[ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ] «Περισσότερη πολιτική υπάρχει στο ποδόσφαιρο παρά στην ίδια την πολιτική» – Μέρος 2ο

Έχει ειπωθεί πως τo ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ζήτημα ζωής και θανάτου, αλλά κάτι απείρως πιο σοβαρό. Αυτό αφορά σε μεγάλο βαθμό το οπαδικό κίνημα των ομάδων, με τους οργανωμένους οπαδούς να βάζουν, όπως είδαμε στο πρώτο μέρος, τα πολιτικά τους πιστεύω μέσα στις κερκίδες των γηπέδων και να τα υπερασπίζονται με κάθε δυνατό τρόπο. Μετά την Κύπρο, την Ρωσία, την Γαλλία και την Αγγλία το roadstory.gr παρουσιάζει τις πολιτικές έριδες στα περισσότερο προηγμένα και εμπορικά πρωταθλήματα της Γηραιάς Ηπείρου, θυμίζοντας πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό άθλημα για το σκληρό πυρήνα των οπαδών των ομάδων :

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Η χώρα στην οποία γεννήθηκε ο ναζισμός, προσπαθεί πλέον να αποτινάξει καθετί που θυμίζει το ζοφερό παρελθόν και την ωμή βία της άκρας δεξιάς. Στο Ντόρτμουντ παρατηρήθηκε, ωστόσο, έντονη νεοναζιστική δράση  η οποία έπληξε και την ομώνυμη ομάδα της Βεστφαλίας. Η Μπορούσια Ντόρτμουντ είχε ανέκαθεν πρόβλημα με μικροεστίες ακροδεξιών οπαδών στις κερκίδες της, όπως η οργάνωση «Εθνική Αντίσταση της Ντόρτμουντ» (NWDO) και η Μπορούσενφροντ (Μέτωπο της Μπορούσια). Η διοίκηση της ομάδας έκανε το παν για να απομακρύνει οριστικά τα ακροδεξιά αυτά στοιχεία, εγκαθιστώντας ένα κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης που τις επέτρεπε να «ελέγχει» τις πράξεις των οπαδών της. Το εγχείρημα αυτό στέφτηκε από απόλυτη επιτυχία.

  Ένα τελείως διαφορετικό φαινόμενο είναι αυτό της Ζάνκτ Πάουλι, της ομάδας του Αμβούργου με την μοναδική κουλτούρα. Οι οπαδοί της πλέον αντισυστημικής ομάδας του κόσμου με τα καφέ (μοναδικός σύλλογος παγκοσμίως με καφέ χρώμα εμφανίσεων) συστήνονται ως αριστεροί και αντιναζιστές, μάχονται ενάντια στον ρατσισμό και την ομοφοβία ενώ τάσσονται υπέρ της πάνκ νοοτροπίας. Αριθμούν εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο – ανάμεσά τους τεράστιος αριθμός γυναικών -, λόγω του «διαφορετικού» που πρεσβεύει ο σύλλογος, αποτελώντας αναμφίβολα την πιο «cult» ποδοσφαιρική ομάδα του κόσμου. Το γήπεδο της, ασχέτως κατηγορίας στην οποία συμμετέχει είναι ασφυκτικά γεμάτο. Το Μίλλερτον Σταντιον αποτελεί καταφύγιο οποιουδήποτε αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει την διαφορετικότητα του, σε μια εβδομαδιαία γιορτή, εντός ή εκτός έδρας, όπου ο καθένας είναι ευπρόσδεκτος.

 

ΙΣΠΑΝΙΑ

  Μια χώρα που δοκιμάστηκε από την σκληρή δικτατορία του Φράνκο, δεν θα μπορούσε παρά να έχει μέχρι σήμερα ανεξίτηλα τα σημάδια της διαμάχης ανάμεσα στην κεντρική εξουσία και τους αριστερούς «επαναστάτες». Η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν ο σύλλογος που ο Ισπανός δικτάτορας χρηματοδότησε και ενίσχυσε με κάθε έννομο και μη τρόπο, κατά την διάρκεια της εξουσίας του. Προσέλκυσε σε μεγάλο βαθμό τους εθνικιστές της χώρας και απεχθάνονταν τους αριστεριστές. Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και η Εσπανυόλ, η ομάδα της Καταλονίας, η οποία διατήρησε εξαιρετικές σχέσεις με την Ρεάλ και κατ’ επέκταση με την κεντρική εξουσία. Στην σημερινή της μορφή η Εσπανυόλ παραμένει μια ομάδα με έντονες ακροδεξιές τάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ρατσιστική επίθεση που δέχτηκε ο καμερουνέζος τερματοφύλακας της ομάδας Κάρλος Καμενί, ο οποίος σοκαρισμένος αναρωτιόταν πως γίνεται να αποδοκιμάζεται κανείς από τους οπαδούς της ίδιας του της ομάδας.  Αντίθετα η μεγάλη ομάδα της Βαρκελώνης , η Μπαρτσελόνα , μαζί με την Ατλέτικ Μπιλμπάο από την χώρα των Βάσκων, ύψωσαν ένα τείχος αντίστασης στην δικτατορία του Φράνκο. Οι τάσεις αυτονομίας των δύο περιοχών έχουν ως άρμα τους τις δύο αυτές ποδοσφαιρικές ομάδες, ενώ το μίσος των οπαδών τους για τους αντίστοιχους της Ρεάλ, παραμένει ανυποχώρητο μέχρι και σήμερα. Ωστόσο η εντονότερα πολιτικοποιημένη ομάδα της χώρας είναι η Ράγιο Βαγιεκάνο. Η ομάδα εδρεύει στην εργατική συνοικία Vallecas της Μαδρίτης, μια περιοχή φημισμένη για τους κοινωνικούς αγώνες που έχει παρουσιάσει. Η Ράγιο έχει υιοθετήσει μια εναλλακτική κουλτούρα τόσο σαν σύλλογος όσο και σαν οπαδικό κίνημα. Οι οπαδοί της ομάδας, γνωστοί ως Bucaneros, συμμετέχουν  ενεργά σε εργατικούς και κυρίως αντιφασιστικούς αγώνες στην Μαδρίτη, ενώ η κόντρα τους με τους αντίστοιχους της Ρεάλ και της Ατλέτικο, έγκειται στο ότι οι τελευταίοι διατηρούν μέχρι και σήμερα νεοφασιστικές τάσεις, ενώ σπάνια εκδηλώνονται ενάντια στα κακώς κείμενα τις ισπανικής πολιτικής σκηνής. Και οι παίκτες της ομάδας, όμως, δείχνουν να ενστερνίζονται αυτή την νοοτροπία. Απλήρωτοι εδώ και μήνες, παίζουν για το μεγαλείο της φανέλας που φορούν, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως η Ράγιο ήταν η μόνη ομάδα που τα μέλη της συμμετείχαν στην 24ωρη απεργία  και τις διαδηλώσεις των συνδικάτων ενάντια στα πρόσφατα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Ραχόι. Η Ράγιο αποτελεί αναμφίβολα  «φαινόμενο», με τα ιδανικά τα οποία πρεσβεύει να την οδηγούν συχνά στο περιθώριο και να την καθιστούν αποδιοπομπαίο τράγο της ισπανικής Λίγκας.

 

ΙΤΑΛΙΑ

Η χώρα με την εντονότερη πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου είναι αναμφίβολα η Ιταλία. Φασίστες και επικίνδυνοι ακροδεξιοί χαρακτηρίζονται οι οπαδοί της Ελλάς Βερόνα καθώς, η δράση τους συνδέθηκε με εξτρεμιστικούς κύκλους του νεοναζισμού, ενώ ξεχωριστό ενδιαφέρον είχαν πάντοτε οι αγώνες με ομάδες αριστερών καταβολών. Αντίπαλο δέος φαντάζει το «κόκκινο» Λιβόρνο, η ομάδα της πόλης της Τοσκάνης, όπου γεννήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Οι οπαδοί της Λιβόρνο δεν διστάζουν να ανεμίζουν σημαίες με σφυροδρέπανα, να τραγουδούν κομμουνιστικά τραγούδια και να μάχονται κάθε είδος φασισμού. Το μίσος ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι βαθιά ριζωμένο και προκαλεί φόβο. Χαρακτηριστικό του μίσους αυτού είναι πως οπαδοί της Ελλάς Βερόνα, έφτασαν στο σημείο να φωνάξουν φέτος ένα χυδαίο σύνθημα κατά του Πιερμάριο Μοροζίνι, ποδοσφαιριστή της Λιβόρνο που έφυγε από τη ζωή προδομένος από την καρδιά του. Και αν όλα αυτά φαντάζουν ιδιαίτερα σκληρά, τα λόγια στερεύουν για το αιώνιο ντέρμπυ της Ρώμης. Λάτσιο και Ρόμα αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικές κουλτούρες στην ίδια πόλη. Από την μία , οι «Irriducibili»,ο σκληρός πυρήνας του «πετάλου» στο γήπεδο της Λάτσιο, αποτελείται από νεοφασίστες που υψώνουν λάβαρα με τον αγκυλωτό σταυρό και τη σβάστικα, χαιρετούν ναζιστικά και υμνούν το Μουσολίνι. Από την άλλη οι Ρωμαίοι υιοθετούν δημοκρατικές και συχνά αριστερίζουσες πεποιθήσεις εκπροσωπώντας την εργατική τάξη της πόλης. Τα μεταξύ τους παιχνίδια είναι πάντα ιδιαίτερα, ενώ πολύ αίμα έχει χυθεί στις ανελέητες οδομαχίες που λαμβάνουν χώρα στην πρωτεύουσα τις μέρες των αγώνων. Πως όμως να είναι τα πράγματα διαφορετικά όταν ο επί χρόνια αρχηγός της Λάτσιο, Πάολο Ντι Κάνιο, φανάτιζε τους οπαδούς της ομάδας του χαιρετώντας τους ναζιστικά ή όταν  ένα γνωστό πανό των Λατσιάλι στα παιχνίδια με την Ρόμα αναφέρει: “Το Άουσβιτς είναι η πόλη σας και οι φούρνοι τα σπίτια σας”;

Αυτές είναι μερικές από τις ομάδες όπου η ιδεολογία ταυτίζεται σε απόλυτο βαθμό με ολόκληρο των σύλλογο. Αριστεροί και δεξιοί, αναρχικοί και νεοναζί υπάρχουν καλώς ή κακώς στις τάξεις των οπαδών όλων των ομάδων της Ευρώπης. Το ιδιαίτερο χρώμα και ενδιαφέρον που δίνουν οι πολιτικές προεκτάσεις στο ποδόσφαιρο είναι κάτι το αποδεκτό, φτάνει να μην πλήττεται το αθλητικό ιδεώδες και οι οπαδοί να μην οδηγούνται σε παραβατικές συμπεριφορές. Ενδιαφέρον θα είχε να αναφέρετε και εσείς στα σχόλιά σας περιπτώσεις συλλόγων, όπου οι φίλαθλοι φρόντισαν να δήλωσουν την πολιτική τους τοποθέτηση με τέτοιο τρόπο ώστε η φήμη τους έγινε γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο.

Κώστας Παπαγεωργίου

Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος ΕΔΩ

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.