 5 από αυτές και να μου σχολιάσεις τις λέξεις…

  1. Παιδικά χρόνια

Πέρασα φοβερά παιδικά χρόνια. Τι να πρωτοθυμηθώ, έχω άπειρα αστεία περιστατικά. Με μια λέξη: ξέγνοιαστα! Ένας άλλος κόσμος που τον έζησα χορταστικά!

  1. Έρωτας

Για μένα ο έρωτας είναι κάτι το οποίο δεν είναι εύκολο να νιώσει κανείς. Θεωρώ πως είναι ένα συναίσθημα που για να το ζήσεις στην απόλυτή του μορφή θα πρέπει να ξεπεράσεις το εγώ και να μπορέσεις να αφεθείς. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το έχω ζήσει.

  1. Φόβος

Φοβάμαι πάρα πολύ τη μοναξιά.

  1. Ανθρώπων έργα

Ίσως ο ωραιότερος στίχος που έχω διαβάσει και έχω τραγουδήσει ποτέ. Λίνα Νικολακοπούλου. Έχει πολύ μεγάλο νόημα για μένα, δεν ξέρω αν μπορώ να το πω με λέξεις (…σιγοτραγουδάει «Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα…)

  1. Απεχθάνομαι

Πολύ ωραίο ρήμα, γιατί συνήθως απλοποιούμε το απεχθάνομαι και χρησιμοποιούμε το ρήμα μισώ. Δεν χρησιμοποιώ ποτέ τη λέξη μίσος ή μισώ, ενώ το απεχθάνομαι το χρησιμοποιώ. Άρα μάλλον με διάβασες καλά πριν την συνέντευξη. Τι απεχθάνομαι; Γενικά σκέφτομαι θετικά, όταν έχω μπροστά μου κάτι αρνητικό με μπλοκάρει. Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που απεχθάνομαι αλλά δεν μου έρχεται κάτι στο μυαλό αυτή τη στιγμή.

Δεν πειράζει, βρήκαμε και κάτι στο οποίο δεν μπορεί να απαντήσει ο Θοδωρής Βουτσικάκης. Και ένα τελευταίο που έπεσε επομένως, έπρεπε να απαντηθεί.

  1. Μαύρο Βελούδο

Για μένα το Μαύρο Βελούδο συνδέεται με το αγαπημένο μου τραγούδι από το δίσκο το «Όπου ν’ αγγίξεις το κορμί». Από την αρχή είχα πολλή θέληση, πολλή όρεξη, αλλά όταν άκουσα αυτό αισθάνθηκα το απόλυτο. Βρήκα τη σιγουριά. Σ’ αυτή τη φάση αυτό το τραγούδι είναι το 99% του Θοδωρή. Κλείνω τα μάτια και αφήνω τον εαυτό μου να αισθανθεί πως είναι να ακουμπάς ένα βελούδινο ύφασμα, τι φαντάζεσαι… Σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί να είναι κάτι πολύ ερωτικό, ένα όνειρο, μια φαντασίωση… τα πάντα!

3...Τι έρχεται στο μέλλον από εδώ και στο εξής;

Θα υπάρξει ένα διάλειμμα γιατί χρειάζομαι ξεκούραση και από το 2015 έχουν ήδη προγραμματιστεί συναυλίες και με το Δημήτρη το Μαραμή. Θα επανέλθω λίγο στις ρίζες μου. Θα κάνω κάτι καθαρά δικό μου, το οποίο θα είναι επιστροφή στο σημείο όπου ξεκίνησα ερασιτεχνικά και είναι η ενασχόλησή μου με τα μεσογειακά ακούσματα. Είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι για μένα καλλιτεχνικά και ελπίζω όχι μόνο να καταφέρω να το στήσω για τη Θεσσαλονίκη. Εύχομαι να είναι η αρχή για να μπορέσει αυτό το project να πάει και Αθήνα αλλά γιατί όχι και κάπου παραπέρα. Θα υπάρξει και μια συνεργασία με έναν άνθρωπο που εκτιμώ πάρα πολύ, είναι δημιουργός.

Είναι από τους ανθρώπους που κυνήγησες;

Θα την κυνηγούσα πάρα πολύ-είναι γυναίκα-. Είναι από τους ανθρώπους που εκτιμώ πολύ, που η γραφή της με συνεπαίρνει και με συγκινεί πραγματικά. Ήταν δώρο Θεού η συνάντηση μου μαζί της. Μπορεί να φαντάζεσαι αλλά δεν θα πω όνομα, ακόμα!

Συνέντευξη: Ζωή Καρασουλτάνη

Φωτογραφίες: Juela

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.