[ Άποψη] Τα κυπριακά πάθη

Του Άρη Πετρουλάκη

Τώρα που πέρασε μια εβδομάδα από την κόλαση των προηγούμενων ημερών στη Κύπρο και η ζωή έχει αρχίσει να ξαναθυμίζει φυσιολογική (μάλιστα δεν δείχνουν να έχουν συνειδητοποιήσει ακριβώς τι τους περιμένει) είναι χρήσιμο να αντλήσουμε ένα σύνολο από διδάγματα.

Αρχικά, για τη περίπτωση Χριστόφια, διαπιστώθηκε για πολλοστή φορά πως όταν ένας ηγέτης τα βάζει με όλους τους συμμάχους του (τους θεσμικούς, όχι τους φαντασιακούς) χωρίς να έχει εξασφαλίσει εκ των προτέρων ένα πακέτο πρόσφορο σε εκείνον -κίνηση που θα εκτόξευε καί την πολιτική του καριέρα- τότε ο λαός θα πληρώσει κόστος πολλαπλάσιο από εκείνο όπου ο ηγέτης τού έλεγε πως πρέπει να αποφύγει. Όταν σκάει στα χέρια του η βόμβα που έχει δημιουργήσει και γυρνάει στους συμμάχους του για βοήθεια (ως έσχατη λύση) πρέπει να τους πείσει πως αφού δεν του έκατσε το πρώτο σχέδιο, τότε έχει και εναλλακτικό.Μόνο έτσι μπορεί να θεωρηθεί σοβαρός και αξιόπιστος. Όταν όλα αυτά δε, συμβούν και έχει καταστεί πλήρως αναξιόπιστος, αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να οδηγήσει τον τόπο σε εκλογές, σε φοβερά τεταμένο κλίμα και με την οικονομία του, την παραδίδει στο επόμενο ηθικά και πρακτικά χρεοκοπημένη. Συνεπώς, στη περίπτωση του Χριστόφια και τηρουμένων των αναλογιών, φάνηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο πως η μόνη πηγή χρηματοδότησης είναι η Ε.Ε δια της τρόικα και πως η μόνη κανονική πολιτική συζήτηση που μπορεί να γίνει στη χώρα είναι στο πως το Μνημόνιο μπορεί να τροποποιηθεί προς το συμφέρον των ασθενέστερων, και όχι να τους καταγγείλουμε, να τους απειλήσουμε ή άλλα πιο ακραία.Όσοι ακόμα δεν έχουν πειστεί μπορούνε να δούνε στο youtube τι σημαίνει στ’ αλήθεια να κλείσουν οι Τράπεζες και να μην έχουν πρόσβαση οι καταθέτες στα χρήματά τους.Τα λέω αυτά γιατί καλό θα ήταν να παραδειγματιστούμε από αυτά που συμβαίνουν δίπλα στο σπίτι μας και να ξαναβάλουμε όλους τους πολιτικούς μας σε ένα μέτρο σοβαρότητας.

Διαπιστώσαμε επίσης πως η κοινωνική αντίδραση δεν έχει απαραίτητα αναλογικότητα με τον μέγεθος της ζημιάς. Στην Ελλάδα είδαμε ακρότητες όταν περικόπηκε το 30% των εισοδημάτων, ενώ στη Κύπρο είδαμε αντίστοιχες ακρότητες όταν ανακοινώθηκε πως θα περικοπεί το 6,75 των καταθέσεων (στο αρχικό σχέδιο). Μέσα σε όλο το κλίμα των γενικευμένων αντιδράσεων, πολύ λίγη κριτική έγινε στο γεγονός πως η οικονομία του νησιού ήταν βασισμένη σε μια πελώρια φούσκα, με ελάχιστη παραγωγικότητα, πως μεγάλα τραπεζικά κεφάλια που κατέληγαν εκεί για ξέπλυμα και αυτό δεν ενοχλούσε στο παρελθόν κανέναν, για το γεγονός πως η διαφθορά μεταξύ τραπεζικών και πολιτικών παραγόντων ήταν κραυγαλέα (ακόμα και στα χρόνια της ευημερίας), για το γεγονός πως αποδείχθηκε με τον πιο επώδυνο τρόπο πως οι συνεργασίες στο μέλλον πρέπει να γίνονται μόνο με τους θεσμικούς εταίρους και όχι με μαφιόζους πρώην πράκτορες που θυμίζουν κυρίως ηγεμόνες αντί για ηγέτες.

Το χειρότερο είναι πως την συζήτηση δεν την κάλυψε μόνο ο ήχος της οργής και της αγανάκτησης αλλά πως η πλειοψηφία των εκεί «αγανακτισμένων» θεωρεί τους πολιτικούς υποτακτικούς και προδότες. Πως οι Κύπριοι -μιλώ για την πλειοψηφία όχι για το σύνολο- δεν αντιλαμβάνονται ούτε το μέγεθος της καταστροφής ούτε την δύσκολη εποχή που αναπόφευκτα έρχεται όταν αλλάζει το παραγωγικό μοντέλο μιας οικονομίας. Δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί, συντηρητικοί και προοδευτικοί, τολμηροί και άτολμοι ή εν τέλει καλοί και κακοί πολιτικοί. Υπάρχουν πατριώτες και προδότες.Λογικά θα μετουσιωθεί σε μνημονικοί και αντιμνημονιακοί και αυτή η αντιπαραγωγική ανοησία θα ταλαιπωρεί τον δημόσιο διάλογο για χρόνια (ήδη στην Ελλάδα μετράμε τρία).

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.