Βία στα ελληνικά σχολεία

O όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο», όπως και ο όρος «θυματοποίηση», έχουν αρχίσει και γίνονται αντικείμενο συζήτησης και στην Ελλάδα. Ο εκφοβισμός και η βία ανάμεσα στους μαθητές μπορούν να πάρουν σωματική, λεκτική, ψυχολογική και κοινωνική μορφή. Συνήθως εκδηλώνονται με χειρονομίες, ξυλοδαρμούς, προσβολές καθώς και σεξουαλική κακοποίηση.

Ο νόμος της σιωπής και της ενοχής, όμως, καλύπτει πράξεις και λέξεις, που αφήνουν σημάδια στις παιδικές ψυχές για χρόνια ολόκληρα.

Καθημερινά ακούμε για μικρές συμμορίες παιδιών που εκφοβίζουν τους συμμαθητές τους, τους ληστεύουν, τους κακοποιούν είτε φραστικά, είτε σωματικά. Όταν όμως κάποιος ψάχνει για ονόματα και μαρτυρίες, τα στόματα δύσκολα ανοίγουν, άλλες φορές από φόβο και ντροπή και άλλες επειδή τα παιδιά δεν κατανοούν ότι συμμετέχουν σε μια πράξη βίας.

Ο όρος «bullying», που στην ελληνική ορολογία αναφέρεται ως «νταηλίκι» ή «ψευτοπαλληκαριά» αφορά στον εκφοβισμό, την επίθεση ή την απόρριψη κάποιων ατόμων από μια ομάδα ή από μεμονωμένα άτομα στα πλαίσια του σχολικού περιβάλλοντος. Το φαινόμενο αρχίζει να παίρνει δραματικές διαστάσεις και συχνά οδηγεί σε αυτοκτονίες ή και δολοφονίες εφήβων. Στην χώρα μας τα νέα δεν είναι λιγότερο ανησυχητικά, αφού τελευταία γίνεται όλο και περισσότερο λόγος στον Τύπο για συσπείρωση ατόμων σε συμμορίες γεγονός που εντείνει τον φόβο για αύξηση της εγκληματικότητας στις νεαρές ηλικίες.

Οι μαρτυρίες τους είναι συγκλονιστικές και καταδεικνύουν την ανάγκη αφύπνισης της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα τώρα, που η βία ευνοείται από την ανέχεια και τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής.

Όπως εκμυστηρεύονται μαθητές και καθηγητές η παρενόχληση δεν προέρχεται μόνο από τους ίδιους τους μαθητές, όπως πολύς κόσμος φαντάζεται, αλλά και από εξωσχολικούς παράγοντες ακόμα και καθηγητές.

Οι καταστάσεις που βιώνουν τα παιδιά αυτά είναι διάφορες και ποικίλουν από ηλικία σε ηλικία. Στο δημοτικό για παράδειγμα όπως μας είπε δάσκαλος στην περιφέρεια της Αττικής , το λιγότερο που μπορεί να υποστεί είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός, κοινώς τα άλλα παιδιά δεν το αφήνουν να συμμετέχει στα κοινά παιχνίδια ή στην παρέα. Και το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί είναι η κοροϊδία ή η σωματική επίθεση. Το κακό είναι ότι σε αυτή την ηλικία διαμορφώνεται και ο χαρακτήρας ενός παιδιού.

Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές γονείς και εκπαιδευτικοί γίνονται έρμαια αυτών των καταστάσεων, μη γνωρίζοντας πώς να καταπολεμήσουν ένα περιστατικό χωρίς να προκαλέσουν περαιτέρω προβλήματα, όπως το στιγματισμό κάποιου παιδιού και την άδικη επίρρηψη ευθυνών, γεγονός που πιθανόν να προκαλέσει μεγαλύτερα ξεσπάσματα θυμού και προβλήματα μεταξύ παιδιών και οικογενειών. Η θέση του εκπαιδευτικού είναι πολύ λεπτή σε τέτοιες καταστάσεις και οφείλει να κινηθεί με διακριτικότητα και απόλυτη συνεργασία με τις εμπλεκόμενες στο περιστατικό οικογένειες.

Όμως σε πολλά σχολεία της χώρας, κυρίως όπου υπάρχει και ποικιλομορφία στο σύνολο των παιδιών, το φαινόμενο βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση και οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν καθημερινά την αδιαφορία αλλά συχνά και την επίθεση των οικογενειών των παραβατικών παιδιών, με αποτέλεσμα να μην καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με επιτυχία…

Αλέξανδρος Πήχας

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.