Αλλαγή εποχής – Αλλαγή κανόνων

Του Άρη Πετρουλάκη

Το κόμμα που ταυτίστηκε περισσότερο από κάθε άλλο με την μεταπολιτευτική περίοδο -και με τις καλές και με τις κακές πτυχές της- είναι αναμφίβολα το ΠΑΣΟΚ. Για πολλά χρόνια είχε ταυτιστεί με τον κυβερνητισμό ενώ ταυτοχρόνως συναγωνιζόταν την αριστερά σε επαναστατική ρητορική (εξαίρεση η πρώτη τετραετία Σημίτη). Οι δύο χώροι βάδιζαν παράλληλα με την υπεροχή του ΠΑΣΟΚ στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας να οδηγεί σε διεμβολισμό των αριστερών δυνάμεων όποτε εκείνες επιχειρούσαν ευρεία διεύρυνση (τρανταχτό παράδειγμα η πρώτη περίοδος Τσίπρα όπου είχε φτάσει έως και 18% στις δημοσκοπήσεις ενώ εκλογικά μετά βίας κέρδισε ένα 5% ενώ το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε αντίθετη πορεία λαμβάνοντας ποσοστό πολύ αυξημένο από το αναμενόμενο).

Στις τελευταίες εκλογές οι συσχετισμοί ανατράπηκαν και πλέον το ΠΑΣΟΚ. είναι τρίτο σε εκλογική δύναμη κόμμα, με τον ΣΥΡΙΖΑ στη δεύτερη θέση και το γεγονός αυτό βγάζει στην επιφάνεια πολλά απωθημένα βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον βουλευτών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ που πολλά χρόνια συμπεριφέρονταν αναντίστοιχα με την εκλογική τους δύναμη, βαφτίζοντας εαυτούς «εκπροσώπους του λαού» ενώ θεωρούσαν πως ήτανε και οι μόνοι που είχαν αυτό το δικαίωμα. Παραβλέποντας φυσικά πως το ΠΑΣΟΚ είχα πολλαπλάσια εκλογικά ποσοστά.

Αυτή η «σχολή» εκφράζεται δυναμικά από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ποινικολόγο στο επάγγελμα, την οποία το πανελλήνιο γνώρισε από την γνωστή και δυσώδη υπόθεση Τσαλικίδη, του στελέχους της Vodafone που φέρεται  να αυτοκτόνησε λίγες εβδομάδες μετά την ανακοίνωση του σκανδάλου των υποκλοπών και ενώ φαινόταν πως ήταν βασικός μάρτυρας στην υπόθεση. Πολλοί θυμόμαστε πως είχε προκαλέσει την κοινή γνώμη δείχνοντας το σκοινί του αυτόχειρα κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου, κίνηση που θεωρήθηκε εξεχόντως δυναμική, ιδιαίτερα για νέα δικηγόρο.Ωστόσο στη επιτροπή που εξετάζει το θέμα της λίστας Λαγκάρντ φάνηκε και το άλλο πρόσωπο του δυναμισμού, εκείνο της εριστικής αυθάδειας που ερμηνεύεται και ως ένας πολιτικός νεοπλουτισμός, που κόβει από τον ΣΥΡΙΖΑ μονάδες από την πίστωση χρόνου που του έχει δώσει η κοινωνία για να μετασχηματιστεί σε ένα ενιαίο κόμμα της Κεντροαριστεράς, έτοιμο να αναλάβει την διακυβέρνηση του τόπου.

Η συζήτηση δεν άργησε να ξεφύγει από τα κοινοβουλευτικά πλαίσια και να μετατραπεί σε μια αντιπαράθεση προσωπικοτήτων με την κ. Κωνσταντοπούλου να επιτίθεται με αλαζονικά σχόλια στον κ. Βενιζέλο και εκείνον να ελίσσεται αριστοτεχνικά, τομέας στο οποίο άλλωστε ο κ. Βενιζέλος διακρίνεται. Αποτέλεσμα για τους πολίτες: Μάθαμε πως η κ. Κωνσταντοπούλου είναι επιθετική και οξύθυμη και διαπιστώσαμε για ακόμη μια φορά πως ο κ. Βενιζέλος όταν στριμώχνεται ενεργοποιεί το λεκτικό του ταλέντο για να μην απαντήσει επί της ουσίας. Δηλαδή μάθαμε πράγματα που δεν μας ενδιαφέρουν (ή δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν) αλλά για την «ταμπακιέρα» δηλαδή για την διαδρομή της λίστας Λαγκάρντ στα πολιτικά γραφεία… άνθρακας ο θησαυρός. Γενικολογίες, αοριστίες και καρφώματα..

Δηλαδή η συζήτηση εξελίχθηκε σε μια κλασική πολιτικάντικη  συζήτηση καφενείου, όπως αυτές που μας έχουν συνηθίσει στις κοινοβουλευτικές επιτροπές. Πλην όμως σε συνθήκες αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού θα περίμενε κανείς ότι το κόμμα που ο λαός εξέλεξε στην αξιωματική αντιπολίτευση θα συμπεριφερόταν με περισσότερη επάρκεια στην άσκηση των κοινοβουλευτικών καθηκόντων και θα εστίαζε στην ουσία της υπόθεσης, μιας πραγματικά περίπλοκης υπόθεσης. Ας ελπίσουμε ότι ήτανε μια πολύ ατυχής στιγμή και όχι μια εικόνα από το μέλλον.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.