Διαπραγματεύσεις…

Tου Άρη Πετρουλάκη

Κάθε φορά που η τρόικα βρίσκεται στην Αθήνα για τον έλεγχο της προόδου του Ελληνικού προγράμματος βρισκόμαστε μπροστά στο εξής παράδοξο. Η τριμερής αφενός διαπιστώνει εκτροχιασμό του προγράμματος και ζητάει επιπλέον μέτρα, η δε διαπραγματευτική ομάδα της κυβέρνησης αφού κάνει τις καθιερωμένες περατζάδες στα κανάλια δηλώνοντας με πυγμή πως θα υπερασπιστεί με στεντόρειο τρόπο τα συμφέροντα του ελληνικού λαού (όπως ο καθένας τα αντιλαμβάνεται) -εάν θέλουμε να ήμαστε δίκαιοι χρειάζεται να παραδεχθούμε πως στην κυβέρνηση Σαμαρά το φαινόμενο αυτό βρίσκεται σε ύφεση, ωστόσο δεν έχει ακόμα, φευ, εκλείψει -. Υπάρχουν και κάποιοι πιο τολμηροί όπως ο σημερινός αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ που δεν διστάζουν να υψώσουν το στιβαρό τους ανάστημα και να δείξουν στα μέλη της τρόικας την έξοδο. Για να την υποδεχθούν βέβαια με παρακάλια και να επιβάλλουν μετά μέτρα διπλής αφαίμαξης από τις αρχικές σκέψεις (π.χ. Χαράτσι της ΔΕΗ όπου πριν την αποχώρηση της τρόικας από τη χώρα και την διακοπή των διαπραγματεύσεων τον Σεπτέμβριο του 2011 δεν υπήρχε καν στο τραπέζι και καθιερώθηκε ως πειστήριο για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων). Αυτές οι συμπεριφορές προφανώς γίνονται για να κερδίσει ο δυνατότερος το bra-de-fer?

Μάλλον όχι.. Η τέχνη των διαπραγματεύσεων είναι μάλλον παρεξηγημένη στη χώρα μας. Στην προ τρόικας εποχή όποτε δυο κοινωνικοί εταίροι έπρεπε να διαπραγματευθούν συνήθως δημιουργούνταν εκατέρωθεν εντάσεις πριν και κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, μάλλον ως.. διαπραγματευτικό χαρτί! Παράδειγμα: Υπογραφόταν ετησίως η γενική συλλογική σύμβαση εργασίας. Η ΓΣΕΕ φρόντιζε να κάνει πρώτα ένα συλλαλητήριο εν είδη επαναστατικής γυμναστικής και ο πρόεδρος του ΣΕΒ έβγαινε και έκανε εμπρηστικές δηλώσεις, θυμίζοντας πάντα στην κοινωνία τα αιτήματα του κλάδου τού όπως μείωση των φόρων, ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας κλπ. Ουδείς ποτέ του φρόντισε να αιτηθεί την θεσμική θωράκιση του κλάδου του. Λόγου χάριν ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ποτέ δεν φρόντισε να αιτηθεί στους συμπολίτες του να γίνει κοινωνοί του οράματος της σύνδεσης των μισθών με την παραγωγικότητα, δηλαδή να πληρώνονται περισσότερο οι πιο παραγωγικοί εργαζόμενοι , τον δε πρόεδρο του ΣΕΒ ποτέ δεν τον θαυμάσαμε να μάχεται εναντίον των καρτέλ (Εαν κάνω λάθος διορθώστε με στα σχόλια από κάτω). Στο τέλος συμφωνούσαν και οι δύο σε ότι είχε προβλεφθεί από πριν και ο καθένας περιχαρής ανακοίνωνε στον κλάδο του την επιτυχία που σημείωσαν οι διαπραγματεύσεις. Δηλαδή μια βαθιά τρύπα στο νερό..

Τώρα όμως που οι εποχές (και οι συζητητές) δυσκόλεψαν αναδεικνύεται με έντονο τρόπο το έλλειμμα αυτό. Από την αρχική σύνταξη του 1ου μνημονίου (το οποίο συζητήθηκε σε ένα κλειστό δωμάτιο με Παπανδρέου -Σαρκοζί – Μέρκελ για τρία ολόκληρα τέταρτα της ώρας, για να μην ξεχνιόμαστε) φάνηκε η παθογένεια αυτή. Ενώ στο παρελθόν, τουλάχιστον στις “εξωχώριες” διαπραγματεύσεις η χώρα τα πήγαινε καλά ( να θυμηθούμε το παράδειγμα της ένταξης στην ΕΕ της Κύπρου ή ακόμα περισσότερο της Σουηδίας όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Πάγκαλος, με τον Ανδρέα Παπανδρέου κλινήρη και την ελληνική κοινωνία στα κάγκελα λόγω Μακεδονικού –επιφυλάσσομαι για την ανάλυση του Μακεδονικού σε μελλοντικό άρθρο– κατάφερε την ένταξη της Σουηδίας στην Ένωση σχεδόν μόνος του και εναντιούμενος στις προθέσεις άλλων χωρών, που δεν θέλανε να αποδεχθούν την είσοδο εκείνη καθώς η Σουηδία είχε επίσημα δηλώσει πως στην κυοφορούμενη τότε Ευρωζώνη δεν προτίθετο να συμμετάσχει) τη σήμερον ημέρα κάθε που συντάσσεται νέο πρόγραμμα βλέπουμε μια άτεγκτη διάθεση εκ μέρους της ελληνικής πλευράς (με εξαίρεση τούτη τη φορά τον κ. Γιάννη Στουρνάρα) η οποία συνήθως καταλήγει εναντίον των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών στο όνομα των οποίων υποτίθεται πως δίνονται μάχες. Δηλαδή στη φάση που είμαστε, όπου συντάσσεται το Μνημόνιο III ή το Μεσοπρόθεσμο II ή το «σχέδιο πυραυλάκατος» ή τέλος πάντων η νέα δανειακή σύμβαση όπως και αν αυτή ονομαστεί,  ενώ στην αρχή είχανε διαπιστωθεί πύρινου πάθους μαχητικές διαθέσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης, θέσπιση ρήτρας ύφεσης και άλλα ενδιαφέροντα, εντέλει απλώς αντί για μέτρα 11,5 δις παίρνουμε 13,5 δις.

Τουλάχιστον ας ελπίσουμε πως αυτοί οι δαιμόνιοι διαπραγματευτές θα διάβασαν το editorial του Φώτη Γεωργελέ ο οποίος σημείωσε πως τώρα που διαπιστώνουμε πόσο αίμα και πόνο συνεπάγονται οι περικοπές των 13,5 δις ας αναλογιστούμε τον θηριώδη παραλογισμό της κρατικής δαπάνης 24 δις παραπάνω από όσα παρήγαμε μέχρι και το 2009. (Η μεταφορά δική μου και αναλαμβάνω την ευθύνη στο ακέραιο)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.