[Εμπειρίες – Σκέψεις] Τότε μόνο θα ξέρω..!!

Και ξαφνικά μαθαίνεις ότι προχώρησε τη ζωή του! Όχι ότι τον γουστάρεις, μα σε πιάνει μια μανία να μάθεις τα πάντα… Ποιά είναι, πώς είναι, είναι πιο όμορφη, πιο έξυπνη; Τι βρήκε σε αυτήν που έλειπε από το δικό σας παζλ; Σ’αγαπάω… Και πώς γίνεται να αντέχω να μη σε έχω; Πώς γινόμαστε ξένοι; Τόσα χάδια πως εξατμίζονται; Κι έπειτα πως καθαρίζεις τα “χνώτα” απ’ το τζάμι, τόσες ανάσες , τόσα μαγεμένα “ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ”. Πάντα μου άρεσε να ακούω και να λέω σε αγαπάω κι όχι ένα ξερό σ’αγαπώ, κι εγώ…!

Πώς μπορεί κάποτε να με αγαπούσες και τώρα να μη σε απασχολεί τι κάνω, πως ζω μετά από αυτόν τον “μικρό τιτανικό”; Μπορείς, άραγε, να αγαπάς και να ξεαγαπάς; Η αμέτρητη αγάπη σου σαν τους κόκκους της ζάχαρης αλλοιώθηκε σε μια κούπα καφέ, έγινε καπνός σε τσιγάρο και τα χείλη που τον φυσάνε είναι άλλα κι όχι τα δικά μου… Είναι άλλα και εσύ τα φιλάς!

 Κάνεις έρωτα, όπως μαζί μου; Την κοιτάζεις τρυφερά και της χαϊδεύεις τα μαλλιά;Της φιλάς στοργικά το μέτωπο; Είσαι αυτός που ήξερα ή δεν έχω δικαίωμα πια να μιλάω για σένα; Μήπως τελικά δε σε ξέρω και σε ξέρει καλύτερα εκείνη…;

Ξένοι. Γνωστοί -‘Αγνωστοι.. Φιλεχθροί… Χειρότερα… Τίποτα!

Θα βάλω να πιω λίγο γάλα να καθαρίσω το στόμα μου να νιώσω λίγο ασβέστιο στα δόντια μου… Παραμυθιάζομαι πως θα ξεπλύνει την κιτρινίλα από το κωλοτσίγαρο. Άσ’το θα πιω λίγο κρασί ή μάλλον όχι, θα πιω γάλα… Πάντα αναποφάσιστη για όλα ή σχεδόν για όλα!

Αποφάσισα να σε αγαπάω και σε αγαπάω ακόμα! Και τότε, πώς μπορώ να μην είμαι μαζί σου,να μη βρίσκομαι κοντά σου, πάνω σου, μέσα σου; Θέλω να πιάσω τον πρώτο που θα βρω μπροστά μου να τον ρωτήσω τι σημαίνει αγάπη… Μήπως είναι απλά ένα όνομα και εμείς του δώσαμε ιδιότητα; Μα δε μπορεί, το ίδιο κάναμε και με τη ζωή… Άρα ήταν ιδιότητες που τις κάναμε ονόματα!

Από σήμερα θα με φωνάζεις ρακοσυλλέκτρια! Πορεύομαι με τα απομεινάρια σου, με τα σκουπίδια σου, με τα περισσεύματα σου, με τις αναμνήσεις μας που με στοιχειώνουν… Τσιγάρο!

Δεν είναι ότι, αν στον φέρνανε πίσω, θα τον ήθελες… Είναι η ματαιοδοξία σου,ο εγωισμός σου,ο παλιοχαρακτήρας και η δειλία σου. Προτιμάς να αγαπάς το ιδεατό,το φανταστικό,το ανύπαρκτο από φόβο μήπως και ερωτευτείς και πονέσεις πάλι,αγαπήσεις και μετά ξεαγαπήσεις… Έτσι είναι!Κάποτε μας διώχνουν και κάποτε διώχνουμε εμείς!

Δεν υπάρχει αγάπη… Υπάρχει σήμερα! Υπάρχει το“σε νοιάζομαι”, “περνάμε όμορφα”… κι αν τύχει σήμερα που σε νοιάζομαι να περνάμε και όμορφα, θα σε παντρευτώ και θα είναι μια απόφαση που παίρνω τώρα, σήμερα που σε νοιάζομαι και περνάμε όμορφα με την ελπίδα κάποτε να σε αγαπήσω και να με αγαπήσεις!

Και θα ξέρω ότι υπάρχει αγάπη μόνο τη μέρα που ο άνθρωπος μου θα μου φτιάχνει τσάι, γιατί έχω τα αρθριτικά μου και φοβάται μη καώ, θα τον σκεπάζω το βράδυ και θα του μετράω τον πυρετό, γιατί στην ηλικία μας όλα θα είναι επικίνδυνα, θα αναπολούμαι τα μικράτα μας κι αν ο Θεός μας είχε αξιώσει και κάναμε και παιδιά θα λέμε “Τώρα τα τακτοποιήσαμε τα παιδιά” και θα προσευχόμαστε να πεθάνουμε την ίδια μέρα και ας τον βρίζω ακόμα για τις επιπολαιότητες του!

Τότε θα ξέρω ότι υπάρχει Αγάπη!

Μέχρι τότε θα ξέρω ότι απλά δεν ήσουν εσύ αυτή…!

Στεφανία Τσολάκη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.