Βόλτα με άμαξα στην παλιά Αθήνα

Της Κατερίνας Δεμπεγιώτου

Καθώς κατευθυνόμουν προς το Μοναστηράκι όπου θα συναντούσα τους editors του portal αναρωτιόμουν πιο να είναι το πρώτο μου θέμα για το Road Stories. Ξαφνικά βλέπω να περνάει από δίπλα μου μια άμαξα με άλογο.

Προς στιγμήν σάστισα, δεν το πίστευα, και άρχισα ολοένα και περισσότερο να εντυπωσιάζομαι από το γεγονός ότι πέρασαν τόσες πολλές άμαξες από δίπλα μου η μια πίσω από την άλλη λες και τις είχε βάλει κάποιος έτσι επιτηδευμένα στοιχισμένες, σαν να έδειχναν τα άλογα το δρόμο στους αμαξάδες. Ένα περίεργο πράγμα λες και έχει βγει από μια άλλη εποχή.

Και εκεί που είχα αρχίσει να μπαίνω στο mood αυτής της άλλης σχεδόν άγνωστης για μένα εποχής ξαφνικά τη σκέψη μου διέκοψε ο οδηγός του ΤΑΧΙ λέγοντας μου ‘εσείς πως και δεν βγάζετε φωτογραφίες τα άλογα, και συνέχισε με ένα παράπονο αχ τα άλογα……’ σαν να ήθελε να μην βρίσκεται εδώ σαν να ήταν ξαφνικά βγαλμένος και αυτός από εκείνες τις όμορφες εποχές, σαν να ένοιωθε και αυτός «οδηγός» της άμαξας και όχι του ΤΑΧΙ.

Τα άλογα ε; αναρωτήθηκα. «Ξέρεις κοπέλα μου τι είναι τα άλογα, το πιο όμορφο ζώο είναι. Εμείς στο χωριό βέβαια είχαμε μόνο γαϊδούρια ήταν πιο φτηνά ξέρεις σε όλα και ειδικά στο τάισμα, πιο ανθεκτικά….»

Σημασία είχε πως εγώ είχα ήδη ανακαλύψει το πρώτο μου θέμα και έτσι δεν μπόρεσα να ακούσω για το χωριό και τα λεγόμενα του κατά τα άλλα συμπαθέστατου οδηγού.

Μπορεί στην Αθήνα του νεοπλουτισμού, της διαφθοράς, της κρίσης, της μιζέριας, καθώς και των τζιπ, και των κάμπριο έξω από τη Μεγάλη Βρετάνια (όπου είχαν την πιάτσα τους οι άμαξες σε μια άλλη εποχή) να προκύπτει κάτι τόσο όμορφα «παλιομοδίτικο» σκέφτηκα… και όμως απ’ ότι φαίνεται ναι, με αφορμή αυτό αποφάσισα να ψάξω να βρω παλιές εικόνες της εποχής εκείνης που η γενιά μου και οι νεότερες γενιές δεν γνωρίζουν, την Αθήνα του τότε…!!!
Θα γίνουμε Αγγλία, Γαλλία, Νέα Υόρκη σκέφτηκα… η μήπως άραγε θα γυρίσουμε στο 60’, 70’;

Αν με ρωτάτε δεν ξέρω τι προτιμώ, το μόνο που ξέρω είναι πως πρέπει να γίνουν ήρεμες και πιο normal οι συνθήκες ζωής μας, οπότε μάλλον αποφάσισα χωρίς να το καταλάβω ότι τείνω προς το 60’, 70’ παρά προς μια από τα ίδια εκσυγχρονισμένη Ευρωπαϊκή χώρα.

Κι όμως μου αρέσει να βλέπω ένα επάγγελμα ξεχασμένο στο χρόνο να επανέρχεται σε αυτούς τους βάρβαρους καιρούς που ζούμε ακόμα και σε με μια πιο μοντέρνα εκδοχή.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.