Αθήνα – Γενεύη διαβάζοντας για την Ελλάδα… (ένα air – road story)

Του Διονύση Λιανού

Δεν έχω ταξιδέψει πολλές φορές με το αεροπλάνο, αλλά όσες φορές έχω επιβιβαστεί σε αυτό, πάντα απολαμβάνω το ίδιο ακριβώς πράγμα, τα περιοδικά των αεροδρομίων και των αεροπορικών εταιρειών. Πρόκειται για περιοδικά με άποψη, κατά τη δική μου – πάντα – άποψη. Και αυτό, γιατί πολύ συχνά σε ταξιδεύουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο κάπου πολύ πιο μακριά από εκεί που πας εσύ την ώρα που ξεφυλλίζεις το περιοδικό.

Κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ όταν ξεφύλισσα την περασμένη εβδομάδα το περιοδικό traveller της easyjet στην πτήση Αθήνα – Γενεύη. Η αλήθεια είναι ότι μέσα σε λίγη ώρα το είχα διαβάσει σχεδόν όλο, μα επέμεινα και δεύτερη και τρίτη φορά στην ανάγνωση ενός ρεπορτάζ – περιήγησης που αφορούσε τη χώρα μας και μερικές γαστρονομικές γωνιές της.

Το περιοδικό το κράτησα στα χέρια μου σαν βιβλίο που το ξέρω, αλλά που κάθε φορά που το ανοίγω, βρίσκω όλο και κάτι διαφορετικό. Έτσι κι εδώ. Τη σελίδα 39 την αγάπησα. Γιατί η συντάκτρια του εν λόγω άρθρου εξυμνούσε την απλή, παραδοσιακή, ελληνική κουζίνα, την οποία μας τη μεταφέρει μέσα από ένα ελληνικό σπίτι της Κορινθίας. Δεν μας δίνει συμβουλές πως να μαγειρέψουμε κάτι, αλλά επιτρέπει σε όποιον διαβάσει προσεκτικά αυτές τις γραμμές, να ενδιαφερθεί για την ελληνική κουζίνα, τα ελληνικά κρασιά, την ελληνική φιλοξενία και τους υπέροχους ανθρώπους – που εκείνη συνάντησε, πράγματα που δεν επηρεάζονται ούτε από την οικονομική κρίση ούτε από τους δείκτες του τουρισμού στη χώρα.

Αναμφίβολα, εάν διαβάσω το κείμενο με τα μάτια ενός καχύποπτου Έλληνα, τότε θα προσέξω μια επίθεση φιλίας και εύνοιας από τη συντάκτρια, η οποία πολύ πιθανόν να έλαβε και την ανταμοιβή της, αφού οι έμμεσες διαφημίσεις σε ιστοσελίδες τουριστικές της Ελλάδας δεν είναι λίγες μέσα στο κείμενο. Όπως και να έχει όμως εμένα μου άρεσε.

Είμαι Έλληνας, ζω στο εξωτερικό εδώ και μερικούς μήνες ψάχνοντας εργασία και επέστρεφα στο εξωτερικό από την πατρίδα μου, την οποία επισκέφτηκα για να πάρω λίγο καθαρό ελληνικό αέρα. Και το συγκεκριμένο άρθρο ήταν η καλύτερη αίσθηση με την οποία θα μπορούσε να μεαποζημιώσει η χώρα μου μετά από μια μικρή ταλαιπωρία στο Ελ. Βενιζέλος…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.