[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ] Σταυριανός Κιναλόπουλος: «Φόβος και ρίσκο ίσον ελπίδα για κάτι νέο»

Κι απόψε ένα τρένο έχασα 3

Κι απόψε ένα τρένο έχασα. Έργο αφιερωμένο στα τρένα-έρωτες που χάνουμε. Για τη σχέση με τον φίλο, με την μάνα, με το παρελθόν. Την παράσταση ντύνουν 21 πασίγνωστα ελληνικά τραγούδια από το προπολεμικό 1938 έως το 2010. Πολύ ενδιαφέρον είναι το στοιχείο του ότι πρώτη φορά γίνεται επαγγελματική παράσταση σε κεντρικό θέατρο με σπουδαστές δραματικής σχολής. Συντονιστής τους, o ηθοποιός-συγγραφέας Σταυριανός Κιναλόπουλος.

Σταυριανέ, μου είπες ότι το έργο γράφτηκε ως μονόλογος. Πώς λοιπόν συμμετέχουν σε αυτό 15 ακόμη ήρωες εκτός του πρωταγωνιστή;

Το έργο όντως γράφτηκε ως ημερολόγιο ενός άστεγου που κοιμάται στους σταθμούς των τρένων. Σκέφτηκα όμως ότι θα είχε ενδιαφέρον τα πρόσωπα του ημερολογίου, να μην είναι απλώς περιγραφές, αλλά 15 σάρκινοι ήρωες επί σκηνής.

Κι απόψε ένα τρένο έχασα 2

Γιατί διάλεξες γι αυτούς τους 15 ρόλους, σπουδαστές δραματικής σχολής και όχι επαγγελματίες;

Μέσω κάποιων σεμιναρίων γνώρισα αυτά τα παιδιά του Β’ έτους της σχολής του Ιάσμου. Εντυπωσιάστηκα από το ταλέντο και την εγρήγορσή τους. Πάνω σε μια συζήτηση μέσα στο μάθημα της Μαρίας Σολωμού, ένα κορίτσι πέταξε την ιδέα να γράψω κάποιο έργο για να παίξει όλη η τάξη! Έτσι, σχεδόν από αστείο, είπα ότι έχω έναν πολύ προσωπικό μονόλογο τον οποίο θέλω από το 2008 που γράφτηκε, να απλώσω σε περισσότερα άτομα ώστε να τον ανεβάσω με πολυπληθή θίασο. Τελικώς, με άδεια του διευθυντή, από μια τάξη 25 μαθητών, διάλεξα τους 15 κι έγραψα πάνω τους, μικρούς μονολόγους για να πλαισιώσουν τις ιστορίες του πρωταγωνιστή.

Δεν φοβήθηκες ότι ρίσκαρες το αποτέλεσμα;

Φόβος και ρίσκο ίσον ελπίδα για κάτι νέο. Και το πετύχαμε. Κάναμε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Επαγγελματική παράσταση, σε επαγγελματικό χώρο, με επαγγελματική προβολή κι ένα κείμενο που κυκλοφορεί επισήμως στα βιβλιοπωλεία. Ψάχνω μανιασμένα για νέες προτάσεις. Προτιμώ να  αποτύχω παρά να πάω με την πεπατημένη. Ξέρεις, αποτελεί  μεγαλύτερη τιμή να σε εμπιστευτούν 15 άτομα για την παρθενική τους εμφάνιση παρά η τιμή που λένε ότι τους έκανα  εγώ επιλέγοντάς τους. Με εμπιστεύτηκαν σε ένα δύσκολο εγχείρημα, με περίπλοκη σκηνοθεσία 21 τραγουδιών σε στυλ βίντεο κλιπ επί σκηνής.

Κι απόψε ένα τρένο έχασα

Είσαι και δάσκαλος θεάτρου, μήπως σε είδαν σαν καθηγητή τους που τους προετοιμάζει για μια παράσταση εξετάσεων;

Σωστή παρατήρηση! Ναι, δεν το είχα σκεφτεί έτσι, κυρίως επειδή πλέον η σχέση μας έχει γίνει τόσο οικεία που μένουν σπίτι μου, τρώμε μαζί, τους βρίζω και με βρίζουν συνεχώς! Σαν μεγάλος αδερφός είμαι. Αλλά όντως, μοιάζει με παράσταση εξετάσεων, όπου όλοι έχουν το υποκριτικό τους κομμάτι και οι περισσότεροι και χορευτικό ή τραγουδιστικό. Μοιάζει λοιπόν με μια ολοκληρωμένη παρουσίαση των κύριων μαθημάτων δραματικής σχολής! Με δύο διαφορές. Πρώτον ότι όλοι πληρώνονται κανονικά σαν επαγγελματίες και δεύτερον ότι εδώ δεν βαθμολογούνται με αριθμούς αλλά με χειροκρότημα.

Τώρα που έγινε η πρεμιέρα και το μεγαλύτερο άγχος έφυγε, οι 15 σπουδαστές και κυρίως εσύ είστε είναι ικανοποιημένοι;

Στην πρεμιέρα προσθέσαμε καθίσματα και δυστυχώς διώξαμε κόσμο ο οποίος δε χωρούσε στο θέατρο. Το κοινό έκλεγε, γελούσε και στο τέλος τους κατάχειροκρότησε. Τους είδαν πέρα από γονείς και φίλοι, επαγγελματίες του χώρου, δημοσιογράφοι όπως εσύ και  άγνωστο προς εμάς κοινό. Τι να ζητήσει ένας πρωτοεμφανιζόμενος παραπάνω; Όσον αφορά στις ερμηνείες τους, εδώ και καιρό τις κλειδώσαμε σε υψηλό επίπεδο. Φυσικά, φρόντισα να μην ρισκάρω με την έκθεσή τους, γι αυτό και δεν τους έδωσα πολύ μεγάλους ή περίπλοκους μονολόγους. Μείναμε στη δύναμη της απλότητας και του πηγαίου συναισθήματος. Κι εκεί, πίστεψέ με, λόγω της παρθενικής τρέλας για το θέατρο, τα κατάφεραν καλύτερα από επαγγελματίες. Τις στιγμές που δεν παίζω πάνω στην σκηνή, τους χαζεύω κρυφά.

Δεν μου απάντησες αν είσαι εσύ ικανοποιημένος.

Από την υποκριτική των παιδιών, απόλυτα. Από μένα όχι. Λόγω του ότι έπρεπε να προστατέψω και να καθοδηγήσω 15 άτομα, κάπου, κάπως εμένα με ξέχασα! Συνειδητοποίησα δυο μέρες πριν την πρεμιέρα ότι δεν ξέρω καν καλά τα λόγια μου! Αν και αυτό που θα πω είναι εναντίον μου, βαριέμαι όμως να κρύβομαι. Δεν πρόλαβα να ετοιμαστώ ψυχολογικά-υποκριτικά-τραγουδιστικά γι αυτήν την παράσταση. Στην πρεμιέρα δεν ήμουν καθόλου καλός, ούτε καν μέτριος. Το καταλάβαινα από τη θερμότητα του κόσμου. Ευτυχώς, την επόμενη μέρα, βρίσκοντας χρόνο να κάνω μόνος πρόβα τα κομμάτια μου, εμβάθυνα στην ερμηνεία και έπιασα καλύτερα τις νότες. Δεν το μετανιώνω. Τελικά εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος μαθητής αυτού του ρίσκου.

Έγραψες, σκηνοθέτησες, πρωταγωνίστησες, οργάνωσες την παραγωγή, τραγούδησες, χόρεψες, τι σε δυσκόλεψε περισσότερο;

Με δυσκολεύει να απαντώ σε εκείνους που μου λένε να διαλέξω μόνο ένα απ’ όλα. «Αλλιώς δεν θα σε πάρει κανείς στα σοβαρά!» Ελληνικό προνόμιο κι αυτό. Πάντα τις παραστάσεις τις έβλεπα σαν ένα ολοκληρωμένο κόνσεπτ. Σαν μια δημιουργία που τα βασικά συστατικά της πρέπει να τα τρέχεις από το Α ως το Ω. Φυσικά, όταν μου ζητείται, μπορώ να είμαι ένας υπάκουος ηθοποιός υπό την σκηνοθεσία άλλων ή «νεκρός» συγγραφέας, όπως τους προτιμούν οι σκηνοθέτες! Για να απαντήσω όμως επί του πρακτέου, μακράν περισσότερο όλων με δυσκόλεψε το τραγούδι. Από γεννησιμιού ταλαιπωρούμαι με λαιμό και  πνεύμονες, αν λίγο κρυώσω ή κουραστώ, κλείνουν όλα! Και αυτιά, λόγω χρόνιας ωτίτιδας μη μπορώντας να ακούσω τις σωστές νότες. Περισσότερο όμως δυσκολεύτηκε η Ιωάννα Μπάλτα, η πιανίστα της παράστασης, που έπρεπε να με κουρδίσει και εκπαιδεύσει. Μάλλον πρέπει να τις κάνω δώρο διακοπές σε ένα πολύ πολύ ήσυχο μέρος!

Η παράσταση αυτή σου έδωσε και το 5ο συγγραφικό παιδί σου.

Ναι, και το αγαπημένο μου. Είναι ο βενιαμίν μου, το πιο δικό μου, το πιο προσωπικό. Το έγραψα στα 23, μέσα σε δύο βράδια για έναν έρωτα που δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Σήμερα βρίσκω πολλά συγγραφικά ατοπήματα αλλά δε θέλησα να το διορθώσω. Ήθελα να μείνει ανέπαφη εκείνη η φρεσκάδα, εκείνη η μεταεφηβική ορμή. Το προτίμησα «λάθος» και ζουμερό παρά «σωστό» και τυποποιημένο.

Κι απόψε ένα τρένο έχασα 1

Εγώ για άλλη μια φορά ενθουσιάστηκα με το καταπληκτικό τρέιλερ που σκηνοθέτησες. Έχεις κάνει σχολή με τα θεατρικά σου τρέιλερ. Γιατί όμως δεν έχεις ασχοληθεί με την κινηματογραφική σκηνοθεσία;

Τι χαρά μου δίνεις που το λες! Τα παλεύω πολύ τα τρέιλερ. Θέλω πάντα η ιδέα να είναι πιο ποιητική, πιο λυρική, δεν μου αρέσει να δίνω στο πιάτο το στόρυ όπως γίνεται στο σινεμά. Και παλεύω να έχουμε την καλύτερη εικόνα, μοντάζ και ήχο. Θυμάμαι όταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα χρησιμοποιήσαμε FHD κάμερα και δεν πιστεύαμε ούτε οι ίδιοι το οπτικό αποτέλεσμα. Επίσης, οφείλω άπειρα ευχαριστώ στην ΓΑΙΑΟΣΕ για την παραχώρηση ενός κτιρίου που για μένα συγκαταλέγεται στα ομορφότερα της Αθήνας. Κτίριο του 18ου αιώνα που στέγασε τον παλιό σταθμό Πελοποννήσου, αρχιτεκτόνημα του Τσίλερ. Υπέροχο, υπέροχο, υπέροχο! Τι με ρώτησες; Α γιατί δεν κάνω κινηματογράφο. Νομίζω ότι αν τρώω κάπου 60-80 ώρες για κάθε τρέιλερ το οποίο κρατάει λιγότερο από 1,5 λεπτό,  θα πρέπει να ξοδέψω δεκαετία για μια ταινία 1,5 ώρας!

Επόμενα σχέδια;

Μια παράσταση-event σε είδος που πάντα θαύμαζα μα έτρεμα, βιβλία, εκδηλώσεις, σεμινάρια και ένα ταξίδι, σας παρακαλώ ένα ταξίδι σε κάποιο ερημονήσι. Βασικά ψάχνω εκείνο το ερημονήσι που ανήκει στο 1% της μη κάλυψης από τις κινητές τηλεφωνίες. Χωρίς wifi, χωρίς 4G, χωρίς μαγιό! 

Σε ευχαριστώ πολύ! Θα ξαναέρθω για να συγκινηθώ στον σπαραχτικό μονόλογο-τραγούδι για την μάνα σου.

Εκεί κρυφακούω που κλαίνε σχεδόν όλοι οι άντρες. Θα σε περιμένω…

Θάνος Βάγιος 1

 

 

Θάνος Βάγιος
athanasiosvagios@gmail.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.