Πάσχα…το ελληνικό

Ενώ η Ελλάδα βιώνει το πιο δύσκολο  Πάσχα, και το φετινό εορταστικό τραπέζι θα είναι πιο φτωχό από πέρσι, λόγω των  αλλεπάλληλων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις, μια αχτίδα ελπίδας ανατέλλει. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι μετά τα Πάθη και τη σταύρωση έρχεται η ανάσταση… μεταφορικά και κυριολεκτικά μιλώντας.

Η Μεγάλη Εβδομάδα φέτος συνέπεσε με την επιθυμία εκατομμυρίων Ελλήνων για το πέρασμα σε μια  άλλη εποχή, σε μια εποχή ελπίδας και αλληλεγγύης  στη μετάβαση από το σκοτάδι της κρίσης στο φως της εξόδου από αυτήν. Έτσι, η σύγχρονη Ελλάδα βιώνει τη θλίψη που η πιο παραγωγικά ενεργή της γενιά αναγκάζεται υπό τις συνθήκες της εποχής να μεταναστεύσει το εξωτερικό ή να παραμείνει άνεργη στη χώρα που γεννήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κυριαρχώντας αυτά τα αισθήματα, πολλοί καταφεύγουν σε ακραίες λύσεις, όπως η αυτοχειρία ή η εκδήλωση ακραίων ρατσιστικών συμπεριφορών, σε μία χώρα που μέσα σ΄όλα τα άλλα έχει να περηφανεύεται και για τον ξένιο Δία.

Ο Έλληνας διαπομπεύεται ταπεινωμένος διεθνώς στο όνομα της ενημέρωσης και η επιβεβλημένη μιζέρια από τα ιερατεία του τραπεζικού και γραφειοκρατικού κατεστημένου περιφέρεται ως είδηση και ως βορά των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων διεθνώς.  Έτσι δοκιμάζονται οι αρχές της κοινωνίας και ταυτόχρονα η συνοχή της ολοένα και αμβλύνεται. Όλα  αυτά βέβαια με υποδόρια μέσα και πρακτικές που θυμίζουν πολεμική  σύγκρουση..μόνο που ο πόλεμος σήμερα είναι λεκτικός και πολύ περισσότερο οικονομικός.

Είναι ένας πόλεμος φθοράς και αλλοτρίωσης του ανθρώπου από την ταυτότητά του, από τη φυσική του υπόσταση του «άνω θρώσκειν», με πολύ γνωστά αποτελέσματα τον ωχαδερφισμό και το χάσμα των κοινωνικών σχέσεων. Η συνολική αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας , έρχεται να προστεθεί και στην πνευματική ταλαιπωρία των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια  με την έξαρση του σκοπιανού ζητήματος καθώς και των νέων εντάσεων στις ελληνοτουρικές σχέσεις.

Η αλλοτρίωση αυτή μπορεί να σταματήσει μέσα από την ελπίδα και την αλήθεια. Ας μην ξεχνάμε τη φράση του εθνικού μας ποιητή «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές», υπονοώντας τη βαρύνουσα σημασία της αλήθειας, είτε αυτή είναι ιστορική είτε προσωπική και καθημερινή στην πορεία της ζωής , ώστε να απομακρυνθεί το πλοίο της πολιτείας από τις συμπληγάδες της κρίσης.

Εξάλλου, η αλληλεγγύη θα υπάρχει πάντα έμφυτη στην ελληνική καρδιά και θα λειτουργεί ως συνεκτικό πεδίο όλων των Ελλήνων. Η Ανάσταση δεν είναι η πρακτική της υπόσταση, με την παρουσία στην εκκλησία με τα καινούρια μας ρούχα: πολύ περισσότερο είναι η αυταπόδεικτη αλήθεια του νοήματος των παθών, ώστε να μην επαναληφθούν λάθη που οδήγησαν στη σταύρωση. Είναι το ίδιο το φιλοσοφικό μήνυμα της Ανάστασης, αφού ο Χριστός σταυρώθηκε για τα πιστεύω του, δίδαξε την αλήθεια, την αγάπη για το συνάνθρωπο και την ταπεινή ζωή, όπως έκανε και ο Σωκράτης, σαν άλλος Χριστός.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει όσο κι αν κάποιοι  προσπαθούν γι΄αυτό. Ίσως βέβαια τώρα βρίσκεται στο σημείο υπό του μηδενός όπου προσπαθεί να απαγγιστρωθεί από τα δεσμά των μνημονίων, και να αναδειχθεί μία νέα ελπίδα, η οποία περνά από τα χέρια της παραγωγικής γενιάς, αυτών που πεισματικά δεν αφήνουν την πατρίδα τους ως βορά στα διεθνή συμφέροντα, αλλά αγωνίζονται δημιουργικά για το φως… Για την Ελλάδα εξάλλου δεν χρειάζονται πολλά, παρά μόνο όσα είχε πει ο Ελύτης: «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.»

Καλό Πάσχα  και είθε η Ανάσταση του Θεαθρώπου να αποκτήσει το πλήρες νόημα της μέσα στις καρδιές σας, ώστε να γεννηθεί η ελπίδα του φωτός.

Αλέξανδρος Πήχας

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.