Quartet – Κουαρτέτο

Από 11 Απριλίου στους κινηματογράφους

Για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο Dustin Hoffman δανείζεται το δέκα και πλέον  ετών θεατρικό έργο του Ronald Harwood, το «Κουαρτέτο» , του οποίου το ζαλισμένο σενάριο κάνει οχταράκια και πατά άλλοτε στην κωμωδία κι άλλοτε στο δράμα.

Σε έναν οίκο ευγηρίας για αποσυρμένους μουσικούς, Beecham House,  έχει μαζευτεί ένας σωρός από τα πιο αξιαγάπητα τραγελαφικά και ταλαντούχα γεροντάκια! Με ρυθμούς λοιπόν ραγδαίους(η όσο ραγδαίους επιτρέπει η ηλικία των πρωταγωνιστών) οι ένοικοι του οίκου προετοιμάζονται πυρετωδώς για το καθιερωμένο ετήσιο φεστιβάλ για τα γενέθλια του

Giuseppe Verdi, από τα έσοδα του οποίου ελπίζουν να συντηρήσουν το ίδρυμα. Ανάμεσα σε ατελείωτες πρόβες το πρωταγωνιστικό μας τρίο , ο Reg (Tom Courtenay), ο Wilf (Billy Connolly) και η Cissy (Pauline Collins) , που στο παρελθόν έτειναν να συνεργάζονται συχνά, αλληλοπειράζονται ασύστολα με τον παρά την ηλικία του ανεξέλεγκτο Wilf, την πιθανότατα στα πρόθυρα της άνοιας αλλά εκπληκτικά εύθυμη Cissy και τον σοβαροφανή αλλά εξίσου ζωηρό Reg να εξετάζουν την πιθανότητα επανεκτέλεσης ενός παλιού τραγουδιού τους. Ταυτόχρονα οι απαιτήσεις του τελειομανή  μαέστρου Cedric (Michael Gambon ) συνεχώς αυξάνονται, η μεγάλη  Diva Anne Langley (Gwyneth Jones ) έχει αναλάβει να τραγουδήσει την Τόσκα οι λοιποί ένοικοι παραδίδουν μαθήματα ενώ ο Reg προετοιμάζεται για την ομιλία που θα δώσει σε μαθητές.

Οι ομαλές, σχεδόν βαρετές ζωές των ενοίκων του Beecham House θα χρειαστεί να προσαρμοστούν σε νέους ρυθμούς όταν την εμφάνιση της κάνει μια άλλη από τις μεγάλες divas της όπερας, η  Jean Horton (Maggie Smith) . Η οποία είναι όχι μόνο η τέταρτη συνεργάτης των τριών πρωταγωνιστών μας αλλά κι η πρώην σύζυγος του Reg (κι όπως αφήνεται να εννοηθεί ο χωρισμός τους δεν ήταν ούτε πολιτισμένος ούτε ανώδυνος…)! Ο Reg, όταν μαθαίνει πως η πρώην σύζυγος του θα μένει στον ίδιο οίκο  με εκείνον εξοργίζεται, θεωρεί πως χάνει την μοναδική του ευκαιρία να γεράσει τουλάχιστον αξιοπρεπώς, ισχυρίζεται πως θα αναζητήσει ένα άλλο μέρος να μείνει αλλά τελικά θα αρεστή στο να αποφεύγει την πρώην σύζυγο του, επειδή η ανωριμότητα είναι αξία ακόμα και μετά τα 70! Κατά την διάρκεια της περιβόητης διάλεξης για την οποία είχε τόσο προετοιμαστεί κι είχε ιδεολογικά έστω υπερβεί εαυτόν κι ενώ τα κατάφερνε ομολογουμένως αρκετά καλά, ανοίγει η πόρτα κι εισβάλουν η Cissy κι η Jean. Μετά από μπόλικη προσπάθεια λαμβάνει χωρά μια σχετική συμφιλίωση, η οποία από μεριάς Reg πάει να γίνει απόλυτη όταν χρειάζεται το τρίο να γίνει πλέον κουαρτέτο και όλοι μαζί οι τέσσερις τραγουδιστές να ερμηνεύσουν και πάλι μαζί στο πλαίσιο του αφιερώματος στον Verdi. Όμως η Jean είναι οτιδήποτε παρά σύμφωνη με αυτήν την ιδέα…

Η ταινία είναι αρκετά χαριτωμένη, παρόλο που κατ’ εμέ θα μπορούσε να ‘ναι λίγο πιο δυνατή. Ωστόσο οφείλω να σημειώσω πως δυο χαρακτήρες, η Cissy κι ο Wilf είναι απόλυτα αξιολάτρευτοι!! Η Cissy  διακρίνεται από μια τρομερή παιδικότητα που πιστεύω πως πράγματι επανέρχεται σε έναν βαθμό από μια ηλικία και πέρα κι αυτή της η ιδιότητα την καθιστούσε γλυκύτατη! Σε ορισμένα σημεία, για να μην πω στο μεγαλύτερο μέρος, φερόταν σαν μικρό κοριτσάκι! Κι ακόμα παραπάνω, η  Pauline Collins  σε έπειθε απόλυτα για την αθωότητα και την αφέλεια του ρολού της! Στον αντίποδα, ο Wilf είναι ο πλέον πονηρός χαρακτήρας και μάλιστα καρπώνεται το εγκεφαλικό που έπαθε λέγοντας πως δεν διαθέτει πια «φίλτρο» κι ότι δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του!

Πέρα από το χιουμοριστικό κομμάτι βεβαία η ταινία παρουσιάζει και δυο-τρία λυπηρά επακόλουθα της μεγάλης ηλικίας, κι όπως πολλές φορές κατά την διάρκεια της ταινίας η Cissy κουόταρε από την Bette Davis και θα κουοτάρω κι εγώ με την σειρά μου από εκείνη: “Old age is not for sissies!”.

Πριν κλείσω επιβάλλεται να αναφέρω δύο ακόμα εντυπωσιακά στοιχεία! Το ένα αφορά το ίδιο το Beecham House σε σχέση με το αφιέρωμα στον Verdi, καθώς έμπνευση για έναν τέτοιον οίκο ευγηρίας στην ταινία απετέλεσε το «Casa di Riposo per Musicisti» που ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Verdi. Επιπλέον, πολλά από τα μέλη του καστ είναι όντως πρώην μουσικοί, ακόμη κι ένας πρώην συνεργάτης του Σινάτρα φαίνεται να παίζει στην ταινία! Αναλυτικά παρουσιάζονται όλοι οι μουσικοί και στους τίτλους τέλους με παλιές τους φωτογραφίες δίπλα στις τωρινές τους καθώς και την κάποτε επαγγελματική τους ιδιότητα.

Όπως και πιο πάνω ανέφερα η ταινία θα μπορούσε να είναι πολύ πιο εντυπωσιακή, όμως και τώρα δεν είναι καθόλου άσχημη. Σίγουρα ήθελε λίγο σπρώξιμο παραπάνω όμως και πάλι παραμένει ευχάριστη…


Σκηνοθεσία:
Dustin Hoffman
Σενάριο: Ronald Harwood (play), Ronald Harwood (screenplay)
Πρωταγωνιστούν: Maggie Smith, Michael Gambon, Billy Connolly
Διανομή: ODEON
Διάρκεια: 98 λεπτά

Έλενα Στεφανάτου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.