[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ] Αθηνά Μαξίμου: Τα μεγάλα συναισθήματα σου κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά

Από την ανάγνωση του δελτίου τύπου της παράστασης «Βασιλική», μέχρι τη θέαση αυτής στο θέατρο Αυλαία και ακόμη περισσότερο με την κουβέντα μου με την Αθηνά Μαξίμου ένιωθα τα συναισθήματα να ξεπηδούν ένα- ένα. Στην αρχή πιο δειλά, στη συνέχεια πιο έντονα. Ταύτιση, χαρά κι απογοήτευση, πίκρα και πόνος, αλλά μέσα από όλα αυτά, ΖΩΗ… Αυτό είναι η ζωή σύμφωνα με την Αθηνά Μαξίμου, ένα ολοκληρωτικό και ανιδιοτελές δόσιμο συναισθημάτων.

athina

Πηγαίνοντας να τη συναντήσω, είχα μέσα μου μια αγωνία για το πώς θα ρωτούσα πράγματα που συνηθίζω να τα συζητάω με τις φίλες μου. Η Αθήνα με την απλότητα της μου δημιούργησε ένα ασφαλές περιβάλλον και μέσα από την κουβέντα μας είδα κι εγώ τα πράγματα από την άλλη όψη, την καθαρή, όχι αυτή του εγωισμού. Σαν μια καλή φίλη που ξέρει τα πάντα για σένα, έδινε απαντήσεις πριν καν προλάβω να θέσω τις ερωτήσεις.

Καταλαβαίνετε ότι όταν δύο γυναίκες συζητούν για τον έρωτα και τα συναισθήματα, η λέξη συνέντευξη χάνει την αυστηρή της έννοια…

Αθηνά, θα ήθελα ξεκινώντας να μας συστήσεις τη «Βασιλική». Ποια ήταν αυτή η γυναίκα;

Η Βασιλική είναι μια γυναίκα, που ερωτεύεται από τα 13 της τον ξάδελφο της, με τον οποίο διατηρούν μια κρυφή ερωτική σχέση επί 25 ολόκληρα χρόνια. Το υπόλοιπο περιβάλλον της αποτελείται από μια στείρα επαγγελματική δραστηριότητα που δεν τη γεμίζει, καθώς είναι δημόσια υπάλληλος, μια μητέρα, η οποία πάσχει από αλτσχάιμερ και έναν «τεμπέλη» αδερφό. Όταν ο Φάνης διαλύει την ολοκληρωτική σχέση που έχουν, η Βασιλική χάνει τον κόσμο. Δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί την ελευθερία που της δίνει  και βυθίζεται στην απελπισία της προδοσίας.

 

maximou4Χαρακτήρισες τη σχέση τους ολοκληρωτική. Στην προκειμένη περίπτωση βλέπουμε μόνο τα συναισθήματα της Βασιλικής.

Όντως, όλη η ιστορία εκτυλίσσεται και παρουσιάζεται μέσα από το πρίσμα της Βασιλικής. Τα συναισθήματα του Φάνη δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Βέβαια, οι πράξεις του δεν αφήνουν περιθώρια για το τι ισχύει από την πλευρά του. Φαίνεται πως όλα αυτά τα χρόνια ενήργησε σκεπτόμενος μόνο τον εαυτό του.

Σε πρόσφατη συνέντευξη σου σε είδα να τάσσεσαι στο 100% υπέρ της Βασιλικής. Να υποθέσω ότι έχεις αφήσει κατά το παρελθόν τη φωτιά του έρωτα να σε κάψει;

Ναι! Και γενικότερα, όχι μόνο του έρωτα. Είναι πολύ σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου όταν τον επισκέπτονται τόσο ολόκληρα αισθήματα να τα καλωσορίζει και να μη τα διώχνει από φόβο του τι πληγή θα του αφήσουν πίσω. Αυτής της άποψης είμαι. Εφόσον έρχονται, πρέπει να τα αφήνουμε να υπάρχουν ολόκληρα, γιατί χωρίς αυτά η ζωή καταντά βαρετή και ανούσια.

Με λύπη διαπιστώνω ότι στην πραγματικότητα ο κόσμος δεν αποδέχεται τα μεγάλα συναισθήματα, παρά προτιμά να τα κρατά καλά κρυμμένα μέσα του.

Ακριβώς! Όπως λέει και το κείμενο της παράστασης κάποια στιγμή «…όλα τα άλλα είναι φασαρίες του νου, του εγωισμού καμώματα, του πεισμωμένου νάρκισσου αντιδράσεις…»

Ένα άλλο στοιχείο της παράστασης, που επίσης εκλείπει στις μέρες μας είναι η έκθεση.  Η Βασιλική αφήνεται στο συναίσθημα της, εκτίθεται εξαιτίας αυτού. Που είναι, όμως, ο φάρος ελπίδας ώστε να αφεθεί κανείς, όταν βλέπουμε το καταστροφικό τέλος της;

Αν εξαιρέσουμε το τέλος που είναι έτσι κι αλλιώς κατ’ αυτό τον τρόπο γραμμένο, το φινάλε που ενδεχομένως αφήνει τον θεατή να θεωρήσει ότι η Βασιλική αυτοκτονεί είναι μια δική μας επιλογή. Ωστόσο εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι μπορεί να φαίνεται καταστροφικό, παρόλα αυτά η ζωή που της έδιναν οι συνευρέσεις της με το Φάνη είναι πολύ περισσότερη από το να ζούσε 100 χρόνια και να μην έμπαινε μέσα σε αυτό. Τις περισσότερες φορές είμαι περισσότερο άνθρωπος της ποιότητας παρά της ποσότητας.

maximouΠιστεύεις δηλαδή ότι ήταν ποιοτικό αυτό που έζησε;

Για το αίσθημα της, ήταν απόλυτα ποιοτικό. Είναι πολύ καλύτερο να ζήσεις ένα μεγάλο και ολόκληρο συναίσθημα, παρά να ζήσεις πολλά μικρά και ασήμαντα.

Φεύγοντας από την παράσταση, σκέφτηκα, πως στις περισσότερες περιπτώσεις μονόπλευρης ύπαρξης συναισθήματος, οι άνθρωποι συνηθίζουμε να υποβαθμίζουμε αυτό που ζήσαμε, λέγοντας το γνωστό «δεν άξιζε τελικά»…

Η Βασιλική, δεν το κάνει αυτό ούτε μια στιγμή μέσα στο έργο. Ίσως το να πούμε ότι δεν άξιζε κάτι είναι ένας μηχανισμός άμυνας και αυτοσυντήρησης, ώστε να μπορέσουμε να βάλουμε τελεία και να συνεχίσουμε, όχι γιατί όντως δεν άξιζε. Αυτό που λανθασμένα δεν κάνει, είναι να του αφήσει τον χώρο του μέσα της και να πάει παρακάτω.

Πως είναι δυνατόν, όμως, να εθελοτυφλεί κανείς για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;

Μάλλον έτσι είναι τα μεγάλα συναισθήματα, καμιά φορά σου κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά.

Πιστεύεις πολύ στα μεγάλα αισθήματα…

Ναι! Είναι όλη μου η ζωή αυτό. Όταν έρχονται, αφήνομαι σε αυτά προσπαθώντας να μη λογοκριθώ να μην ακούω το καμπανάκι που λέει «Αθηνά, στοπ». Μου έχει συμβεί να πηγαίνω συνειδητά με χίλια στον τοίχο.

Φαίνεται ότι είναι πολύ μεγάλο σχολείο το ολοκληρωτικό δόσιμο που ή το ακολουθείς ή παίρνεις απουσία στο απουσιολόγιο της ζωής.

maximou3Και πως, μετά από μια τέτοια κατάσταση να ξεκλειδώσει κανείς την πόρτα της καρδιάς του, να βγει και να ξαναφύγει με φόρα στον αγώνα των συναισθημάτων;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Παίρνει πάρα πολύ χρόνο. Της Βασιλικής δεν της έφτασαν καν τα 25 χρόνια.

Πρόκειται για έναν καθαρά γυναικείο μονόλογο. Πιστεύεις ότι αυτό το γεγονός απομακρύνει το ανδρικό κοινό από την παράσταση;

Θεωρώ ότι όλο το κείμενο έχει να κάνει με τα αισθήματα, είτε αυτό είναι ο έρωτας, η προδοσία, η μνήμη, η σχέση μας με τους γονείς ή με τα αδέρφια μας. Είναι ένα ταξίδι συναισθημάτων που ή σε παίρνει και φεύγεις μαζί του ή τα πράγματα αρχίζουν και «κλοστάνε». Κάποιος θεατής αναρωτιόταν τις προάλλες πως γίνεται μια απλή γυναίκα να μας μιλάει για τον Αλτουσέρ και το Βερολίνο και του απάντησα πως το κείμενο δεν είναι ρεαλιστικό, αλλά προσπαθεί να διατυπώσει συναισθήματα. Κατανοώ ότι το επιφανειακό στόρυ είναι γυναικείο αλλά τα αισθήματα είναι ανθρώπινα, δεν έχουν φύλο.

Πιστεύεις ότι οι άνδρες ή οι γυναίκες έχουν αλλάξει περισσότερο στο δόσιμο των συναισθημάτων;

Μπορεί τα πράγματα μέσα στο πέρασμα των χρόνων να έχουν αλλάξει και οι γυναίκες να κατέχουν πια άλλους ρόλους απ’ ότι στο παρελθόν, ωστόσο εξακολουθούν και δίνονται. Οι άνδρες φοβούνται πια και τρομάζουν. Δεν μπορούν πολλούς δρόμους ταυτόχρονα, ενώ εμείς οι γυναίκες είμαστε πιο σύνθετα όντα. Είναι και μέσα στη λέξη της γυναίκας. Γεννάει ιδέες μέσα από το μυαλό της, ανθρώπινα όντα μέσα από το σώμα της.

maximou8Σε μια συνέντευξή σου παραδέχτηκες πως το κείμενο σε συνεπήρε και σε συγκίνησε πολύ και αποφάσισες να αναλάβεις αυτό το ρόλο για να επικοινωνήσεις αυτά τα συναισθήματα. Αναρωτιέμαι, τελικά επάνω στη σκηνή είσαι για τη Βασιλική ή για το κοινό;

Είμαι και για το κοινό και για τη Βασιλική και για μένα. Το τι παίρνει ο καθένας από αυτό είναι μια προσωπική ιστορία. Για μένα τα πράγματα όταν ανεβαίνουν στη σκηνή πρέπει να κρύβουν πίσω τους έναν προσωπικό λόγο, με την έννοια ότι θέλεις να πεις κάτι που ίσως ξεπερνά το κείμενο ή ίσως πηγαίνει μαζί με αυτό. Εγώ νιώθω ότι βουτάω σε μια θάλασσα συναισθημάτων που φαντάζουν να είναι μια συγκεκριμένης γυναίκας ή πολλών γυναικών που μιλάνε μέσα από το στόμα της Βασιλικής και μέσα σε αυτό διοχετεύω κι εγώ ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της Αθηνάς.

Εκτός από τη συγκίνηση, υπήρξε κάτι άλλο που αισθάνθηκες μετά το τέλος της ανάγνωσης;

Αυτό που σκέφτηκα όταν τελείωσα το κείμενο ήταν, τι σπουδαίο κάποιος που έχει οσμιστεί τον έρωτα, τη μνήμη της σχέσης, μπόρεσε να διατυπώσει με τέτοια καθαρότητα και με το ίδιο μέγεθος αυτό το βίωμα, που δεν ήταν και υπέρ της ηρωίδας. Αυτό είναι η τέχνη, το να μπορείς να διατυπώσεις αυτό που συμβαίνουν σε εσένα αλλά και γύρω από εσένα.

Κατά την ενσάρκωσή της στη σκηνή υπήρξε κάτι που γεννήθηκε μέσα σου απρόσμενα;

Πέρασε όλη η ζωή μου μπροστά από αυτό το πρόσωπο σε όλα τα επίπεδα, στον έρωτα, στις σχέσεις με τους γονείς μου, στον αδερφό που δεν έχω. Ήρθαν και πολλές δικές μου μνήμες.

Δηλαδή ισχύει αυτό που λένε ότι πιο εύκολα βουτάς μέσα στο ρόλο όταν έχεις ζήσει κάτι από αυτό που πας να ενσαρκώσεις;

Πιο εύκολα αποτυπώνεις τα αισθήματα και τις έννοιες όταν έχεις περισσότερη εμπειρία από τη ζωή. Αλλά υπάρχει και ένας μηχανισμός που σου δημιουργεί τη συνεχή ανάγκη να παρατηρείς αυτό που συμβαίνει, σε εσένα ή σε άλλους ανθρώπους και να το τοποθετήσεις κάπου στο μωσαϊκό της ανθρώπινης ύπαρξης.

vasiliki

Πατώντας Αθηνά Μαξίμου στο youtube δεν βρήκα τηλεοπτικές συνεντεύξεις…

Ναι, όντως δεν έχω δώσει πολλές συνεντεύξεις στα γνωστά μεγάλα κανάλια. Συνήθως το αποφεύγω γιατί όταν καλούμαι να μιλήσω για κάτι θέλω να μιλήσω επί της ουσίας. Αντιθέτως δίνω πολλές γραπτές συνεντεύξεις.

Αυτό το χαμηλό προφίλ προς τα φώτα της δημοσιότητας σου έχει στοιχίσει;

Βεβαίως, σε όλα τα πράγματα στη ζωή κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις.

Εσύ τι έχασες και τι κέρδισες;

Ενδεχομένως να έχασα ευκαιρίες για δουλειές που δεν ξέρω καν αν θα με ενδιέφεραν ή όχι αλλά αυτό που κέρδισα είναι ότι νιώθω συνεπής με τον εαυτό μου!

Κλείνοντας, τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και πέρα;

Μετά τη Θεσσαλονίκη πάμε στην Καβάλα 9-11/12 και μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων θα συνεχίσουμε στην Αθήνα από το Μάρτιο κι έπειτα.

Ζωή Καρασουλτάνη

 

Ημέρες & ώρες Παραστάσεων: Τετάρτη-Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 15€, Φοιτητικό-Ανέργων: 12€

ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ, Κτίριο ΧΑΝΘ, πλευρά Τσιμισκή, τηλ: 2310237700

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.