[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ] Αλέκος Συσσοβίτης: Για μένα που δεν είμαι θρήσκος ήταν ένα στοίχημα να υποδυθώ έναν άνθρωπο που έχει ταχθεί πλέον υπέρ της θρησκείας

Ο Αλέκος Συσσοβίτης μπορεί να προέρχεται από μια οικογένεια χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές δυνατότητες, ωστόσο η ζωή του επιφύλασσε πολύ διαφορετικά πράγματα, που εκείνος φρόντισε να γευτεί μέχρι τέλους. Παρατηρούσε ενδελεχώς τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόταν αλλά και τα μέρη που επισκεπτόταν. Είχε την τύχη να γνωρίσει εξέχουσες προσωπικότητες από όλο τον κόσμο τη χρυσή δεκαετία του ’80 στη Μύκονο και μετέπειτα να επισκεφτεί πολλά και διαφορετικά μέρη που τον έκαναν να εκτιμά όλο και περισσότερο τη χώρα μας. Τώρα πια, έχοντας κατασταλάξει στο ποιος είναι και τι θέλει από τη ζωή του, δηλώνει φιλομαθής και προχωρά σε ιδιότυπες συνεργασίες και δύσκολες δουλειές, αφού σκοπός του είναι η συνεχής και αδιάλειπτη εξέλιξη.

Αυτή την περίοδο παρουσιάζει μαζί με τον Γιάννη Βούρο στη γενέτειρά του τη Θεσσαλονίκη το «Sunset Limited» του βραβευμένου με Pulitzer αμερικανού συγγραφέα Κόρμακ Μακάρθυ.

Αλέκο, τι είναι το «Sunset Limited»;

Εγώ θα το όριζα ως ένα υπαρξιακό ταξίδι. Ουσιαστικά πρόκειται για έναν εσωτερικό διάλογο με την άλλη πλευρά του εαυτού μας. Σε όλους μας υπάρχει η αισιόδοξη αλλά και η απαισιόδοξη πλευρά. Σε αυτό το έργο βλέπουμε επί σκηνής δύο διαφορετικούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι τελικά ένας. Το γεγονός ότι δεν μπορούμε να ταχθούμε απολύτως υπέρ του ενός ή του άλλου κάνει την παράσταση πολύ ζωντανή. Επίσης, διαπραγματεύεται το στοιχείο της πίστεως, είτε λέγεται Θεός, άνθρωπος ή ζώο, η οποία αποτελεί το όπλο απέναντι σε οτιδήποτε ζούμε και μας δίνει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. Ουσιαστικά μας ενδυναμώνει απέναντι στη σκιά της γνώσης του θανάτου. Η αυτοπεποίθηση, λοιπόν, είναι ένα πολύ σημαντικό όχημα, οπότε το Sunset Limited είναι μεταφορικά ένα τρένο που σε οδηγεί σε κάτι θετικό. Είναι ένας αγωγός που σε τροφοδοτεί με δύναμη, υπομονή, επιμονή, στωικότητα και συναδελφική αλληλεγγύη. Το έργο προτείνει τη συμπαράσταση στον άνθρωπο και την πίστη σε αυτόν.

Το έργο αποτελεί δική σου επιλογή, η οποία δεν ήρθε ξαφνικά, στη διάρκεια αναζήτησης έργου, αλλά έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε. Ποιο στοιχείο του έργου διατήρησε άσβεστη τη θέλησή σου να το εντάξεις για πρώτη φορά στο ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι;

Καταρχάς, εμένα με συγκίνησε με την πρώτη ανάγνωση, γιατί είναι από τα λίγα έργα που τολμούν ναι μιλήσουν υπέρ ή κατά του θείου. Το στοιχείο της ύπαρξης,  προσωπικά με αφορά ιδιαίτερα. Με κέρδισε φυσικά και η ευαισθησία των χαρακτήρων. Έχουμε να κάνουμε με ένα υπερευαίσθητο χαρακτήρα που φτάνει μέχρι την αυτοκτονία, ενώ από την άλλη τα μαθήματα που έδωσε η ζωή στον άλλο ήρωα τον στρέφουν προς τον συνάνθρωπο, ένα στοιχείο που δεν είχε παλαιότερα εξαιτίας του διαφορετικού τρόπου ζωής και των βιωμάτων του. Το έργο αυτό γράφτηκε το 2006, που η Αμερική βίωνε μια βαθύτατη οικονομική κρίση, η οποία προκάλεσε πολλά οικονομικοκοινωνικά προβλήματα και γίνεται σύγχρονο τώρα που πέφτει επάνω στη δική μας κρίση. Το έργο προτείνει, στην παρούσα στιγμή που έχουμε χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, να βασιστούμε στο συνάνθρωπο μας.

Τελικά γιατί πρέπει όλα τα έργα να είναι επίκαιρα για να μας αγγίζουν; Πιστεύεις ότι το θεατρόφιλο κοινό κατευθύνεται προς εκείνα τα έργα που ακουμπούν στην πραγματικότητα;

Πολλές φορές διανύουμε περιόδους στις οποίες δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και το πώς τοποθετούμαστε οι ίδιοι απέναντι στην πραγματικότητα. Μέσα σε αυτή την άγνοια αναζητούμε βοηθήματα, μέσα από βιβλία, ταινίες, τραγούδια κτλ. Κάθε πτυχή της τέχνης λειτουργεί αφυπνιστικά και περνά ορισμένα πράγματα από το ασυνείδητο στο συνειδητό.

Στην επιλογή ενός έργου διαδραματίζουν σημαντικότερο ρόλο το κείμενο καθεαυτό ή οι ρόλοι;

Οι ρόλοι είναι μέρος του κειμένου. Η ιστορία μας μιλιέται από τους ήρωες. Στην προκειμένη περίπτωση το κείμενο κυρίως με ώθησε στο ανέβασμά του. Μάλιστα, είχα ένα πρόβλημα σχετικά με το ποιον από τους δύο χαρακτήρες θα επέλεγα ως δικό μου ρόλο.

Με πρόλαβες! Σκόπευα να σε ρωτήσω πως επέλεξες να υποδυθείς τον λατίνο μετανάστη και αφού συνέβη αυτό πως κατέληξες στον κ. Βούρο ως καθηγητή ή professor, όπως συνηθίζεις να τον αποκαλείς στην παράσταση;

Διαβάζοντάς το ιδεολογικά συμφωνούσα πολύ με τον καθηγητή. Ωστόσο το φως και η χαρά της ζωής που κουβαλάει ο χαρακτήρας που υποδύομαι με κέρδισαν τελικά. Μάλιστα, για μένα που δεν είμαι θρήσκος ήταν ένα στοίχημα να υποδυθώ έναν άνθρωπο που έχει ταχθεί πλέον υπέρ της θρησκείας με ευλάβεια.  Στον Γιάννη είχα δώσει το έργο ενώ ακόμη διένυε τη βουλευτική του θητεία και ο λόγος ήταν ότι τον εκτιμώ πολύ σαν ηθοποιό και ενώ τον ήξερα πολύ λίγο ως άνθρωπο, όποτε τον συναντούσα μου ενέπνεε μια αίσθηση εμπιστοσύνης και ένιωθα ότι μπορεί να υπάρξει μια ισότιμη συνεργασία. Αφού λοιπόν, τελείωσε και του πρότεινα να το επανεξετάσουμε συνέπεσε χρονικά και με μια υπαρξιακή πτώση που διένυε ο ίδιος και ταυτιζόταν πολύ με τις θέσεις του καθηγητή.

Υποδύεσαι τη θετική πλευρά της ζωής. Στην πραγματικότητα πόσο μοιάζεις με τον ήρωα σου;

Θέλω να του μοιάσω. Έχω μάθει πολλά από αυτό το ρόλο. Κανείς μας δεν μπορεί να αντιληφθεί πόσο κλεισμένοι είμαστε στον εαυτό μας μέχρι που κάθεται ένας καθρέφτης μπροστά μας και μας λέει: «Είσαι πολύ παρτάκιας και εγωκεντρικός. Βγες λίγο από τη φούσκα σου και κάνε κάτι και για τους άλλους». Αυτό κάνει γενικά το θέατρο. Το συγκεκριμένο έργο λειτούργησε αφυπνιστικά σε μένα και με βοήθησε να δω πιο ουσιαστικά τους ανθρώπους που έχω γύρω μου.

Σε μια εκπομπή είπαν για σένα: «Προσπαθεί τα τελευταία χρόνια να περάσει ένα χαμηλό προφίλ με εκλεκτικές δουλειές και δύσκολες συνεργασίες». Πόσο ισχύει αυτό;

Συμβαίνει αυτό. Σκέψου ότι το συγκεκριμένο έργο είναι δικής μου παραγωγής και δεν θα πληρωθώ καθόλου παρά τους 7 μήνες που δούλεψα γι’αυτή. Θα μπορούσα του χρόνου να επιλέξω μια πιο εμπορική δουλειά, που θα είχε περισσότερο κόσμο, θα είχα περισσότερα χρήματα στην τσέπη και θα έλειπε το ρίσκο. Παρόλα αυτά προσπαθώ να κάνω σημαντικότερα πράγματα και για τον κόσμο αλλά και γιατί μέσα από απαιτητικές συνεργασίες παρατηρώ ότι βελτιώνομαι. Αν κινούμαι σε πιο ρηχές καταστάσεις δεν θα εξελιχθώ.

Άλλωστε, όπως έχεις πει πάντα κυνηγούσες την καινούργια εμπειρία. Από όσα είναι γνωστά για σένα μέχρι στιγμής, αυτό που εκλαμβάνω είναι ότι έχεις ζήσει πολλές και διαφορετικές εμπειρίες. Ποια από αυτές σε στιγμάτισε;

Χαίρομαι που η μνήμη μου δεν μένει ανεξίτηλα πάνω σε κάτι. Δεν είμαι εξαρτημένος από το παρελθόν. Σίγουρα αυτά που μου έχουν μείνει είναι τα ταξίδια που έκανα, όλη η πανηγυρική ζωή στη Μύκονο τη δεκαετία του ’80 αλλά και οι πολύ καλές θεατρικές στιγμές, τόσο σε επίπεδο συνεργασιών όσο και σε ό,τι αφορά την επαφή μου με τον κόσμο. Δεν έχω ένα παράδειγμα που θα αποτελέσει είδηση. Και μου αρέσει αυτή η γενίκευση!

Μου είπες προηγουμένως ότι έχουν έρθει και σχολεία να σας παρακολουθήσουν. Πως αφουγκράζεται η νέα γενιά το θέατρο;

Το πιο πρόσφατο αποτελεί και το πιο τρανταχτό παράδειγμα. Ήταν παιδιά γυμνασίου και πριν ξεκινήσει η παράσταση ήταν πολύ θορυβώδη. Όμως μόλις βγήκαμε στη σκηνή εξεπλάγην που ηρέμισαν αμέσως. Θα ήταν ευχής έργο να προχωρούσαμε σε μια νέα γενιά ανθρώπων που έρχονται πιο κοντά στο θέατρο. Δυστυχώς η καθημερινότητά μας επισκιάζεται από τα νέα τεχνολογικά μέσα και το διαδίκτυο. Αναλογικά, λοιπόν, ο κόσμος που παρακολουθεί το θέατρο είναι πολύ λιγότερος.

Δεν έχεις αποκτήσει κάποιο πτυχίο σε κανέναν από τους τομείς με τους οποίους καταπιάστηκες. Τελικά, η γλωσσική καλλιέργεια και η παιδεία που φαίνεται να έχεις από πού προέρχεται;

Streetwise, όπως λένε και οι Άγγλοι. Έχω τη σοφία του δρόμου. Ως μαθητής ήμουν μέτριος, στην πορεία έκανα λίγα και καλά αναγνώσματα και είχα ισχυρή παρατηρητικότητα στον περίγυρό μου. Είχα την τύχη να συναναστραφώ με ανθρώπους από όλο τον πλανήτη και αυτό ήταν μεγάλο σχολείο για μένα. Επίσης, εκπαιδεύτηκα και εξακολουθώ να εκπαιδεύομαι μέσα από τις συνεργασίες μου και τολμώ να συνυπάρχω επί σκηνής με τα λάθη μου. Είναι πολύ καλός οδηγός τα λάθη μας.

Τελειώνοντας, τώρα πια που ο χώρος είναι δεδομένος, τι θα δούμε στη σκηνή του Faust από εδώ και στο εξής; Θα παραμείνει ανοιχτό και το καλοκαίρι;

Υπάρχουν 2-3 έργα που έχουμε κατά νου με τον συνεργάτη μου. Ο χώρος είναι συγκεκριμένος σε μέγεθος, οπότε δεν μπορούν να υποστηριχθούν κάθε είδους παράσταση. Υπάρχει μια περίπτωση να μείνει κομμάτι αυτού ανοιχτό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ο Μάιος θα είναι ο καθοριστικός μήνας, όπου θα ληφθούν οι αποφάσεις.

Ζωή Καρασουλτάνη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.