[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ] Στράτος Λύκος: Έχω πραγματική ερωτική σχέση με τη δουλειά που

Ο Στράτος Λύκος ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα, ανεπιτυχώς όπως αυτοσαρκαζόμενος σημειώνει, στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών ιδιωτικού κολεγίου πριν αφήσει την αγάπη του για την τέχνη και συγκεκριμένα το θέατρο να κυριαρχήσει. Έτσι, παράλληλα εγγράφεται στη δραματική σχολή «Μέλισσα» και αφήνει τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους…

Στράτος Λύκος 2

Φέτος, και παρά τα  ομολογουμένως  λίγα χρόνια παρουσίας του στο χώρο, πήρε την απόφαση να σκηνοθετήσει για πρώτη φορά και αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, θα λέγαμε ότι σίγουρα δικαιώνεται, αφού οι κριτικές που εισπράττει το «California Ντρίμιν» είναι τουλάχιστον ενθαρρυντικές.

Με αφορμή αυτό, το για πολλούς παράτολμο εγχείρημα του, συναντηθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας και τον άφησα να μου μιλήσει γι΄ αυτή του την… τρέλα!

Στράτο μίλησέ μου για την απόφασή σου να καταπιαστείς με το συγκεκριμένο έργο και σκηνοθετικά και υποκριτικά αλλά και σαν παραγωγός.

Κατ΄ αρχήν να σου πω ότι με το έργο αυτό του Βασίλη Κατσικονούρη πρωτοήρθα σε επαφή όταν ήμουν ακόμη στη σχολή αλλά δεν είχε τύχει να δω κάποιο από τα προηγούμενα ανεβάσματά του. Πολύ αργότερα και όταν είχαμε ήδη ανέβει εμείς έμαθα ότι υπάρχει στο αρχείο του Εθνικού σχετικό υλικό. Μου άρεσε εξ΄ αρχής και είπα να το τολμήσω. Το καλοκαίρι λοιπόν που ήμουν σε περιοδεία με τις «Σφήκες» και γνώρισα τις δυο κοπέλες της παράστασης (σ.σ. Εβίτα Συρίγου, Ισιδώρα Δωροπούλου) τους το πρότεινα και δέχτηκαν να με ακολουθήσουν. Αργότερα γνώρισα και τον Θοδωρή Αντωνιάδη, για τον οποίο είχα ακούσει τα καλύτερα, και το βάλαμε μπροστά. 

Για να σου πω την αλήθεια, είχα παντελή άγνοια κινδύνου και δεν με φόβιζε τίποτα, παρά το ότι σε όποιους το ανέφερα, και ήταν άνθρωποι που εμπιστεύομαι τη γνώμη τους, μου είπαν να μην το κάνω. Εγώ έπεσα με τα μούτρα, ερωτεύτηκα αυτό που έκανα και σου μιλάω για πραγματική ερωτική σχέση. Περάσαμε από όλες τις φάσεις αλλά προσπάθησα να μείνω ανεπηρέαστος από οποιονδήποτε εξωγενή παράγοντα.

Σήμερα, που ένα μεγάλο μέρος των παραστάσεων έχει ολοκληρωθεί, θα έλεγες ότι δικαιώνεσαι; Ότι άξιζε τον κόπο που πήγες «κόντρα» σε όλους;

Απόλυτα! Ειλικρινέστατα σου λέω ότι μόνο ικανοποιημένος είμαι από αυτή τη δουλειά. Και μιας και μου δίνεται η ευκαιρία, θέλω να πω επίσης ένα τεράστιο ευχαριστώ στην Εβίτα Συρίγου για την βοήθειά της όλον αυτόν τον καιρό. Πραγματικά πιστεύω ότι τουλάχιστον το 60% της επιτυχίας οφείλεται σε εκείνη. Είναι ο άνθρωπος που άκουγε και κατάπινε τα πάντα αλλά και ο άνθρωπος που ήταν εκεί που έπρεπε να είμαι εγώ όποτε δεν μπορούσα.

california dreamin'

Πες μου λοιπόν δυο λόγια για την υπόθεση του έργου σας αλλά και για τον δικό σου τρόπο σκηνοθετικής προσέγγισης.

Στο California Ντρίμιν παρακολουθούμε δύο παιδιά, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, που ΄χει έρθει η στιγμή να υπηρετήσουν στο στρατό και προσπαθούν να βρουν μια αφορμή να γλιτώσουν καθώς πιστεύουν ότι θα τους κόψει τα όνειρα. Έτσι λοιπόν παρουσιάζεται ένας τύπος (δεν εμφανίζεται στην παράσταση) και τους μιλάει για ένα κοινόβιο στην Καλιφόρνια όπου δεν απαιτούνται χρήματα και ο καθένας ζει ελεύθερος με τον τρόπο που θέλει. Χωρίς να το ψάξουν και πολύ δέχονται και προσπαθούν να βρουν χρήματα για τα εισιτήρια μέσω του θείου του ενός, του θείου Πέπου, ο οποίος όντας η καταλυτική φιγούρα του έργου, και χωρίς επίσης να τον βλέπουμε ποτέ, μπλοκάρει κάθε τους προσπάθεια.

Σε ό,τι αφορά την σκηνοθεσία, αυτό που με ενδιέφερε ήταν να δώσω μεγαλύτερη βάση στο λόγο και η απόδοση να είναι όσο πιο απλή γίνεται χωρίς σκηνοθετικά τρικ και άλλα τέτοια. Για μένα ο απλός τρόπος είναι ταυτόχρονα και ο πιο δύσκολος. Είχα πει και στα παιδιά ότι ήθελα όταν κάτσει απέναντί μας, να αισθανθεί μέχρι και άμεσα, να νοιώσει ότι μας παρακολουθεί από την κλειδαρότρυπα. Τόσο απλό καθημερινό και άμεσο.

Τι θα έλεγες ότι συμβολίζει η Καλιφόρνια;

Η Καλιφόρνια είναι το όνειρο, το ουσιαστικό όνειρο. Είναι κάτι σαν την Ιθάκη. Δεν  υπάρχει συγκεκριμένη «Καλιφόρνια», δεν προσπαθείς να πας εσύ σ΄ αυτήν αλλά να βρεις τρόπους να φέρεις εκείνη σ΄ εσένα. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που βλέπουν και οι δύο ήρωες του έργου το στρατόπεδο στον Έβρο. Για τον έναν είναι η φυλακή, το τέλος. Ο άλλος τοποθετεί τα όνειρά του εκεί. Βλέπει τον Έβρο σαν έναν υδροβιότοπο με άλογα. Εγώ είμαι υπέρ αυτής, της δεύτερης αντιμετώπισης.

Στράτος Λύκος 1

Αν σε ρωτούσα ποια είναι η δική σου «Καλιφόρνια», τι θα μου έλεγες;

Όσο κι αν έρχεται σε αντίφαση με το έργο που έχω επιλέξει, εμένα δεν μ΄ αρέσει να ονειρεύομαι. Προτιμώ να ζω το τώρα και να προσπαθώ να εκμεταλλευτώ οτιδήποτε μου συμβαίνει τώρα.

Θα σου έλεγα ότι για μένα αυτή η στάση ζωής ενέχει τον φόβο της αβεβαιότητας και του απρόοπτου. Ισχύει κάτι τέτοιο;

Σε πολύ μεγάλο βαθμό, βέβαια! Και στην δική μας δουλειά είναι μεγάλο ρίσκο το να ονειρεύεσαι έτσι όπως είναι τα πράγματα. Και είναι δύσκολο και για την ψυχική σου υγεία. Παίρνεις τον φόβο και τον κάνεις στάση ζωής.

Αυτό που μπορώ να σου πω είναι πως θα ήθελα απλώς να με βοηθήσει η τύχη να μπορώ να αποκτώ αυτά που θα επιθυμώ στο μέλλον. Θεωρώ ούτως η άλλως ότι η τύχη με έχει ευνοήσει. Άλλωστε χωρίς αυτήν από μόνο του δεν λειτουργεί τίποτε άλλο.

Την προηγούμενη θεατρική περίοδο συμμετείχες σε μία  μεγάλη δουλειά με πολλούς συντελεστές και διαφορετικό τρόπο λειτουργίας, αλλά και τώρα βρίσκεσαι σε μία εξίσου μεγάλη παιδική παράσταση. Πόσο διαφορετική είναι εκ των έσω η εμπειρία σε σχέση με αυτό που κάνεις στο Μεταξουργείο;

Η αλήθεια είναι ότι από τις δουλειές που αναφέρεσαι στο Θέατρο Badminton,από το Ζέβρα Πιτζάμα που είμαι τώρα και κυρίως από το «Θα σε πάρω να φύγουμε» έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Διδάχθηκα από τον τρόπο που δουλεύουν τόσο σημαντική άνθρωποι. Ο Φωκά Ευαγγελινός για παράδειγμα. Είναι τρομερό να βλέπεις έναν τόσο ήρεμο άνθρωπο σε μια τόσο καίρια θέση. Παραδείγματα τέτοια με βοήθησαν στο να λειτουργήσω στη δική μου δουλειά. Έμαθα πραγματικά πολλά και ένοιωσα έτοιμος να κάνω το επόμενό μου βήμα.

Και το μεθεπόμενό σου βήμα τι περιλαμβάνει;

Ήδη ετοιμάζεται κάτι καινούριο, τουλάχιστον στο μυαλό μου. Να φανταστείς ότι ακόμη ούτε στον ίδιο τον συγγραφέα δεν το έχω πει. Ας το μάθει λοιπόν έτσι. Είναι ένα έργο του Άκη Δήμου με τίτλο «Η νύχτα των μυστικών». Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό όπου και πάλι σκέφτομαι και να παίζω και να σκηνοθετώ. Ξέρω βέβαια ότι το ρίσκο τώρα θα είναι πολύ μεγαλύτερο γιατί δεν θα έχω το ελαφρυντικό του πρωτάρη. Και για να μην «παρεξηγηθώ». Δεν είναι ότι θέλω να γίνω κανένας μεγάλος σκηνοθέτης απλά έχω κάποια δική μου οπτική που θα ήθελα να την παρουσιάσω στον κόσμο.

Θάνος Βάγιος

 

 

Θάνος Βάγιος
athanasiosvagios@gmail.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.