Διαφορά πολιτισμού

Του Άρη Πετρουλάκη

Όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης η αριστερά ήτανε δέσμια διαφόρων παθογενειών με μια εξ’αυτών την έννοια των διασπάσεων. Από την εποχή της δικτατορίας όπου το Κ.Κ.Ε ήτανε παράνομο αντί να αφιερωθεί στον αντιδικτατορικό αγώνα και στη πάλη για νομιμοποίηση, προτίμησε τον Φεβρουάριο του 1968 να διασπαστεί στους «υποστηρικτές της σοβιετικής ένωσης» όπου παρέμειναν στο Κ.Κ.Ε και στους «ασκούντες κριτική» οι οποίοι συγκρότησαν την εσωτερική εκδοχή του Κ.Κ.Ε. που μετά την μεταπολίτευση μετονομάστηκε σε ΚΚΕ εσωτερικού.

 
Έκτοτε ακολούθησαν και άλλες ενδοαριστερές διασπάσεις και χάραξη τάσεων με βασικότερη την διάσπαση του ’89 ή όπου οδήγησε στην δημιουργία του Συνασπισμού. Φυσικός και πνευματικός ηγέτης του Κ.Κ.Ε εσωτερικού που αργότερα ονομάστηκε Συνασπισμός και είχε ως σημαία την ανανέωση της αριστεράς την εξάλειψη των διχαστικών διαφωνιών και την σύμπλευση με σκοπό την επίτευξη των μεγάλων αλλαγών, υπήρξε ο Λεωνίδας Κύρκος. Με δεδομένο το γεγονός ότι ο Κύρκος ξεκίνησε την πολιτική του διαδρομή από τις τάξεις του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, μετά από πολλά έτη σε εξορίες και Φυλακές και  έχοντας με βασανιστική σχολαστικότητα μελετήσει τις εξελίξεις της παγκόσμιας ιστορίας και των πολιτικών μετασχηματισμών όσα χρόνια βρισκόταν στην κεντρική πολιτική προσπαθούσε να διαπαιδαγωγήσει τον κόσμο της αριστεράς με τις έννοιες της σύμπλευσης, της μελέτης, της κατανόησης, της συνεργασίας και ταυτόχρονα της μαχητικότητας, της αγωνιστικότητας και της αγωνιώδους πλην όμως με σεβασμό διεκδίκησης. Όραμα του Κύρκου ήταν η μετατροπή της αριστεράς σε μια ευρωπαϊκή δύναμη που θα αγωνιστεί για τον σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία, το οποίο διεκδικήθηκε με την αγωνιστικότητα που πότισε τον Λεωνίδα Κύρκο την εποχή που περίμενε στα κρατητήρια της ΕΣΑ την υλοποίηση της απόφασης για εκτελεσή του.
 
Μέσα σε όλο αυτό το πνεύμα της ιδεολογικής πάλης και της καθημερινής δημιουργίας πολιτικών θέσεων (η οποία συχνά υλοποιείτο από άλλα κόμματα και η ανανεωτική αριστερά σπανίως έκανε την πολιτική είσπραξη) συγκροτήθηκε και η «Αυγή». Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια όπου καί η πολιτική καί η δημοσιογραφία είχανε αίγλη και επηρέαζαν την κοινωνία ακόμα και σε καθημερινή βάση, η Αυγή υπήρξε ένας ιδεολογικός πόλος έλξης για μεγάλα στρώματα της κοινωνίας όχι μόνο για αριστερούς πολίτες αλλά και για κεντρώους, ακόμα και για δεξιούς.
 
Ερχόμαστε στο σήμερα. Η αριστερά είναι και πάλι στο προσκήνιο με δυναμικό τρόπο και μετά από 54 χρόνια ένα κόμμα της αριστεράς βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση. Θα περίμενε κανείς πως, δεδομένων των δυσκολιών που διάγει η κοινωνία και η οικονομία, ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθούσε να μετατραπεί από έναν μικρό πολιτικό σχηματισμό με τάσεις σύμπλευσης με το περιθώριο, σε ένα ώριμο κόμμα με οργανωμένο μηχανισμό, έτοιμο να αναλάβει την εξουσία. Τουναντίον ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο με δεν έχει δρομολογήσει εξελίξεις σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά επιτίθεται με σφοδρότητα που ορισμένες φορές αγγίζει τα όρια της εμπάθειας σε στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ -σημερινό εκφραστή της φιλοσοφίας του ΚΚΕ εσωτερικού-. με κύριο επιχείρημα ότι συμμετέχει στη κυβέρνηση, πασπαλισμένο με ξύλινο λόγο οπαδού της ΚΝΕ της δεκαετίας του 90 (δηλαδή στον πολιτικό χώρο και χρόνο όπου γαλουχήθηκε πολιτικά ο Αλέξης Τσίπρας.)
 
Διαβάζοντας την «Αυγή» και το άρθρο του κ. Ανανδρανιστάκη με τίτλο «Όχι γιαούρτια στη ΔΗΜ.ΑΡ»  (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=718354)  που δημοσιεύθηκε στις 05/10 αναρωτιέται κανείς σε ποια μεγέθη  ανοησίας και ελαφρότητας μπορεί να οδηγήσει η ένδεια επιχειρημάτων και η έλλειψη γνώσης σε συνδυασμό με φανατισμό και ρηχή επαναστασιακή διάθεση. Επιτίθεται με πολύ φιαδρό και καφενόβιο τρόπο στον κ. Γρηγόρη Ψαριανό, δηλαδή σε ένα βουλευτή πρώτης γραμμής που στο παρελθόν έχει υπερασπιστεί με σθένος τον μετασχηματισμό της αριστεράς από σχηματισμό κομμάτων που λειτουργούν εδώ και 20 χρόνια με τη λογική μαθητικού camping σε υπεύθυνο χώρο, πρόθυμο να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Δεν τον κατηγορεί για έλλειψη συνέπειας, ούτε για τις πολιτικές του επιλογές απλώς επιδίδεται σε ένα υβρεολόγιο καφενειακού τύπου με σκοπό την πλήρη απαξίωση της προσωπικότητας του πολιτικού του αντιπάλου. Ο κ. Ψαριανός από την άλλη πλευρά επιδεικνύοντας έμπρακτα τον πολιτισμό και την παιδεία του δηλώνει μόνο πως: «Λυπάμαι πάρα πολύ για το κατάντημα της εφημερίδας. Θα τρίζουν τα οστεοφυλάκια των ανθρώωπων και των αγωνιστών της Αριστεράς που αγωνίστηκαν για την εφημερίδα, που την γέννησαν και που έδωσαν την ζωή τους για το έργο της και την αισθητική της. Ντρέπομαι για λογαριασμό τους. Οποιεσδήποτε πολιτικές διαφορές, πολεμικές και διαφωνίες είναι κατανοητές. Αλλά εδώ πρόκειται για θέματα ήθους, εντιμότητας και αισθητικής των συντακτών της. Ακόμα και ο Σταλινικός Ριζοσπάστης με αντιμετώπισε κανονικά όσες φορές διαφώνησε μαζί μου. Είναι εκπεσμός για την εφημερίδα και θα τρίζουν τα κόκαλα των ιδρυτών της.»
 
Σχολιάζοντας να προσθέσω πως επειδή η εποχή προσφέρεται για ανακατατάξεις και ιδεολογικό ξεκαθάρισμα, να πω πως θεωρώ θετική έκβαση το γεγονός πως ΔΗΜ.ΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον σε ανοιχτή πολεμική διαμάχη, διότι έτσι δίνεται η ευκαιρία στους πολίτες να επιλέξουν με βάση τα δικά τους κριτήρια αισθητικής και ιδεολογικής συγκρότησης ποιο χώρο θα υποστηρίξουν και εν τέλει ποια στρατηγική επιλογή πρέπει να ακολουθήσει η κοινωνία μας.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.