[Αν] του Χριστόφορου Παπακαλιάτη

Από 29 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

Παρά τις μεγαλόστομες δηλώσεις για μια αξιόλογη δουλειά προσωπικά είχα τους ενδοιασμούς μου για την μετάβαση του Χριστόφορου Παπακαλιάτη από τις κουζίνες των νοικοκυρών στις κινηματογραφικές αίθουσες. Τελικώς όμως δεν είμαι βέβαιη αν διαψεύστηκα ή επιβεβαιώθηκα.

Ο Παπακαλιάτης καταπιάνεται με το δημοφιλές -ίσως υπερβολικά για μια ακόμα ταινία;- θέμα των επιλογών και της μοίρας. Κινηματογραφεί δηλαδή δύο διαφορετικές εκδοχές τριών ετών της ζωής του πρωταγωνιστή του ανάλογα με το κατά ποσό εκείνος θα αποφασίσει εκείνη την νύχτα να βγει από το σπίτι του ή όχι.

Συγκεκριμένα ο Δημήτρης αν βγει, θα γνωρίσει και θα ερωτευθεί την Χριστίνα, ενώ αν παραμείνει στο σπίτι του, όχι. Και τα επόμενα χρόνια θα κληθεί να αντιμετωπίσει με την Χριστίνα στην μια περίπτωση  και χωρίς αυτήν στην άλλη, τα ιδία πρόσωπα, τις ίδιες καταστάσεις και την οικονομική κρίση φυσικά. Μάλιστα το θέμα της επίδρασης που μπορεί να έχει η τελευταία  σε μια σχέση καθώς και μια σύντομη κριτική πάνω στον γάμο αποτελούν μικρότερους αλλά εξίσου σημαντικούς πυρήνες του έργου.

Όμως όπως κι η Μάρω Κοντού στην υπεροχή αφήγηση μετά του «Αντώνη της», του Γιώργου Κωνσταντίνου, λέει «είναι μια τόσο ιδία ιστορία, σχεδόν βαρετή» και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε ότι η θεματική της ταινίας εντάσσεται στην κατηγορία «πιο κλισέ πεθαίνεις».

Μπορεί και να είμαι λίγο υπερβολική. Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο ζήτημα το έχουμε παρακολουθήσει πολλές φορές στον παγκόσμιο κινηματογράφο (και πιθανότατα σε εκτελέσεις καλύτερες), πως οι κάπως ιδιόρρυθμοι έρωτες είναι πάντα εύκολη εναλλακτική για τον Παπακαλιάτη κι ότι το τέλος είναι αναμενόμενο όμως παρόλα αυτά ο θεατής δεν εγκαταλείπει την αίθουσα απογοητευμένος.

Επιπλέον σε αρκετά σημεία οι ερμηνείες κι οι διάλογοι δεν πείθουν απόλυτα και για να τεκμηριώσω την άποψη μου το «αμπελοφιλοσοφείν» περί των σχέσεων απευθυνόμενος σε έναν σκύλο, με τον οποίο ξεκινάει η ταινία, φαίνεται να αποδίδεται πιο πολύ από παιδάκι δημοτικού σε σχολική παράσταση  παρά από επαγγελματία ηθοποιό. Επίσης αν ειλικρινά ο Παπακαλιάτης χρειάζεται να πασχίζει για ένα πλήρες πεντάλεπτο για να πάρει αγκαλιά τον σκύλο του, τότε πάει χαμένη κι η συνδρομή στο γυμναστήριο. Κρίμα!

Επειδή  βεβαία ίσως έχω κατακεραυνώσει την ταινία αρκετά οφείλω να παραδεχτώ, ότι, όπως σε όλες του τις τηλεοπτικές ως τώρα δουλειές, ο Χριστόφορος Παπακαλιατης στόλισε το έργο του με ένα υπέροχο soundtrack που κάλυπτε από jazz έως και εκείνους τους ήχους της κλασσικότατης λατέρνας. Πέραν αυτού βεβαία με σκηνικό την Πλακά και το Μοναστηράκι, αναδεικνύει μια πολύ όμορφη Αθηνά ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι το σπίτι του πρωταγωνιστή αναμορφώθηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες της ταινίας και μετά το πέρας των γυρισμάτων ξανάγινε μπακάλικο! Και βεβαίως δεν θα μπορούσα να παραλείψω να αναφερθώ στην αξιολάτρευτη παρουσία της «Ελενίτσας» και του «Αντωνάκη της», της Κοντού και του Κωνσταντίνου, που ξανάσμιξαν για τα γυρίσματα της ταινίας!

Επομένως ίσως όντως να απετέλεσε μια αξιόλογη δουλειά και ταυτόχρονα καλώς να είχα αμφιβολίες για το παρελθόν του κύριου συντελεστή της ταινίας (μιας και εξακολουθούν να τον στοιχειώνουν οι συνήθειες των σίριαλ) όμως μπορεί κανείς έτσι να περάσει τουλάχιστον ένα ευχάριστο δίωρο.

Σκηνοθεσία: Χριστόφορος Παπακαλιάτης

Σενάριο: Χριστόφορος Παπακαλιάτης

Πρωταγωνιστούν: Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Μαρία Καλογήρου, Μαρία Σολωμου, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Θέμις Μπαζάκα, Γιώργος Κωνσταντίνου, Μάρω Κοντού\

Έλενα Στεφανάτου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.