[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ] Μπέτυ Μαγγίρα: Δεν είμαι μίμος. Κουράστηκα όπου πηγαίνω να μου λένε «κάνε μας αυτό ή εκείνο…»

Η Μπέτυ Μαγγίρα είναι μια γυναίκα που δεν εφησυχάζει ποτέ. Συνεχώς ψάχνει καινούργια πράγματα για να ασχοληθεί. Άλλωστε έχει αποδείξει ότι τα καταφέρνει εξίσου καλά σε πολλούς τομείς. Αυτό το διάστημα παρουσιάζει στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Αντώνη Λουδάρο, τον Στέφανο Κόκκαλη και το Manolo Vega τη μουσικοθεατρική παράσταση «Δευτέρα παρουσία». Άρτια αφιχθείσα από Αθήνα και λίγο πριν κάνει την καθιερωμένη της πρόβα μας υποδέχτηκε στο μαγαζί όπου εμφανίζεται και επιλέξαμε ένα από τα τραπέζια του εστιατορίου προκειμένου να τα πούμε με την ησυχία μας.

Μπέτυ, ξεκινώντας μίλησέ μας λίγο για τη «Δευτέρα παρουσία».

Η Δευτέρα παρουσία είναι μια μουσική -κυρίως- παράσταση που περιλαμβάνει διάφορα interactive σκετσάκια, στα οποία, όπως φανερώνει και η λέξη, συμμετέχει το κοινό. Αυτά έχουν διάφορα πονηρά ή και σεξουαλικά, θα λέγαμε, υπονοούμενα που πάντα προκαλούν γέλιο. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης διακωμωδούμε κι εμείς τους εαυτούς μας αλλά και το ίδιο το κοινό, παρόλο που κάποιοι ίσως ντρέπονται αρχικά και έχουν μια συστολή. Τελικά όλοι λύνονται!

Σε ποιον ανήκει αυτή η ιδέα;

Όλοι μαζί καθίσαμε να σκεφτούμε πως θα στήσουμε στη σκηνή τη Δευτέρα παρουσία. Θέλαμε πολύ τη συμμετοχή του κοινού, γι’ αυτό απορρίψαμε εξ αρχής την ιδέα να γράψουμε κάτι που να αφορά αποκλειστικά εμάς. Άλλωστε, ειδικά εγώ τρελαίνομαι να πειράζω το κοινό κι αν υπάρχει ανταπόκριση γεμίζω με ικανοποίηση και ακόμη περισσότερη ενέργεια.

Δεδομένου ότι πέρυσι έκανες κάτι παρόμοιο, υπάρχει κάτι καινούργιο που θα δούμε φέτος με τη συμμετοχή σου στη Δευτέρα παρουσία;

Το περσινό πρόγραμμα, επειδή ήμουν μόνη, είχε πιο εικαστική μορφή, άκουγες περισσότερες μπαλάντες και υπήρχε μεγαλύτερη ορχήστρα. Ακόμη, πέρυσι είχα ελάχιστα ελληνικά τραγούδια, ενώ φέτος η παράσταση έχει πιο κωμικό χαρακτήρα και βασίζεται στο ελληνικό ρεπερτόριο. Σκοπός μας είναι να περάσουμε όλοι μαζί καλά, σαν μια παρέα. Θέλουμε την ολοκληρωτική συμμετοχή του κοινού, όχι μόνο στα σκετσάκια.

Πως προέκυψε η συνεργασία με τον Αντώνη Λουδάρο;

Με τον Αντώνη είχαμε συνεργαστεί πριν κάποια χρόνια για τις ανάγκες του σίριαλ «Εντιμότατοι κερατάδες». Δέσαμε, τότε, γιατί έχουμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας, αντιλαμβάνεται πολύ καλά ο ένας τον άλλο κι έτσι αποφασίσαμε να ξανασυνεργαστούμε σε ζωντανό πια επίπεδο.

Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να είσαι το ίδιο άνετη επί σκηνής με κάποιον που δεν γνωρίζεις;

Σαν επαγγελματίας λύνομαι και ανοίγομαι πολύ εύκολα σε ό,τι αφορά στο κομμάτι της σκηνής. Αυτό είναι θέμα δούναι και λαβείν, δηλαδή όταν ο άλλος σου δίνει πράγματα, παίρνεις, δίνεις κι εσύ, όλο αυτό κυλάει και δημιουργείται χημεία. Σκέψου ότι πέρα από τον Αντώνη και το Manolo τον γνωρίζω και είμαστε συνεργάτες πολλά χρόνια. Αντιθέτως, με τον Στέφανο υπήρχε η γνωριμία αλλά οι επαφές περιοριζόταν στα τυπικά. Τώρα αποφασίσαμε να προχωρήσουμε επαγγελματικά μαζί και δέσαμε. Περνάμε πολύ καλά στις πρόβες και αυτό βγαίνει στο live.Όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, είναι η αλήθεια.

Έχεις γράψει τραγούδι, τραγουδάς και η ίδια, έχεις κάνει show, παρουσίασες εκπομπές, πρωταγωνίστησες σε σίριαλ, έχεις κάνει ακόμη και modeling. Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να κάνεις και δεν το έχεις κατορθώσει ακόμη;

Το τραγούδι «Κι αν η αγάπη» που κυκλοφόρησε το περασμένο καλοκαίρι, είναι του Manolo, ήταν γραμμένο στα ισπανικά, απλά εγώ έκανα την ελληνική απόδοση των στίχων. Σκεφτόμαστε, λοιπόν, με το Manolo να γράψουμε κάποια στιγμή έναν ολοκληρωμένο δίσκο, όχι για τα χρήματα, αλλά καθαρά για το κομμάτι της δημιουργίας. Άλλωστε ούτε τραγουδίστρια είμαι, ούτε η δισκογραφία πια αποφέρει τα χρήματα του παρελθόντος.

Αυτό το διάστημα τραγουδάς, αλλά δεν αυτοχαρακτηρίζεσαι τραγουδίστρια. Τελικά ποια ιδιότητα από αυτές που προανέφερα νομίζεις ότι σε αντιπροσωπεύει περισσότερο;

Νομίζω ότι είμαι πιο κοντά στον τίτλο της παρουσιάστριας αλλά μου αρέσει τόσο πολύ και το show, οπότε δεν με ενοχλεί καθόλου αν με αποκαλέσει κάποιος show woman ή performer.

Πρωταγωνίστησες σε σίριαλ παρόλο που δεν είσαι ηθοποιός. Με το θέατρο έχεις σκεφτεί ποτέ να ασχοληθείς;

Το σίριαλ τότε το έκανα επειδή δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συγκυρίες, όμως εγώ δεν έχω το μικρόβιο της ηθοποιού. Ωστόσο, θα με ενδιέφερε πολύ να κάνω μιούζικαλ. Είναι ένας τύπος θεάτρου που άρχισε να ανεβαίνει πολύ τα τελευταία χρόνια στη Ελλάδα. Νομίζω ότι αυτός ο συνδυασμός υποκριτικής και μουσικής αποτελεί ένα πολύ ευχάριστο θέαμα για το κοινό.

Πιστεύεις ότι ένα νέο παιδί χωρίς συγκεκριμένη καλλιτεχνική ταυτότητα μπορεί να επιβιώσει από αυτό στη σημερινή εποχή;

Ξέρεις τι έχω παρατηρήσει; Έχει χαθεί πια η διασκέδαση σε τεράστιους χώρους και ο κόσμος συγκεντρώνεται σε μικρά μαγαζάκια, στα οποία νιώθεις μεγαλύτερη ζεστασιά και οικειότητα. Βλέπεις να τοποθετούνται 2-3 όργανα σε μικρές αυτοσχέδιες σκηνές και να παρουσιάζουν live προγράμματα. Η μόδα πια έχει αλλάξει. Παλαιότερα εδώ, με εξαίρεση τα μπουζούκια, όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά φιλοξενούσαν έντεχνους καλλιτέχνες. Τώρα πια βλέπεις και stand up comedyκαι ποπ γκρουπάκια, υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Οπότε ένα ταλαντούχο παιδί που δουλεύει πολύ πάνω στο αντικείμενο που το ενδιαφέρει, ακόμη και από μια τρύπα να ξεκινήσει έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει και τελικά να πετύχει. Χρειάζεται, βέβαια, να τρέξει πολύ για να βρει κάποιον ιδιοκτήτη που να τον πιστέψει και να τον εμπιστευτεί. Θέλει πολύ θάρρος, σκληρή και χρόνια δουλειά, αλλά αν αξίζεις θα πετύχεις. Φυσικά το πως αντιδρά το κοινό απέναντί σου δεν θα το καταλάβεις από την πρώτη στιγμή. Για αυτό χρειάζεται πείρα ώστε να είσαι άνετος και να μη κομπλάρεις, αλλά δεν θα την αποκτήσεις ποτέ αν δεν δοκιμάσεις. Αξίζει να κυνηγήσεις το όνειρό σου ακόμη κι αν χρειαστεί να χτυπήσεις 20 πόρτες ώσπου να βρεθεί η μια που θα ανοίξει. Ούτε εμείς ήρθαμε ουρανοκατέβατες και άνοιξαν οι πόρτες διάπλατα. Σκέψου πως το show με τη Ματθίλδη υπήρχε στο μυαλό μου 10 ολόκληρα χρόνια, αλλά δεν υπήρχαν τα αντίστοιχα μαγαζιά για να απευθυνθώ.

Σε ό,τι αφορά στις μιμήσεις, έχεις δηλώσει σε μια συνέντευξη ότι πια δεν έχεις την ίδια διάθεση να καταπιαστείς με αυτό. Μήπως τα πρόσωπα που κυριαρχούν στην επικαιρότητα είναι πιο τυποποιημένα και χωρίς τη δική τους προσωπικότητα ώστε να είναι άξια μίμησης;

Σαφώς για να μιμηθώ κάποιον πρέπει να με εμπνεύσει με κάποιο τρόπο. Να σου πω αρχικά ότι δεν είμαι μίμος. Μ’ αρέσει και μου βγαίνει τελείως αυθόρμητα να μιμηθώ ένα πρόσωπο που με ιντριγκάρει. Καμιά φορά όμως ο κόσμος σε ταυτίζει με αυτό και θεωρεί ότι ανά πάσα στιγμή σε δει πρέπει να του κάνεις την Άντζελα ή την Βάνα. Όλο αυτό λειτουργεί κάπως περίεργα γιατί εγώ δεν έχω πάντα την ίδια διάθεση. Αυτό το κάνω στο show μου και σε περιπτώσεις που μου βγαίνει αυθόρμητα. Για παράδειγμα, είχα ακούσει κάποια στιγμή την Κατερίνα Στανίση να μιλάει με την αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό που τη διακρίνουν και θεώρησα τόσο καταπληκτικά αυτά που είπε, που άρχισα να τα λέω στο περιβάλλον μου μιμούμενη σιγά σιγά και τον τρόπο ομιλίας της. Έτσι βγήκε το νούμερο της Κατερίνας και συνδέθηκε με τη Ματθίλδη που ήδη έκανε την Άντζελα εκείνο το διάστημα και προέκυψε εκείνη η μορφή του show. Τα σήκωνε η εποχή, τα πρόσωπα αυτά είχαν πολλές ατάκες και απασχολούσαν πολύ την επικαιρότητα εκείνο το διάστημα. Κουράστηκα όπου πηγαίνω να μου λένε «κάνε μας αυτό ή εκείνο…». Νιώθω λίγο σαν την αρκούδα που παίρνει ο γύφτος το ντέφι και με το που το χτυπήσει η αρκούδα πρέπει να χορέψει.

Σε έχει κουράσει το γεγονός ότι όταν σε κρίνει κάποιος στέκεται πολύ στην εξωτερική σου εμφάνιση;

Καθόλου. Μεγάλη μου χαρά να με αποκαλούν όμορφη ή σέξυ. Το επαγγελματικό κομμάτι με τον καιρό αποδεικνύεται. Επειδή μια γυναίκα είναι ωραία, δεν σημαίνει ότι δεν έχει άλλα ταλέντα.


Υπάρχει κάποια ερώτηση στην οποία έχεις κουραστεί να απαντάς; Πως τις αντιμετωπίζεις αυτές τις ερωτήσεις;

Παλαιότερα με ρωτούσαν συνεχώς αν θα κάνω παιδί. Μόλις το έκανα η ερωτήσεις στράφηκαν στο αν θα κάνω δεύτερο. Ε,  θα κάνω κάποια στιγμή. Ξέρεις, οι δημοσιογράφοι εγκλωβίζονται συνέχεια στις ίδιες ερωτήσεις και πάντοτε αυτές που θεωρούνται πιο πικάντικες έχοντας την ψευδαίσθηση ότι αυτό πουλάει. Δεν είναι μόνο αυτά που ενδιαφέρουν τον κόσμο σε έναν καλλιτέχνη. Συνήθως απαντώ διπλωματικά και όσο μπορώ χαριτωμένα αλλά είναι στιγμές που τους λέω: «Πάλι τα ίδια; Δεν έχετε καμιά άλλη ερώτηση να μου κάνετε;». Δεν έχω πρόβλημα, τα λέω. Μπορεί βέβαια κι εγώ να μην τους κινώ το ενδιαφέρον γιατί δεν είμαι σκανδαλώδης σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους που ίσως και άθελά τους η ζωή τους είναι πιο πιπεράτη και βομβαρδίζονται με ερωτήσεις προκειμένου να γίνουν γνωστές λεπτομέρειες από τον προσωπικό τους βίο.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μου πεις αν υπάρχουν σχέδια για το μέλλον.

Κοίταξε, παλιά αγχωνόμουν να προλάβω να κάνω πράγματα να μη μεγαλώσω. Τώρα πια είμαι πιο χαλαρή, κοιτάζω κυρίως το παρόν και πηγαίνω με τη ροή, go with the flow, όπως λένε και οι Αμερικάνοι. Προς το παρόν περιμένουμε να καταστραφεί ο κόσμος για να βγάλουμε εμείς πραγματικά τη Δευτέρα παρουσία (γέλια). Θα συνεχίσουμε μέσα στις γιορτές και αν όλα πάνε καλά ίσως και λίγο περισσότερο. Ήδη ερευνούμε χώρους για να το παρουσιάσουμε και στην Αθήνα, μακάρι να τα καταφέρουμε.

Ζωή Καρασουλτάνη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.