Παρουσίαση – Κριτική: Το Μέγαρο Μουσικής γίνεται… «Καμπαρέ»

cabaret 1THEATER σαλαλάλα @ Roadstory.gr
by Σταυριανός Κιναλόπουλος (guest άποψη: Γιάννης Σκόδρας)

Ok…νομίζω δεν περιμένεις να σου πω εγώ ότι ένα μιούζικαλ στο Μέγαρο Μουσικής, με τόσα μαζεμένα μεγάλα ονόματα, έναν ποπ σκηνοθέτη ακόμη και εν έτη 2013 στην Ελλάδα δεν θα έχει πλούσια σκηνικά και κουστούμια. Αυτά παίρνουν σχεδόν άριστα!

Το γερμανικό καλωσόρισμα του Λιγνάδη ως κομπέρ, εξαιρετικό, όπως και όλος ο τρόπος που έπλασε και πλάσαρε ως οικοδεσπότης τους καμπαρέ τον απαιτητικό ρόλο του. Η Ναυπλιώτου είναι μεγάλος μου έρωτας και την βρίσκω πάντοτε και παντού, το λιγότερο…εξαίσια. Φωνή, κίνηση, πρόζα, αισθησιασμός στο φουλ. Άσε που την γηπεδικών διαστάσεων σκηνή του μεγάρου μπορεί άνετα να την γεμίσει μόνη της. Έχει τον αέρα και τη χάρη! Το ζευγάρι Τσανακλίδου-Μητρούσης θα έβαζες στοίχημα ότι είναι ζευγάρι στη ζωή. Για την φωνή της Τσανακλίδου δεν χρειάζεται να μιλήσω, αλλά ήταν απολαυστική και παιχτικά, όπως απολαυστική ήταν και η ελαφριά και τόσο πλαστική κίνηση του Μητρούση. Ο Μπουγιούρης και ο Νανούρης δεν έπεισαν. Ήταν η ερμηνευτική τρύπα στην παράσταση. Ίσως έτσι να το σκέφτηκε και ο σκηνοθέτης Ρήγος ώστε να ξεφοντάρουν ακόμη περισσότεροι οι υπόλοιποι. Η «τηλεοπτική» Μπουλέ, αποκάλυψη και φέτος, μετά το περσυνό Fame. Ελπίζω να την εκμεταλλευτούν θεατρικά και σε άλλες μεγάλες παραστάσεις.

Οι χορογραφίες δεν είχαν καμία σχέση με την αισθητική του 30’ αλλά και σαν «γυμνές» χορογραφίες έμοιαζαν ανοργάνωτες. Σε πλήρη αντίθεση με την καλοκουρδισμένη ορχήστρα (πρωτότυπη και η ιδέα του να βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της σκηνής). Σκηνοθετικά η παράσταση είχε τα γνωστά κόλπα του Ρήγου. Λίγο βίντεο, μερικές τρελές αμφιέσεις (όπως αυτή του θηλυκού γορίλα με βαμμένα χείλη-νύχια), τρανσέξουαλ σεξουαλικότητα, γυμνό, σκηνικές ευρεσιτεχνίες (όπως ο καθρέφτης που αντανακλούσε το κοινό μέσα του ως μεταφορά του ότι ζούμε και είμαστε το ίδιο με τους Βερολινέζους του ‘30) κτλ.

Έλειπε όμως κάτι. Κάτι που διέθεταν συνήθως οι παραστάσεις του Ρήγου. Χιούμορ. Όχι παντελώς, αλλά έλειπε. Και το καμπαρέ σαν έργο, πέρα από τα νοήματα που σέρνει, έχει σίγουρα και χιούμορ. Τουλάχιστον κατάφερε να περάσει σε ικανοποιητικό βαθμό το κλίμα και την κουλτούρα της εποχής. Την παντός είδους παρακμή, την άνοδο των Ναζί, την διαστρεβλωμένη σεξουαλική απελευθέρωση, την πορνεία και όλα αυτά τα ωραία…

Η σκηνή όπου η πόρνη Μπουλέ τραγουδά τον ναζιστικό ύμνο σαν τραγούδι καλωσορίσματος στον ερχομό του Χίτλερ, ήταν η καλύτερη και σαφώς το πιο πετυχημένο/ειρωνικό/ευφυές σχόλιο της παράστασης.
Χαριτωμένη και ρομαντικά αστεία η σκηνή του ζεύγους με το τραγούδι του ανανά!

Δεν έφτασαν όμως αυτές οι σκηνές ώστε η τεράστια «κρύα» αίθουσα του υπερπολυτελούς Μεγάρου να παντρευτεί με το στυλ του έργου. Οι ηθοποιοί ήταν αδύνατο, όσο ταλέντο κι αν διέθεταν, να περάσουν το συναίσθημα, το τώρα, τον παλμό, κάτω στην πλατεία.
Έτσι, η παράσταση έκανε κοιλιές και κούρασε σε τέτοιο σημείο που κάποιοι έφυγαν στο διάλειμμα.

Σίγουρα στα μεγάλα θετικά, η μετάφραση της Κύργια, η οποία προφανώς ενέμπνευσε τον Ρήγο να μπλέξει γερμανικά, αγγλικά, ελληνικά, από τους στίχους μέχρι την επιγραφή κit κat κlub!

Και επειδή κάποιους τους ηδονίζουν οι συγκρίσεις, σίγουρα ανώτερο από το Chicago του Φασουλή, αλλά σίγουρα κατώτερο από τους Δαίμονες του Κακλέα.

Υ.Γ.1: Κάθε μέρα, μια παράσταση αποτελεί ξεχωριστό έργο τέχνης, διαφορετικής ατμόσφαιρας και επικοινωνίας με το κοινό. Αυτή είναι και η μαγεία του θεάτρου.

Υ.Γ.2: Όσο μάπα κι αν θεωρείς μια παράσταση, στο τέλος χειροκρότησε δυνατά. Σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες, το χειροκρότημα έδιωχνε την αρνητική ενέργεια…και η επόμενη παράσταση, θα είναι καλύτερη.

Guest αποψη Γιάννη: Δεν έχω ακούσει πιο ταλαντούχα ορχήστρα σε παράσταση! Η Μπουλέ κλέβει ξανά τις εντυπώσεις, θα της γίνει συνήθειο…

Σταυριανός Κιναλόπουλος

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.