[Απόψεις] Οι πρόσφατοι αρχηγοί μας

Του Άρη Πετρουλάκη

Η λεγόμενη «Καραμανλική»  πτέρυγα δεν σταματά να ερεθίζει συνεχώς τη νοημοσύνη μας, πατώντας συνεχώς μπανανόφλουδες. Με συμπεριφορές σαν αυτές που εκδηλώθηκαν πρόσφατα, αποκαλύπτεται ποιοι άνθρωποι κρατούσαν τα ηνία της χώρας την περίοδο που εισερχόταν στη παγκόσμια κρίση (η ορολογία τους ανήκει). Μακριά από εμένα κάθε προσπάθεια υπεράσπισης της θητείας του Γιώργου Παπανδρέου Τον θεωρώ έναν πολύ κακό πρωθυπουργό που του έσκασε η χώρα στα χέρια επειδή τους πρώτους κρίσιμους μήνες της θητείας του, όπου ακόμα η κατάσταση ήταν διαχειρίσιμη εκείνος προσπαθούσε να γίνει αρεστός και να μοιάσει στον πατέρα του.

Ας πάρουμε όμως  τα γεγονότα με τη σειρά. Ο πανταχόθεν και ανελέητα βαλλόμενος πρώην πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να κάνει μια πράξη που δείχνει πολιτικό θάρρος. Δημοσίευσε εδώ μια απάντηση σε πολλές από τις πολιτικές κατηγορίες που του προσάπτονται. Δε μπαίνω στην ουσία, ωστόσο δε μπορώ να μην αντιπαραβάλλω τη συμπεριφορά των δύο πολιτικών ανδρών, τους ενός για την ακρίβεια γιατί ο έτερος εκφράζεται μόνο μέσω «συνεργατών του» αχυράνθρωπων δηλαδή του πολιτικού μεγέθους του κ. Παυλόπουλου ή του κ. Σπηλιοτόπουλου. Για τον κ. Αντώναρο οφείλω να πω πως με έχει μπερδέψει αλλά δεν είναι της παρούσης.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τρομακτικές ευθύνες για τη σημερινή κρίση, ωστόσο οφείλουμε όλοι να του αναγνωρίσουμε πως διαχειριζότανε μια πρωτόγνωρη και φοβερά περίπλοκη κατάσταση, Δεν έχει ιστορικό προηγούμενο να χρεοκοπεί μια χώρα στην Ε.Ε. και για να θυμηθούμε λίγο και το πολιτικό κλίμα της εποχής, οι Ευρωπαίοι πρωθυπουργοί είχανε μια εξόχως λογιστική και καθόλου  πολιτική θεώρηση της κρίσης, Σε αυτό το κλίμα και με το κύμα λαϊκισμού που εξέπεμψε, το οποίο όμως η κοινωνία δέχθηκε σχεδόν με ανακούφιση, πάρθηκαν μια σειρά αποφάσεων και η κατάληξή τους είναι γνωστοί σε όλους μας. Η περίπτωση του Κώστα Καραμανλή είναι αρκετά απλούστερη και συνοψίζεται στη χείριστη εκδοχή του πολιτικού της μεταπολίτευσης. Η ελληνική κοινωνία πάνω στη βαθιά παραζάλη του νεοπλουτισμού που είχανε δημιουργήσει τα δανεικά, τα οποία με τη σειρά τους είχανε διαβρώσει ένα μεγάλο κομμάτι από την ευθύνη και τη σκέψη που συνεπάγεται η ψήφος, εξέλεξε πανηγυρικά για πρωθυπουργό έναν άνθρωπο παντελώς άεργο, ο οποίος χρησιμοποιούσε φθηνά πλην όμως πομπώδη συνθήματα (σεμνά και ταπεινά..) για να καλύψει την κενότητα και την αοριστία των στόχων και προγράμματος – κάτι παρόμοιο δηλαδή με αυτό για το οποίο κατηγορείται σήμερα ο κ. Τσίπρας.. Η πρώτη πρωθυπουργική του θητεία χαρακτηρίστηκε (για πρώτη φορά στην Ελλάδα) από την αντικατάσταση της πολιτικής με την επικοινωνία και έδωσε στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο μια κολοσσιαίου μεγέθους δύναμη, τόσο μεγάλη ώστε πολλοί τότε – μεταξύ των οποίων και εγώ- είχανε την εντύπωση πως στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο κ. Ρουσόπουλος. Όταν η κατάσταση για εκείνον επιδεινώθηκε και άρχισε να χάνει ποσοστά δημοφιλίας, και ενώ είχαμε μια πρωτοφανή βραδύτητα στη παραγωγή πολιτικού έργου (αρκεί μόνο να αντιπαραβάλει κανείς την τριετία 2004-2007 με την τριετία 2009-2012) ανακοινώνει εκλογές επικαλούμενος οικονομικά προβλήματα.
Επανεξελέγη με σχετική άνεση ( ένα από τα πιο ακατανόητα λάθη του Γ.Παπανδρέου η τότε αποτυχία του) και τότε άρχισε πραγματικά να κυβερνά και να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Πρωτοφανές για έναν πρωθυπουργό να έρχεται σε ουσιαστική επαφή με τα καθήκοντά του τον τέταρτο χρόνο της διακυβέρνησης του, που όμως μας λέει πολλά για την ποιότητα της διακυβέρνησης που επιθυμούσαν οι ψηφοφόροι τού. Τα δημοσιονομικά στοιχεία εκτροχιάστηκαν κατά πρωτοφανή τρόπο, ενώ οι ιστορίες σπατάλης αμύθητων ποσών για αστειότητες ήτανε καθημερινό φαινόμενο. Οι δε διορισμοί είχανε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Στο τέλος της θητείας του και ενώ τα σκάνδαλα (και όχι ο αντίπαλός τού όπως ισχυριζόταν)  είχανε εξαντλήσει κάθε περιθώριο πρωτοβουλίας προς οποιασδήποτε κατεύθυνση πολύ δε μάλλον προς την κατεύθυνση της δυναμικής περικοπής του κράτους. Τότε ήταν που θυμήθηκε να γίνει δυσάρεστος, παίζοντας το χαρτί της υπευθυνότητας ως ρέστα που ωστόσο ήτανε πλέον εμφανές πως μπορούσε να λειτουργήσει μόνο κατευναστικά ως προς τις επιθέσεις που δεχόταν και ως διαπιστευτήριο μιας ηρωικής αποχώρησης. Τα περί εκβιασμού από τον Παπανδρέου ήτανε εμφανές πως αποτελούσαν φθηνές δικαιολογίες, αντάξιες του ηγέτη που τις χρησιμοποιούσε.
Αντί λοιπόν οι υπερασπιστές του να τον πιέσουν αποτελεσματικά να προβεί σε μια αντίστοιχη κίνηση γενναιότητας και αυτοκριτικής, χλευάζουν τον Γιώργο Παπανδρέου που κάνει αυτά που φοβάται να κάνει ο Κώστας Καραμανλής. Κίνηση που δηλώνει φοβερή πολιτική μικρότητα καθώς όπως και όταν κυβερνούσαν απαντούσαν στις επικρίσεις με σχόλια του στυλ «Και ποιός είσαι εσύ που μιλάς» κ.α.  Δηλαδή πολλές φανφάρες και εντυπωσιασμός αλλά για την ταμπακιέρα τίποτα. Αν και όλα δείχνουν πως οι επόμενες εκλογές αργούν, καλό είναι με αφορμή τέτοιες καταστάσεις να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πως μια από τις σημαντικότερες αλλαγές που χρειάζεται να φέρει η κρίση είναι η αλλαγή των κριτηρίων της ψήφου και η επανεξέταση του τρόπου μέτρησης των πολιτικών μας ηγετών.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.