[ΑΘΛΗΤΙΚΑ] Το ήθος του πολεμιστή

Ανέκαθεν, κάθε φορά που γινόταν λόγος για ομάδες που κατέκτησαν κάποιο τρόπαιο ή διακρίθηκαν σε κάποια διοργάνωση – κι ας μην ανέβηκαν στο βάθρο – ο νους μου εγκατέλειπε γρήγορα MVP και λοιπούς αστέρες και έτρεχε στους αρχιτέκτονες των επιτυχιών (κατά το δημοσιογραφικό κλισέ), τους προπονητές. Έτσι σιγά-σιγά, γέμισα ένα φανταστικό τοίχο με αόρατες αφίσες ονομάτων προπονητών, κυρίως απ’ το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο: Μιγκέλ Μουνιόθ, Ράμσι, Χάπελ, Φέργκιουσον, Γκομέλσκι, Σλόαν, Ομπράντοβιτς και πολλοί άλλοι.

bartzokas

Τον Μπαρτζώκα, τον πρωτοπρόσεξα στην Ολύμπια Λάρισας. Τα πρώτα χρόνια τον έβλεπα αδιάφορα, ως έναν ποιοτικό τεχνικό μέσης στάθμης, που διαθέτει μεν ψήγματα προπονητικού ταλέντου, αλλά δεν έχει και πολλές ελπίδες να διακριθεί σε ένα πρωτάθλημα, όπου αλωνίζουν μόνο δύο ομάδες και οι υπόλοιπες απλώς συμπληρώνουν τον πίνακα κατάταξης. Είναι γεγονός ότι με εξέπληξε (όπως και πολλούς άλλους) η επιλογή των Αγγελόπουλων να τον χρίσουν αντικαταστάτη του επιτυχημένου Ίβκοβιτς. Συχνά μέσα στη σεζόν, εκδηλωνόταν δυσφορία στο πρόσωπό του, κάθε φορά που οι ερυθρόλευκοι στραβοπατούσαν. Ο κόσμος ζητούσε να απομακρυνθεί, ενώ ο Τύπος του κόλλησε του παρατσούκλι «Mr. Bean» , λόγω φυσικής ομοιότητας με τον Ρόουαν Άτκινσον.

Κάπως έτσι φτάσαμε στις 13 Μαΐου. Ο Ολυμπιακός το αμέσως προηγούμενο βράδυ επανέλαβε τον περσινό θρίαμβο, κατόρθωμα που μόνο Γιουγκοπλάστικα και Μακάμπι έχουν πετύχει στην Ευρωλίγκα. Η δήλωση του Γιώργου Μπαρτζώκα, λακωνική, συνοψίζει το ποιόν του: «Βρέθηκα την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη ομάδα και δεν χρειάστηκε να κάνω πολλά». Ακόμα και αν έχει δίκιο, στην Ελλάδα δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες δηλώσεις. Η επιτυχία αναδίδει μεθυστικό άρωμα, και το αναμενόμενο είναι να ενδώσεις στα βαρύγδουπα εγκώμια του Τύπου και τους ύμνους των φιλάθλων. Όλων αυτών δηλαδή που σε αμφισβητούσαν μέχρι χθες. Αν μάλιστα προσθέσεις και λίγο παράπονο στα λεγόμενά σου (του στυλ «δεχτήκαμε κριτική όλη τη χρονιά, όμως τελικά δικαιωθήκαμε»), έχεις μόλις πετύχει το απόλυτο στερεότυπο επινίκιας δήλωσης.

Ο Μπαρτζώκας μας έδειξε την ποιοτική του διαφορά. Όχι μονάχα από αγωνιστικής πλευράς. Σίγουρα η μεθοδικότητα και η επιμονή του σε συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία (διατήρηση του βασικού κορμού της ομάδας, έμφαση στη χημεία και τη συνεργασία των παικτών σε άμυνα και επίθεση, ταχύτητα, αυτοματισμοί, προσαρμοστικότητα στο παιχνίδι του αντιπάλου) είναι αξιοζήλευτη. Αυτό όμως που έχει αξία και θα καθορίσει την υστεροφημία του – ανεξαρτήτως του αν θα προσθέσει ανάλογες επιτυχίες στο ενεργητικό του – είναι η σεμνότητα και η μετριοφροσύνη του. Το ήθος του πολεμιστή που ξεκινά για τη μάχη γεμάτος αυτοπεποίθηση, κερδίζει και την ώρα του θριάμβου αποσύρεται διακριτικά, αφήνοντας τους πανηγυρισμούς για τους άλλους. Λες και μόνο αυτός γνωρίζει ότι, από εκεί που σε δοξάζουν, μπορεί να σου πάρουν το κεφάλι, και γι’ αυτό επιλέγει εξαρχής χαμηλούς τόνους.

bartzokas 1

Ο αθλητισμός πάνω απ’ όλα διδάσκει ήθος (ή τουλάχιστον πρέπει να διδάσκει), συνεπώς προσωπικότητες, όπως ο Γιώργος Μπαρτζώκας, πρέπει να αποτελούν παράδειγμα για όλους. Αν και ανήκω στους υποστηρικτές του «αιωνίου αντιπάλου», δεν μπορώ παρά να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε έναν άνθρωπο που με τη στάση του μας είπε ότι προτεραιότητα δεν έχει το χρώμα της φανέλας, αλλά το πώς θα χρωματίσεις την πραγματικότητα με τα δικά σου χέρια. Αυτόν πρέπει πρώτα να κρατήσει, ως κέρδος, ο ελληνικός αθλητισμός και δευτερευόντως το τρόπαιο.

 Δημήτρης Μανουήλ

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.