ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – Ρένος Χαραλαμπίδης: Είμαι ο Robert DeNiro των 8χρονων!

Συλλέκτης στιγμών. Ένα ιδεατό επάγγελμα που μας το σύστησε ο Ρένος Χαραλαμπίδης μέσα από την 2η ταινία του, τα ‘Φτηνά τσιγάρα’. Δεν ξέρω γιατί αλλά θεωρώ πως τον χαρακτηρίζει απόλυτα σαν άνθρωπο αυτή η ιδιότητα. Ένας συλλέκτης στιγμών, λοιπόν, που είναι ‘ερασιτέχνης καπνιστής’, μένει και αγαπάει το κέντρο της Αθήνας ενώ, παράλληλα, είναι πιστός ακόλουθος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτός είναι, με λίγα λόγια, ο κος… Ρένος Χαραλαμπίδης!

ρενος

Αρχικά, γιατί ‘Ρένος’ και όχι ‘Ειρηναίος’;

Στην 1η ταινία μικρού μήκους που έπαιξα ποτέ – είναι και πάρα πολύ ωραία ταινία – και τη σκηνοθέτησε ο Βασίλης Μωυσίδης καθώς και στην πρώτη μου εμφάνιση στον κινηματογράφο, στην ταινία του Σταμάτη Τσαρουχά ‘Τα Πουλιά με το Χρώμα του Φεγγαριού’, ενεγράφη στους τίτλους αρχής ως Ειρηναίος. Το πλήρες μου όνομα είναι Ρένος Ειρηναίος Χρυσοβαλάντης Χαραλαμπίδης.

Για ποιο λόγο δεν κρατήσατε το ‘Ειρηναίος’;

Με συνεπήρε η ταχύτητα της ζωής αλλά μου φαίνεται ήρθε η εποχή να ξαναγυρίσω στο Ειρηναίος. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι, μετά τα 40, πρέπει να ξαναπαίρνουν τα βαφτιστικά τους ονόματα.

Ναι αλλά είναι δύσκολη η αλλαγή του ονόματος σε έναν ήδη επώνυμο καλλιτέχνη…

Θα κάνω τη διαφορά, θα το ξανακάνω Ειρηναίος! Αλλά να σας πω, βέβαια, ότι στο ‘No budget story’ (σ.σ. η 1η ταινία σε δική του σκηνοθεσία και σενάριο) ο πρωταγωνιστής λεγόταν Ειρηναίος. Ήταν τιμής ένεκεν στο κρυμμένο μου όνομα!

Τα πρώτα θεατρικά βήματα; Ποια ήταν και πότε ξεκίνησαν;

Δη.Πε.Θε. Κομοτηνής, το 1991. Στο σχολείο, πάντως, δεν ήμουν απ’ τα παιδιά που παίζανε στις θεατρικές παραστάσεις, ούτε από αυτούς που λέγανε ποιήματα. Δε μου άρεσε. Και δε νομίζω ότι είχε διαγνώσει κανείς καμία ιδιαίτερη ικανότητα ώστε να κάνω κάτι τέτοιο, ποτέ! Αν και, στη γειτονιά που μεγάλωσα, στου Ζωγράφου – λίγο πριν την εφηβεία – είχαμε οργανώσει με τα παιδιά της συνοικίας μια απόπειρα επιθεώρησης η οποία στέφθηκε με επιτυχία! Νομίζω τότε ήτανε η πρώτη φορά που εμφανίστηκα στο κοινό. Και κατόπιν, στους προσκόπους που πήγα, στην κατασκήνωση, και έπαιζα στην πυρά!

renos 1Κινηματογραφικά και τηλεοπτικά πότε κάνατε της εμφάνισή σας;

Στο σινεμά, έπαιξα πρώτα σε μικρού μήκους ταινίες. Η πρώτη, μάλιστα, ήταν το ‘Ραντεβουδάκι’ το 1993. Σε μεγάλου μήκους, στην ταινία του Σταμάτη Τσαρουχά ‘Τα Πουλιά με το Χρώμα του Φεγγαριού’, το 1994. Στην τηλεόραση, ήταν ένας ρόλος μιας ατάκας στην ‘Ανατομία ενός εγκλήματος’ το 1992. Δηλαδή, αισίως, κλείνω 22 χρόνια ηθοποιός!

22 χρόνια; Να τα κρύβετε, μην τα λέτε φανερά!

Λυπάμαι αλλά είναι καταγεγραμμένα!

Βάλτε μου τις 4 ταινίες σας  σε σειρά προτεραιότητας και προτίμησής σας.

Για μένα η πιο καλή και η πιο αγαπημένη μου είναι τα ‘4 μαύρα κοστούμια’. Γιατί; Γιατί είναι συνολική δουλειά: παίζω, σκηνοθετώ, κάνω  τη μουσική. Είναι, κατά τη γνώμη μου, μια ταινία ενηλικίωσης. Ενώ σ’ όλες τις ταινίες – και, ειδικά, στα ‘Φτηνά τσιγάρα’ – βλέπω τη ζωή πιο ανάλαφρα, τον έρωτα σαν παιχνίδι, στα ‘4 μαύρα κοστούμια’ βλέπω τον έρωτα σαν τραγωδία και, συγκεκριμένα, σαν κάτι το κωμικοτραγικό!

Επειδή μεγαλώσατε;

Μάλλον επειδή μεγάλωσα αλλά και ωρίμασα σαν καλλιτέχνης, πήγα αλλού – πήγα παρακάτω, πήγα να δω και την άλλη πλευρά του κήπου…

Η μουσική πόσο εύκολα γράφεται;

Εγώ είμαι κρυφομουσικός! Επίσης, θα σας ομολογήσω ότι ετοιμάζω και τον πρώτο μου προσωπικό δίσκο που λέγεται ‘Ηχογραφία’ και θα κυκλοφορήσει το 2015. Και η μουσική προέκυψε διότι… αυτά είναι μεταφυσικά, στο ζητάει η ταινία. Γενικά, είμαι τραγουδοποιός, αλλά στα ‘4 μαύρα κοστούμια’ έφτασα σε σημείο να γράφω μέχρι και κουαρτέτα.

Άρα η επόμενη ταινία σας, στη σειρά προτίμησης, είναι τα ‘Φτηνά τσιγάρα’;

Ναι αλλά παλεύουν τα ‘Φτηνά τσιγάρα’ με το ‘No budget story’. Η 4η είναι ‘Η καρδιά του κτήνους’ και την αγαπάω πάρα πολύ αλλά είναι μια ταινία που δεν ήταν τόσο αυτοβιογραφική όσο οι άλλες. Βασίστηκε σ’ ένα μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου που ήταν το αγαπημένο μου εφηβικό μυθιστόρημα. Είναι παράξενο… Δηλαδή, όλες οι ταινίες μου εμπεριέχουν όλη μου τη ζωή μέχρι τότε. Η ‘Καρδιά του κτήνους’ είναι, ίσως, το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα που αγόρασα, το 1988 νομίζω, και είχα πάθει πλάκα!

renos 2Όπως ξέρουμε, το ‘No budget story’ είχε ξεκινήσει εδώ, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης…

Βέβαια! Το ‘No budget story’ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη του 1997. Πριν από πόσα χρόνια; 17… Πέρασε καιρός, ε; Συνειδητοποιώ ότι φέτος, αν σκεφτείς ότι η ταινία του Τσαρουχά προβλήθηκε πρώτη φορά εδώ, το ’94, κλείνω 20 χρόνια Φεστιβάλ!

Τι εμπειρία σας έχει αφήσει το Φεστιβάλ, τόσα χρόνια;

Πιστεύω ότι πρέπει κατεπειγόντως να γυρίσει το ελληνικό διαγωνιστικό. Πρέπει ο ελληνικός κινηματογράφος να ξαναμπεί στο κέντρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα καταργηθεί το διεθνές. Γιατί, πια, δεν έχουν βήμα οι νέοι έλληνες σκηνοθέτες. Εμείς, το ’90, όταν ερχόμασταν με μια ταινία στο Φεστιβάλ, είχαμε στραμμένα τα φώτα της δημοσιότητας επάνω μας. Νιώθαμε μέλη της κινηματογραφικής κοινότητας.

Γιατί κάνετε σπάνια θέατρο; Είναι επιλογή ή ανάγκη;

Είναι… τεμπελιά! Από τεμπελιά κάνω λιγότερο θέατρο. Όταν, όμως, κάνω – το κάνω δυνατά! Έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις, τα τελευταία χρόνια, με πολύ μεγάλα διαλείμματα. Ουσιαστικά, έχω πρωταγωνιστήσει σε 4 μεγάλες παραγωγές. Έκανα την 1η μου εμφάνιση στο θέατρο το 1994 παίζοντας την ‘Αγγέλα’ σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα στο Παγοποιείο Φιξ, μετά εμφανίστηκα το 2003 στο Θέατρο Παρκ που κάναμε το ‘Μια ζωή την έχουμε’ με σκηνοθέτη τον Αντώνη Καλογρίδη και το 2011 στα ‘Κορίτσια με τα μαύρα’ που ήταν τεράστια εμπορική επιτυχία. Τώρα, το 2014, κάνω την πρώτη μου εμφάνιση στο παιδικό θέατρο, στην ‘Ψαρόσουπα’ στο Ακροπόλ.

renos 4Πως θα χαρακτηρίζατε την εμπειρία με τα παιδιά στο κοινό;

Λυτρωτική! Νομίζω πως τα παιδιά με καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά. Βρήκα επιτέλους το κοινό μου: είμαι ο Robert DeNiro των 8χρονων!

Δεν είναι πολύ απαιτητικό ‘κοινό’;

Τα παιδιά είναι αδίστακτα! Μπορούν να σε καταδικάσουνε με το να πιάσουνε κουβέντα και να μην παρακολουθούν ή με την αδιαφορία τους, με την παγερή και αδιάφορη σιωπή τους. Οπότε καλούμε, τα Σαββατοκύριακα, να βγω στη σκηνή και να παίξω… στην ‘Ψαρόσουπα’! Σε μια χολιγουντιανή παραγωγή, ομολογώ. Θα παίζουμε μέχρι την Άνοιξη και μετά μπορεί να περιοδεύσουμε. Όσο για το θέατρο, γενικότερα: αν ο γάμος μου είναι ο κινηματογράφος και η ερωμένη μου είναι η τηλεόραση, το θέατρο είναι ένα φλερτ!

Αν γυριζόταν σήμερα το ‘Κάτι τρέχει με τους δίπλα’, θεωρείτε πως ο Καλημέρης θα είχε την ίδια επιτυχία ως ρόλος;

Πιστεύω πως θα είχε την ίδια. Κατά βάθος, αυτός ο χαρακτήρας του Νεοέλληνα, είναι διαχρονικός. Ήταν, είναι και θα είναι. Αν δεις και σήμερα, αυτός ο τύπος του αρπακολλατζή, έξω καρδιά, γλεντζέ Ελληναρά ζει και βασιλεύει. Ο Καλημέρης ήταν ο χαρακτήρας 10 χρόνια πριν η Ελλάδα μπει στην κρίση. Ήταν αυτός που απήλαυσε τον εκτροχιασμό. Τώρα, βέβαια, θα ήταν νεόπτωχος. Θα ήταν κάποιος που θα είχε μια Πόρσε για την οποία δε θα είχε βενζίνη!

Το βιβλίο σας πώς προέκυψε;

Το ‘Εγχειρίδιο κινηματογραφικής ανυπακοής’… Εγώ είμαι άνθρωπος των σημειώσεων. Μ’ αρέσει να κρατάω γρήγορες σημειώσεις για τα πάντα. Σε χαρτοπετσέτες, πακέτα από τσιγάρα…

Δεν καπνίζετε, όμως…

Όχι. Περιστασιακά… Είμαι ερασιτέχνης καπνιστής!

Μάλιστα! Το ‘Εγχειρίδιο’, λοιπόν;

Κάποια στιγμή, όταν έφτασα στην ηλικία των 40, άρχισα να κάνω μια σούμα από τις σημειώσεις μου για να δω τη συγκομιδή, τι έχω γράψει όλα αυτά τα χρόνια: από ταινίες, από κείμενα, από την καθημερινότητα και εντόπισα τις σημειώσεις μου αυτές περί κινηματογράφου και αποφάσισα να τις εκδώσω σε ένα μικρό βιβλίο, στο ‘Εγχειρίδιο κινηματογραφικής ανυπακοής’. Και γιατί ‘ανυπακοής’; Γιατί η πορεία μου στο σινεμά και ο τρόπος που κάνω ταινίες είναι έξω από αυτά που διδάσκει η κινηματογραφική παιδεία. Θα δείξει ο χρόνος αν φανήκαν, έστω σε κάποιους, χρήσιμες αυτές οι μικρές σημειώσεις. Το θετικό είναι ότι το βιβλίο πούλησε – ξεπούλησε, βασικά! Φύγανε πάνω από 1000 αντίτυπα και θα προχωρήσει σε 2η έκδοση.

renos 3Στο βιβλίο γράφετε πως θα ήτανε τιμή σας να αντιγράψει κάποιος το στιλ ή κάτι από τις ταινίες σας. Είναι πολύ σωστή η απόψή σας αλλά, πολλές φορές, κατακρίνουμε Έλληνες κινηματογραφιστές που, ενώ κάνουν μια εξαιρετική ταινία, έχουν δανειστεί στοιχεία από ξένες παραγωγές.

Το έλεγε ο Γκοντάρ αυτό, πολύ ωραία. Τον κατηγορήσανε ότι κλέβει και απάντησε ‘Δεν κλέβω, αποδίδω φόρο τιμής’. Κατά τη γνώμη μου, είναι υποχρεωτικό οι σκηνοθέτες να βάζουμε στις ταινίες μας κάτι από δουλειές προηγούμενων, τους χρωστάμε πράγματα. Και μέσα από αυτό, τους τιμούμε, δείχνουμε το σεβασμό μας. Είναι λογικό να θέλεις να δανειστείς κάτι ωραίο…

Στις ταινίες σας, με ποιο κριτήριο διαλέγετε το καστ;

Εγώ γράφω τα σενάρια πάνω στους ηθοποιούς. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι του κύκλου μου – είμαστε, δηλαδή, φίλοι – και γνωριζόμαστε πάρα πολύ καλά. Γράφω, λοιπόν, για τον θίασό μου. Είναι λίγο επικίνδυνο αλλά πιστεύω πολύ στις ανθρώπινες σχέσεις και, μέχρι στιγμής, κανείς δε με εγκατέλειψε.

Και, τέλος, μια ερώτηση για να ανοίξετε τους ορίζοντές μας σε σχέση με την… πρωτεύουσα: τα αγαπημένα σας σημεία στην Αθήνα, όπου κατοικείτε; Για φαγητό, ποτό, μια βόλτα;

Το Poire! Το έχει ανοίξει ο φίλος μου ο Πόντσιος, είναι ένα bar – restaurant στην Αθήνα, στην Καπνικαρέα συγκεκριμένα, στο τέλος της Ερμού. Επιλέγω το Poire, τελεία – παύλα! Το μεσημέρι, για φαγητό, θα επέλεγα στα Εξάρχεια, τον Κυματοθραύστη.  Όσο για βόλτα, θα πήγαινα στο θέατρο του Διονύσου. Είναι το μέρος όπου παίχτηκαν, για 1η φορά, αρχαίες τραγωδίες. Εκεί, λοιπόν, θα ήταν ο ιδανικός τόπος για βόλτα και περισυλλογή!

Ευχαριστούμε πολύ τον κο Ρένο Χαραλαμπίδη και αναμένουμε τη νέα ταινία του που θα ξεκινήσει να γυρίζεται μες στον επόμενο χρόνο, με τίτλο ‘Η συνωμοσία των περιστεριών’.

bio 1

 

 

 


Δήμητρα Μεσιμερλή

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.