Περι αναβλητικότητας

 

Της Φαίδρας Μπράττου

Είναι γεγονός πως ακόμα και βραβευμένοι με Νόμπελ οικονομολόγοι πάσχουν από τη νόσο του “αργότερα”. Πόσο μάλλον ο μέσος άνθρωπος ο οποίος βάλλεται από υποχρεώσεις, προθεσμίες και μια εξαντλητική καθημερινότητα.

Δεν είναι όμως ο φόρτος που μας οδηγεί στο να κάνουμε αύριο αυτό που μπορούμε να κάνουμε σήμερα. Η κούραση και η έλλειψη χρόνου είναι η άμμεση δικαιολογία για τους γύρω μας αλλά κυρίως για τον εαυτό μας.

Πως γίνεται τα περισσότερα πρωινά, ενώ έχω χορτάσει ύπνο, την ώρα που φεύγω για τη δουλειά να αρνούμαι να διαθέσω 5 δευτερόλεπτα να σηκώσω τα σκουπίδια έξω από την πόρτα και να τα πάω ως τον κάδο. Η λογική λέει πως μπορώ να το κάνω χωρίς να μου κοστίσει χρόνο ή κόπο. Ο παράλογος εγκέφαλος μου ωστόοσο έχει ήδη έτοιμη μια λίστα με λόγους για να μην το
κάνω. «μπορεί να χάσω το λεωφορείο μέσα σε αυτά τα 5 δευτερόλεπτα», «θα λερώσω τα χέρια μου και μετά θα πρέπει να επιστρέψω στο σπίτι να τα πλύνω και ίσως πάλι χάσω το λεωφoρείο», «κάποιος άλλος μπορεί να τα βγάλει αντί για μένα», «θα τα βγάλω με τα άλλα το βράδυ»…

Είναι βέβαιο πως δεν πρόκειται για κάποιο είδος προγραμματισμού στη ζωή μας, όπου ασήμαντα κατά τη γνώμη μας πράγματα όπως το να πάμε στο
ταχυδρομείο ή να αλλάξουμε μια λάμπα που έχει καεί, μπορούν να γίνουν σε κάποια λιγότερο “κρίσιμη” στιγμή της ημέρας.

Έιναι,σύμφωνα με τους ειδικούς, μια ενστικτώδης και περίεργη αντίληψη του χρόνου. Από τη μία πιστεύουμε πως έχουμε άπλετο χρόνο να τακτοποιήσουμε μικρές εκρεμμότητες, από την άλλη διστάζουμε να χαραμίσουμε λίγη ώρα για κάτι διεκπεραιωτικό, ορμώμενοι από μια λαιμαργία να μην χάσουμε λεπτό από κάτι που θα μας ικανοποίουσε περισσότερο τη δεδομένη στιγμή. Σημαντικό είναι επίσης και το γεγονός πως άπαξ και αναβάλλουμε κάποια υποχρέωση μας ο βαθμός δυσκολίας για την
πραγματοποίησή της αυξάνεται κάθε φορά που την θέτουμε σε δεύτερη μοίρα. Αρκετές φορές, μάλιστα, έχουμε πλήρη επίγνωση των αρνητικών συνεπειών της αναβλητικότητάς μας αλλά επιλέγουμε με βάση την
προσωπική ζυγαριά προτεραιοτήτων.

Είναι ακριβώς αυτό που οι αρχαίοι ονόμαζαν «ακρασία».Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των Αμερικανών. Το κράτος τους χάνει κάθε χρόνο
εκατοντάδες εκατομμύρια δολλάρια απλά επειδή δεν υποβάλλουν τις δηλώσεις στην ώρα τους.Τέλος, ακόμα πιο σημαντικό είναι το κόστος της αναβολής στην ουσία της απόφασης αφού πολύ πιθανόν να μην υπάρχει
ορθή οδός αλλά καίρια επιλογή, εύκολα αναιρούμενη από την παραμικρή καθυστέρηση.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.