[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ] Αντίνοος Αλμπάνης: Θυμώνω όταν βλέπω τα παιδιά να εξαντλούν το ενδιαφέρον τους στο youtube

Αποφάσισε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός στην ηλικία των 16 και επέβαλλε με θάρρος και απαράμιλλο πείσμα το όνειρό του στην οικογένειά του, αψηφώντας το γεγονός ότι είχε πετύχει την εισαγωγή του σε σχολή οικονομικών. Κάπως έτσι ξεκίνησε η πορεία του Αντίνοου Αλμπάνη… η συνέχεια αυτής γνωστή!

Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε μέσα από τη συμμετοχή του στα «Άγρια παιδιά», μια από τις τελευταίες σειρές των καλών χρόνων της τηλεόρασης. Αν τον ρωτήσεις πόσο τυχερός νιώθει σχετικά με αυτό, αναγνωρίζει και εκτιμά την ώθηση που του έδωσε η τηλεόραση, αλλά διατηρώντας τον δυνατό του χαρακτήρα σου απαντά αφοπλιστικά πως, όπως και να είχε θα έβρισκε τον δρόμο του στο χώρο γιατί πιστεύει ότι το να έχεις θέληση, επιμονή αγάπη και πίστη γι’ αυτό που κάνεις είναι μια πολύ καλή αφετηρία για να πας προς μια κατεύθυνση.

Βλέποντας τις μετέπειτα δουλειές του μας πείθει απόλυτα. Ήρθε για να μείνει και μέχρι στιγμής τα καταφέρνει περίφημα. Πέρα όμως από το επαγγελματικό του ήθος, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την αξιοπρόσεκτη εξωτερική του εμφάνιση, που σε συνδυασμό με την πλήρη αποστασιοποίηση του ίδιου από αυτό του προσδίδει μια ιδιαίτερη γοητεία. Κορίτσια, για εσάς που θέλετε να μάθετε να μυστικά του Αντίνοου, θα σας πω ότι αγαπά τους ακανέδες, οπότε τώρα ξέρετε πώς να τον… γλυκάνετε!

Αντίνοε, το έργο αποτελεί την αυτοβιογραφία του συγγραφέα και εσύ υποδύεσαι τον ρόλο του ίδιου μέσα σε αυτό. Ένιωσες κάποια επιπλέον ευθύνη αλαμβάνοντάς τον;

Αυτό που βοηθά εμένα σε κάθε μου δουλειά είναι να το αντιμετωπίζω σαν κάτι καινούργιο που θα δημιουργηθεί από εμένα τον ίδιο και τον/την σκηνοθέτη και θα είναι κάτι διαφορετικό από ό,τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα για να έχει και λόγο ύπαρξης. Οι ρόλοι και οι παραστάσεις δεν μπορούν να μοιάζουν μεταξύ τους, γι’ αυτό και δεν μου είναι χρήσιμο να σκέφτομαι ότι υποδύομαι τον συγγραφέα. Είναι μια παγίδα που μπορεί να πέσει ένας ηθοποιός, αλλά εγώ μένω στη χρησιμότητα αυτής της συνθήκης, αφού μου δίνει πρόσβαση σε μια μεγάλη κάβα πληροφοριών για το background του ήρωα, ως εκεί. Με βοηθάει να τον καταλάβω καλύτερα, να ψάξω το παρελθόν του, να δω τις ανησυχίες, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του. Έτσι, μπορώ κι εγώ να τον δω σφαιρικά και να τον αποδώσω όσο καλύτερα γίνεται. Επομένως, δεν με άγχωσε καθόλου, παρά μόνο θετικά μπορούσα να το δω.


Ο ήρωάς σου, ο Τομ, ζει σε ένα ανθυγιεινό και καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον.  Στην περίπτωση που ο Αντίνοος ερχόταν αντιμέτωπος με μια τέτοια καθημερινότητα, θα προσπαθούσε να φέρει σε ισορροπία τα θέλω με τα πρέπει του ή θα αντιδρούσε όπως ο Τομ, ακραία;

Δεν υπήρξα σε τέτοιο περιβάλλον, δεν είχα τέτοια βιώματα, ως εκ τούτου δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά τι θα έκανα. Από την άλλη πλευρά ο Τομ είναι ένα παιδί μόλις 23 χρόνων, έχει όλο τον αυθορμητισμό και τη θρασύτητα που χαρακτηρίζει αυτή την ηλικία. Επιπλέον, του επιτρέπεται να είναι παρορμητικός κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις. Εγώ πια είμαι σχεδόν μια δεκαετία μεγαλύτερος, οπότε αντιμετωπίζω με άλλη ψυχραιμία και ωριμότητα τις διάφορες καταστάσεις. Ενδεχομένως να αντιδρούσα κι εγώ με τον ίδιο τρόπο.

Μας έχεις αποκαλύψει άλλωστε ότι ήσουν αντιδραστικός ως έφηβος.

Μη φανταστείς τίποτα φοβερό! Στο πλαίσιο της εφηβίας, όπως όλα τα παιδιά, αντιδρούσα και ήθελα να πάω κόντρα σε οτιδήποτε λένε οι υπόλοιποι. Σε ό,τι αφορά στα όνειρά μου, βέβαια, επέβαλλα αδιαπραγμάτευτα τα θέλω μου μέσα στην οικογένεια (γέλια).

Χαρακτήρισες τη συνεργασία σου με την  κ. Τσαλίκη ως μια από τις καλύτερες. Βλέποντάς σε να μιλάς για εκείνη με ιδιαίτερο θαυμασμό. Άραγε υπάρχει κάποιο στοιχείο σου που έχεις αλλάξει εξαιτίας της ή κάτι που θαυμάζεις επάνω της και το υιοθέτησες;

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να αποδομήσω τον χαρακτήρα της κ. Τσαλίκη και να πω ότι ξεχωρίζω 1, 2 ή 3 καλά και προσπαθώ να τα αφομοιώσω. Αυτό που με εντυπωσιάζει κάθε φορά που το συναντώ είναι ότι ορισμένοι ηθοποιοί παρόλο που δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα πια εξαιτίας του ήδη αξιόλογου βιογραφικού τους, παίζουν θέατρο οδηγούμενοι από την ανάγκη τους να είναι χαρούμενοι και να γίνονται καλύτεροι. Βλέποντας μια ηθοποιό όπως η Ναταλία να δίνεται με τόσο πάθος, αγάπη και συνέπεια στη δουλειά της με κάνει να παραδειγματίζομαι. Λέω, θέλω κι εγώ όταν μεγαλώσω και εφόσον έχω καταφέρει να έχω μια εφάμιλλη διαδρομή να μπορώ να είμαι το ίδιο χορτασμένος, δοτικός και επαγγελματίας. Αυτά τα στοιχεία θαυμάζω και ξεχωρίζω!

Συνεπής και επαγγελματίας δεν μπορεί να είναι κάποιος νέος στο χώρο;

Βέβαια! Απλά πολλές φορές συναντούμε στη δουλειά ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν το κέφι και τη διάθεση που είχαν στο ξεκίνημα τους. Μη με ρωτήσεις ονόματα γιατί δεν θα σου πω (γέλια)! Πάντως, είναι λυπηρό γιατί αναρωτιέσαι ποιοι να είναι οι λόγοι για τους οποίους συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά απλά διεκπαιρεωτικά, αφού δεν τους γεμίζει πια με χαρά.

Αποκλείεται να είναι βιοποριστικοί οι λόγοι;

Δεν νομίζω ότι ένας ηθοποιός μπορεί να εξασκεί αυτό το επάγγελμα μόνο για να κερδίζει τα προς το ζην. Πρέπει να είναι βαθύτερα τα κίνητρα που σε ωθούν να εκτεθείς και να αφηγηθείς μια ιστορία, όχι μόνο το κέρδος.

Κάνεις την εμφάνισή σου πολύ συχνά στο timeline του twitter. Σου αρέσει να επικοινωνείς με τον κόσμο ή ακολουθείς το ρεύμα της εποχής που «επιτάσσει» έναν λογαριασμό στο δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης;

Κοίταξε, δεν πιστεύω ότι το twitter είναι ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο. Είναι περισσότερο μια πλατφόρμα στην οποία παρατηρείς λίγο το ρεύμα της εποχής και τις εξελίξεις και τοποθετείσαι πάνω σε αυτά χωρίς απαραίτητα να υπάρχει διάδραση. Θεωρώ ότι είναι ένας υγιής τρόπος έκφρασης. Σκέψου ότι ακόμη και μέσα από μια σαχλαμάρα μπορείς να δεις πως επηρεάζεται ο κόσμος. Άλλωστε και το facebook έχει υπάρξει μόδα αλλά δεν είχα ποτέ λογαριασμό εκεί. Το twitter για μένα είναι εξάρτηση. Εκτονώνομαι τη στιγμή που λέω με σύντομο τρόπο  αυτό που νιώθω, έχω την ανάγκη να τοποθετηθώ σε κάτι που γίνομαι αποδέκτης, πολιτικό, κοινωνικό, χιουμοριστικό, οτιδήποτε είναι αυτό.

Όντως, έχω παρατηρήσει ότι εκφράζεις συχνά τους προβληματισμούς σου για το κοινωνικό γίγνεσθαι, τόσο μέσα από το twitter αλλά και από τις συνεντεύξεις. Μάλιστα, για να το συνδέσουμε λίγο με το επάγγελμά σου, αν το σκεφτούμε, πολλοί είναι οι θεατρικοί όροι που ταιριάζουν στην κατάσταση που βιώνουμε σήμερα, όπως δράματα, τραγωδία, θεατρινισμοί κτλ. Από μηχανής θεός μπορεί τελικά να υπάρξει;

Δεν πιστεύω στους από μηχανής θεούς. Αυτό που είμαι σίγουρος ότι έχει ανάγκη η κοινωνία μας αυτή τη στιγμή είναι η κάθαρση σε όλα τα επίπεδα, αφού μιλάμε για θεατρικούς όρους. Όμως, αυτή δεν μπορεί να έρθει από έναν από μηχανής θεό, παρά από εμάς τους ίδιους.
Εμείς σήμερα ενεργούμε σπασμωδικά με βάση το θυμικό μας, αντιδρούμε πολύ εύκολα. Ουσιαστικά, όμως οι Έλληνες αντιδρούμε γιατί έχουμε χάσει τη βολή μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε τους πραγματικούς λόγους της αντίδρασης. Χάσαμε αυτό που είχαμε συνηθίσει και μας έκανε να νιώθουμε άνετοι. Πρέπει να βρούμε την ταυτότητά μας, που ανήκουμε και τον δρόμο που θέλουμε να ακολουθήσουμε σαν κοινωνία, όσο ρομαντικό ή ουτοπικό κι αν ακούγεται. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη λύση. Τώρα ειδικά που ο κόσμος έχει πρόσβαση στην πληροφορία μόνο με γνώση, ενδελεχή μελέτη και βαθιά συνειδητοποίηση μπορεί να επέλθει η αλλαγή. Στις μέρες μας κάθε νοικοκυριό έχει έναν υπολογιστή συνδεδεμένο στο διαδίκτυο. Θυμώνω όταν βλέπω τα παιδιά να εξαντλούν το ενδιαφέρον τους στο youtube. Σαφώς, θα το κάνεις κι αυτό γιατί η ζωή δεν είναι μόνο ένα πράγμα, αλλά άνοιξε λίγο τους ορίζοντές σου, ξεκίνα να παρατηρείς, να βλέπεις πίσω από τις λέξεις στα άρθρα ή τις ειδήσεις.

Παρά την κρίση παρατηρούμε ότι τα θέατρα αντί να πληγούν όπως οι περισσότεροι κλάδοι, αντιθέτως ανθίζουν. Τι μπορεί να προσφέρει η τέχνη εν μέσω κρίσης;

Το θέατρο και γενικότερα οι τέχνες έχουν επιβιώσει ανά τους αιώνες ακόμη και σε περιόδους πολέμων, πολύ σοβαρότερων κρίσεων από τη δική μας, απλά γιατί ο κόσμος είχε, έχει και θα έχει ανάγκη τη μυθοπλασία, το ταξίδι, τη μεταφορά σε ένα μαγικό σύμπαν, που θα τους ανοίξει διαφορετικούς δρόμους σε σύγκριση με αυτούς που του δίνει η ζωή.

Ψάχνοντας για σένα σκάλωσα σε μια δήλωσή σου που έλεγες, αναφερόμενος στις σχέσεις ότι, πηγαίνουμε προς τα κει που χωράμε. Αυτό υποδεικνύει ένα καλό επίπεδο αυτογνωσίας ή μήπως κρύβει και έλλειψη αυτοπεποίθησης;

Χωρίς να θέλω να το παίξω κάποιος, σε ό,τι αφορά στις διαπροσωπικές σχέσεις, φιλικές ή ερωτικές, θεωρώ πολύ χρήσιμο να μπορείς να παίρνεις απόσταση από ό,τι συμβαίνει μέσα στην ψυχή σου, σου θολώνει το μυαλό και σε οδηγεί σε κόσμους μαγικούς. Για μένα είναι πολύ σημαντικό ένα ζευγάρι να έχει κοινούς στόχους. Μια σχέση είναι καταδικασμένη να αποτύχει αν ο καθένας θέλει τελείως διαφορετικά πράγματα. Μια σχέση πρέπει να προκύπτει όταν νιώθεις καλά με έναν άνθρωπο και θες να είσαι κοντά του, όταν θες να εκδηλώσεις την τρυφερότητα και τις ευαισθησίες σου, όταν θέλεις να τον προστατεύσεις, να περνάς χρόνο μαζί του.  Πολύ πιο απλά και απτά πράγματα από το να βλέπεις μια σχέση σαν επένδυση ζωής, όπως κάνουν πολλοί σήμερα. Τα κορίτσια επηρεασμένα από κοινωνικά κατάλοιπα μπαίνουν σε διαδικασία σχέσης και πολλές φορές μάλιστα μένουν με συντρόφους που δεν επιθυμούν πραγματικά μόνον επειδή έχουν θέσει ως στόχο να κάνουν οικογένεια και παιδιά. Τα χρόνια περνούν και φοβούνται να διεκδικήσουν κάτι διαφορετικό, γιατί νιώθουν ότι τελειώνει η ζωή τους. Μα δεν χρειάζεται να γίνουν όλες οι γυναίκες μάνες και να παντρευτούν όλοι οι άνθρωποι στη γη. Πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις και η μητρότητα να προκύψει όταν ξέρεις ότι θα είσαι ευτυχισμένος με τον άνθρωπο που επέλεξες και όχι επειδή είδες την κολλητή σου που γέννησε και νιώθεις ότι πρέπει να συμβεί και σε εσένα.

Πως καταφέρνεις να είσαι τόσο απομακρυσμένος από τα  πρέπει της κοινωνίας;

Προσπαθώ, δεν σημαίνει ότι το επιτυγχάνω πάντα. Και η δική μου ζωή είναι κομμάτι της κοινωνίας. Δεν ζω σε ένα κελί στα βουνά μόνος μου, σαφώς επηρεάζομαι και πολλές φορές μπαίνω στη διαδικασία να παρασυρθώ από συμβάσεις. Γενικά, προσπαθώ να κάνω πράγματα που να ευχαριστούν πρωτίστως την ψυχή μου και με κάνουν ευτυχισμένο επί της ουσίας, να ζω το σήμερα.

Πριν τον «Γυάλινο κόσμο» ήταν το «I will survive», μια διαφορετική δουλειά, που μάλιστα μας εμποδίζει να σε κατατάξουμε κάπου υποκριτικά. Μετά τον «Γυάλινο κόσμο» υπάρχει κάτι να περιμένουμε από τον Αντίνοο;

Καταρχάς να σου πω ότι ούτε εγώ επιτρέπω στον εαυτό μου να βάλω ταμπέλες, επειδή βαριέμαι πολύ σαν άνθρωπος. Θα ήταν αστείο και συνάμα θλιβερό να πω κάνω αυτό ή εκείνο. Θα στερούσα από τον εαυτό μου τη χαρά της ανακάλυψης ενός καινούργιου αντικειμένου για να καταπιαστώ, κάτι πάνω στο οποίο θα δημιουργήσω. Δεν μπορώ να πω ότι κλειδώνω σε ένα συγκεκριμένο είδος, γιατί κάποια στιγμή θα το εξαντλήσω και μετά τι;
Όσο για τα επερχόμενα σχέδια, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη τι θα συμβεί συνολικά με τις παραγωγές του καλοκαιριού, ούτε καν αν θα γίνουν παραστάσεις, οπότε κι εμείς δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε. Συζητάω κάτι για τον επόμενο χειμώνα, μια συνεργασία που την βασανίζουμε σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώντας να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για να συμβεί, αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να το πω με σιγουριά.

Ζωή Καρασουλτάνη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.