[erofili synopsis] Παρουσίαση – κριτική

Θα ξεκινήσω με μια φράση που διάβασα κατά την αναζήτησή μου στο διαδίκτυο σχετικά με την παράσταση “erofili synopsis”. Πριν την παραθέσω θέλω να μοιραστώ το αίσθημα της υπερβολής που γεννήθηκε μέσα μου και να σημειώσω πως αυτό συνέβη πριν παρακολουθήσω την παράσταση. Το σχόλιο, λοιπόν, έλεγε το εξής: «Η παράσταση αυτή δεν είναι για όλους. Όπως δεν είναι απαραίτητα για όσους θεωρούν πως έχουν λάβει έστω ακατέργαστα οποιαδήποτε θεατρική παιδεία. Είναι για όσους είναι έτοιμοι να συγκλονιστούν από τον σεβασμό που προκαλεί η σκληρή δουλειά, η ακατάπαυστη ένταση ποιότητας και το σκηνικό που σε καθηλώνει.»

Τελικά, παρακολουθώντας τη συνειδητοποίησα ότι καμία λέξη από τις παραπάνω δεν γράφτηκε τυχαία, όπως τίποτα δεν είναι τυχαίο και κατά τη διάρκεια της παράστασης. Άλλωστε η ομάδα του Σίμου Κακάλα μας έχει συνηθίσει σε άκρως προσεγμένες δουλειές. Ωστόσο η τρίτη εκδοχή της Ερωφίλης ξεπερνά κάθε προσδοκία.

Ξεκινώντας η παράσταση παρακολουθείς ένα βουβό χοροθέατρο, με στοιχεία σύγχρονου χορού που σε καθηλώνει, σου ενεργοποιεί τη σκέψη και σου εξάπτει την περιέργεια. Μόλις ξεκινούν τα λόγια, έρχεσαι αντιμέτωπος με τον 15σύλλαβο στίχο που σε δυσκολεύει αν δεν είσαι από την Κρήτη ή κάποιο άλλο νησί με ιδιαίτερη διάλεκτο. Οι πρώτες της στιγμές, επομένως, σε φέρνουν αντιμέτωπο με κάτι πρωτόγνωρο, κάτι ξένο. Όσο εξελίσσεται, όμως, και παρακολουθείς τις τρεις ηθοποιούς που αποτελούν το χνάρι του χαμένου πια στις μέρες μας χορού να αφηγούνται μέσα από τους διαφορετικούς ρόλους που υποδύεται η καθεμιά την ιστορία της Ερωφίλης και του αγαπημένου της Πανάρετου, έρχεσαι όλο και πιο κοντά. Ξαφνικά δεν αποτελεί πρόβλημα η ξεχωριστή προφορά, ούτε η τεχνική του 15σύλλαβου.

Το σημείο βέβαια που μένεις άφωνος και παραδέχεσαι πως αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά σου είναι ένα συγγραφικό αλλά και θεατρικό αριστούργημα είναι η ερμηνεία της Έλενας Μαυρίδου ως χάρος. Φορώντας μια μάσκα που θυμίζει πτηνό στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, γυμνή από τη μέση και πάνω επιδίδεται σε μια απίστευτη κινησιολογία που σε συνδυασμό με τη σαγηνευτική χροιά στη φωνή της, ξεχνάς ότι έχεις μπροστά σου μια πλάτη και στη σκέψη σου κυριαρχεί άλλοτε η όψη ενός αγριμιού έτοιμο να σε κατασπαράξει και άλλοτε η μπροστινή πλευρά ενός ανδρικού σώματος.

Από εκεί κι έπειτα προστίθενται οι Δήμητρα Κούζα ως Ερωφίλη-κυρίως- και Δήμητρα Λαρεντζάκη υποδυόμενη τον βασιλιά Φιλόγονο που σε παρασύρουν με τις ξεχωριστές και ιδιαίτερες ερμηνείες τους σε αξίες τόσο παλιές αλλά και τόσο επίκαιρες. Παρουσιάζονται με κάθε μέσο, όπως οι συσπάσεις του προσώπου, η φωνή αλλά και η κίνηση του σώματος, που πλέκονται περίτεχνα με τη μουσική επένδυση του Νίκου Βελιώτη και τον φωτισμό, ύψιστα συναισθήματα όπως ο έρωτας και η μητρική αγάπη (της παραμάνας στην Ερωφίλη) και αποτρόπαια όπως ο φθόνος, η μισαλλοδοξία και η αλαζονεία. Αξιοσημείωτο το γεγονός της χρήσης μασκών  προκειμένου να αποδοθούν πιο ανάγλυφοι και συγκεκριμένοι οι χαρακτήρες.

Τελικά, γίνεσαι ένα. Συμπάσχεις το αδικοχαμένο ζευγάρι, εξοργίζεσαι με τον βασιλιά, αγανακτείς με την κατάληξη και τέλος, με μια μόνο φράση, επανέρχεσαι στο σήμερα και προβληματίζεσαι για το ατιμώρητο μίσος που επιτρέπουμε να σκορπούν ορισμένοι και να δηλητηριάζουν την κοινωνία μας.

Κλείνοντας, ανακαλώ το αρχικό σχόλιο και το επικροτώ, το ενστερνίζομαι και προσθέτω το εξής: ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι όπως ο Σίμος Κακάλας, η Δήμητρα Κούζα, η Δήμητρα Λαρεντζάκη και η Έλενα Μαυρίδου που δεν «τεμπελιάζουν» πνευματικά στο όνομα της κρίσης, δεν κάνουν οικονομίες στη δουλειά τους παρά μόνο στην αμοιβή τους και δίνουν στο κοινό την ευκαιρία, σε μια Ελλάδα που έχει ευτελίσει κάθε αξία και ιδανικό να ανεβάσει το επίπεδο νοημοσύνης και αντίληψης ένα σκαλί πιο πάνω. Ευχαριστούμε!

 

Ζωή Καρασουλτάνη 

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση δείτε ΕΔΩ

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.