Όραση – Όαση

Σήμερα έμαθα μια ιστορία η οποία ήταν ικανή να με ταρακουνήσει για τα καλά. Μου είπαν για έναν κύριο, γύρω στα 50 ο οποίος μια μέρα στα καλά καθούμενα τυφλώθηκε. Πιο συγκεκριμένα, αυτός ο άνθρωπος ξύπνησε ένα πρωί και τον ενοχλούσαν μάτια του. Επισκέφτηκε τον γιατρό του ο οποίος του έδωσε λάθος διάγνωση και για να μην τα πολυλογώ, μέσα σε τρεις ημέρες τυφλώθηκε. Μπορείτε να το διανοηθείτε ; Μπορείτε έστω και στο ελάχιστο να καταλάβετε τι μπορεί να ένιωσε αυτός ο άνθρωπος μόλις συνειδητοποίησε τι του συμβαίνει; Όχι, και είναι λογικό. Αυτό ονομάζεται άμυνα και είναι η φυσική αντίδραση του οργανισμού μας σε καταστάσεις που μας κλονίζουν.

Προσωπικά, σοκαρίστηκα. Περισσότερο σκεφτόμενη την ιδέα του τι  μπορεί να σου συμβεί ξαφνικά. Εδώ συγκεκριμένα μιλάμε για έναν άνθρωπο με στρωμένη ( φαντάζομαι ) ζωή που μια ωραία πρωία χάνει το φως του. Το φως του! Καλά θα μου πεις αν γεννηθείς τυφλός είναι καλύτερο; Σίγουρα όχι, αλλά τουλάχιστον δεν χάνεις ξαφνικά αυτό το δώρο που λέγεται όραση. Κάποιος άλλος μπορεί να πει ότι τουλάχιστον εκείνος ο οποίος τυφλώνεται σε προχωρημένη ηλικία προλαβαίνει να ‘‘δει’’ κάτι. Ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι χειρότερο ή καλύτερο, μακάρι κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην το βίωνε αυτό.

Παρόλα αυτά πάντα θεωρούσα ότι τέτοιου είδους άτομα είναι ήρωες. Η συγκεκριμένη ιστορία ήρθε να με δικαιώσει. Με πληροφόρησαν λοιπόν ότι ο εν λόγω κύριος είναι φοιτητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και πάει κάθε μέρα στο μάθημα του. Για έναν άνθρωπο που διατηρεί την όραση του η διαδρομή με το μετρό είναι κάτι απλό, καθημερίνο. Για έναν όμως που δεν έχει αυτό το πλεονέκτημα η διαδρομή από τη Δουκίσσης Πλακεντίας στην Πατησίων είναι κάτι απλό; Μάλλον όχι. Θυμάμαι τον εαυτό μου, στα φοιτητικά μου χρόνια που μου φαινόταν άθλος το πρωινό ξύπνημα της σχολής. Καλά για το καθημερινό πρόγραμμα ούτε λόγος. Κι ας ήμουν 18. Κι ας είχα όλες τις μέρες ελεύθερες.

Στα δικά μου μάτια αυτός ο άνθρωπος συνεχίζει να είναι ήρωας. Αυτός και τόσοι άλλοι εκεί έξω με την ίδια πάθηση. Γιατί μου δείχνει ότι δεν το βάζει κάτω. Ότι συνεχίζει τη ζωή του και την εμπλουτίζει με περισσότερες δραστηριότητες. Γιατί πολύ απλά μου δείχνει ότι την εκτιμά αυτή τη ζωή του. Με όσα του δίνει και όσα του παίρνει πίσω. Άλλωστε έτσι δεν είναι πάντα ; Κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις. Μακάρι αυτό το παράδειγμα να γίνει ένα μάθημα για όλους μας. Έχουμε ήδη ένα δώρο που λέγεται όραση, ένα που λέγεται αφή, όσφρηση, ακοή, οσμή και ένα τεράστιο που λέγεται ζωή. Εκτιμήστε τα, χαρείτε τα!!!

Δώρα Αικατερίνη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.