Παρουσίαση – Κριτική Παράστασης: Ο Μουνής

ο μουνήςΜε τη φράση: “Αυτός ο άνθρωπος παράξενο τρένο” ξεκινά το έργο. Κι αν ο Μουνής ήταν παράξενο τρένο, σίγουρα η παράσταση με το όνομά του είναι ότι πιο παράξενο παίζει εκεί έξω.

Στην ΠΑΣΟΚοδεκαετία των 80’s, κάτι τύποι που σήμερα μόνο γελοίοι φαντάζουν, ορμούν στη σκηνή και στήνουν κλαρινοχορό. Χορό ενός παρελθόντος που βρωμάει καμένες μπούκλες και σκορδαλιά, αυθεντική/παραδοσιακή/ ελληνική σκορδαλιά, που κρύβει όμως και μπόλικο φαρμάκι στην εκτέλεση της συνταγής. Βία, επίδειξη, τραμπουκισμός και μυστικολαγνεία όσων τεράτων κουκουλώνουν σε χωριά της επαρχίας κάτω από τα λευκά σεμεδάκια της γιαγιάς.

Η Κιτσοπούλου, μετά την παράσταση με τον βίαιο σουβλατζή, κερατά Αθανάσιο Διάκο, έγινε το τελευταίο θεατρικό τρεντ. Ως μια ποπ Μαντόνα της υπερβολής, της πρόκλησης και του κιτς (ο Γεωργουσόπουλος την χαραλτήρισε ως Κιτς-οπούλου) γράφει όπως σκηνοθετεί και σκηνοθετεί όπως γράφει. Υπερβολικοπροκλητικιτς. Έλα όμως που εγώ είμαι φαν! Ειδικά στο περσυνό Χαίρε Νύμφη Του Ξενόπουλου, το είδα 2η φορά και αποτέλεσε μια από τις παραστάσεις της χρονιάς για μένα. Γιατί; Γιατί όλα εκείνα που σε άλλους μοιάζουν αρνητικά, είναι ένα α λά ελληνικά «πεταμένο στη μούρη σου» θέατρο για μένα. In your face theater αν το προτιμάς αγγλιστί. Πετάει στη μούρη σου κάθε τι ηθογραφικούλι και παραδοσιακούλι μπας και καταλάβουμε, τα σουβλίζοντα αρνιά, σε τι κοινωνία υποκρισίας/συνενοχής/ κουτσομπολιού/αχρείας αισθητικής μεγαλώσαμε.

Η  ομάδα 4Frontal κεντάει ερμηνευτικά και η σκηνοθεσία του Δεντάκη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διήγηση και το παίξιμο, πατώντας σε συμβολισμό/κατάμαυρο χιούμορ/αισθητική big brother. Σαν να βλέπουμε ένα σαδιστικό θρίλερ με soundtrack τη φράση: «τι θα πει η γειτονιά;» Ααα….υπάρχει και άλλο soundtrack, αυτό του Ρετιρέ, το οποίο τελικά έντυσε-έφτυσε τη δεκαετία εκείνη με μια ελεεινή Κατερινογουλακέικη αισθητική. Τα κουστούμια πετυχημένα, τα φορά  η νονά/μαμά/θεία σου σε βαφτίσεις του 80. Το σκηνικό επίσης σωστό, όντας μια ταπετσαρία από ταβερνοτραπεζομάντηλα που πάνω τους σχεδιάζει τις ιστορίες του χωριού ο Μουνής. Ιστορίες με ήρωες ανάπηρους σωματικά και συναισθηματικά, που ασκούν ψυχολογική/σεξουαλική/συζυγική βία.

Καλά όλα αυτά, έλα όμως που εγώ για πρώτη φορά σε κάτι της Κιτσοπούλου, βαρέθηκα. Ο διπλανός κοιτούσε το ρολόι κάθε 5 λεπτά. Η πίσω παρέα έλεγε συνεχώς «καλά ρε τι μας έφερες να δούμε;» και δυο υπερήλικες μπροστά προσπαθούσαν απεγνωσμένα να καταλάβουν αν επιτρεπόταν να γελούν σε αμήχανα σημεία της παράστασης. Οι ηθοποιοί έμοιαζαν εγκλωβισμένοι σε μια φάρσα που δεν μπορούσαν να αποφύγουν. Και παρότι το ραβδάκι της Κιτσοπούλου πάντα αφήνει αστερόσκονη αμηχανίας, εδώ παραήταν. Ακόμη κι εγώ, ο έτοιμος να εκτυπώσω μπλουζάκι «I (καρδούλα) Kits-opoulos», ένιωσα να με προδίδει το ποπ ίνδαλμά μου. Υπερπληροφόρηση, χωρίς πραγματικό χιούμορ (ήταν σαρκαστικότερος ο τρόπος που ο ταξιθέτης φώναξε «όσοι ήρθατε για τον Μουνή, περάστε κάτω) και γεμάτο αισθήματα αποστροφής για την ράτσα μας, χωρίς καμιά ελπίδα στο κάδρο.

Ναι, ξέρω ποπ ίνδαλμά μου ότι θες να περάσει στο πετσί μου πόσο μαλάκας υπήρξε ο παππούς, ο μπαμπάς μου, οι γυναίκες τους που τους ανέχονταν και φυσικά εγώ ο ίδιος με την στάση που κρατώ απέναντι τους, όμως αυτή η παραπάνω φράση είναι ουσιαστικότερα προκλητική απ’ ότι όλο το έργο. Γιατί; Γιατί όντως προ-ΚΑΛΕΙ.

Θέατρο του Νέου Κόσμου (Κάτω Χώρος)
Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Νέος Κόσμος, 2109212900
Mέχρι : 15/12/2013
Πληροφορίες : Κυρ. 7 μ.μ. Τετ.-Σάβ. 9.15 μ.μ.

Stayrianos Kinalopoulos

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.