Φαινόμενα…

Του Άρη Πετρουλάκη

Ο Ανδρέας Λοβέρδος την τελευταία τριετία παρουσιάζει μια πολυσχιδή και λίγο σκιώδη πολιτική δράση. Οι δηλώσεις τού καλύπτουν μεγάλο φάσμα της πολιτικής συμπεριφοράς, από τον καλομελετημένο πλην ακατέργαστο λαϊκισμό (1.000.000 δημόσιοι υπάλληλοι ταλαιπωρούν 10,000,000 Έλληνες –  http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=418411 -) μέχρι και το στυλ του σοσιαλδημοκράτη τεχνοκράτη που περικόπτει τα κονδύλια του υπουργείου του περισσότερο από όσο του ζητάει η τρόικα, αλλά κάνει και δυναμικές πολιτικές παρεμβάσεις που δείχνουν πως τοποθετεί τον εαυτό του σε σημαίνοντα ρόλο την επαύριο της πτώσης των υπαρχόντων πολιτικών κομμάτων ( Η Κεντροαριστερά πρέπει να ανασυνταχθεί για να ανασυντάξει τη χώρα  –  http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CCEQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.iefimerida.gr%2Fprintpdf%2F37086&ei=shqFUJLRJcrNswbykYDYCw&usg=AFQjCNFbp4qDyfHWIXymPEu5tGABpPtYoQ -). Ταυτόχρονα όμως έχει επιδείξει και έναν κραυγαλέο πολιτικό αμοραλισμό. Στήριζε με περισσό πάθος τον Γιώργο Παπανδρέου, άρχισε να τον εγκαταλείπει στη  εποχή της πτώσης τού, στήριξε μέχρι….φιλιού τον Ευάγγελο Βενιζέλο τον οποίο επίσης εγκατέλειψε μετά τις εκλογές του ’12 όπου εκλογικά το ΠΑΣΟΚ κατάφερε επιδόσεις επιπέδου 1977, όταν ο Ανδρέας Λοβέρδος ήτανε φρεσκοταγμένος στο κίνημα, φέρελπις νέος που η ζωή του επιφύλασσε και μια ακαδημαϊκή καριέρα (Για την οποία όμως λίγα ξέρουμε).

Ως έμπειρος πολιτικός που αναμφισβήτητα είναι, στη τωρινή περίοδο που το ΠΑΣΟΚ καταρρέει, στη Δημοκρατική Αριστερά δεν πρόκειται να πάει επειδή δεν θέλουν ούτε να τον βλέπουνε, ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλείεται επειδή ο Λοβέρδος έχει κάνει στρατηγική του επιλογή την ολόθερμη στήριξη του μνημονίου, η δεξιά επίσης αποκλείεται λόγω του παρελθόντος τού, άρα τι μένει; Να θέσει τον εαυτό του στο παρασκήνιο, να φτιάξει και έναν πολιτικό όμιλο να παρεμβαίνει στα πράγματα και βλέπουμε. Μην ξεχνάμε ότι και ο Σημίτης από πολιτικό όμιλο ξεκίνησε και έγινε ο εκφραστής της Σοσιαλδημοκρατίας που έκανε και συγκρούσεις στη δεξιά, άνοιγμα στη  αριστερά, παρεμβατική εξωτερική πολιτική και πλείστες μεταρρυθμίσεις που ο Λοβέρδος στήριξε με πάθος. Επομένως μπορεί να χρησιμοποιήσει τον όμιλο που έχει φτιάξει, τα βιβλία που έχει εκδώσει (γιατί είναι και της θεωρίας) ως αγωγό για την εκλογή του σε προεδρία κόμματος και να φτάσει να διεκδικήσει μέχρι και την πρωθυπουργία. Απλά τα πράγματα; Αμ δε..

Πρώτος διότι ο Σημίτης σε μια εποχή με πολιτική ομαλότητα κάλυψε ένα χώρο που στην Ελλάδα δεν υπήρχε, υπήρχαν όμως διεθνή παραδείγματα. Αυτόν της εργώδους προσπάθειας να μετατρέψει τη χώρα από χώρα με φιλοδυτική διάθεση σε μια χώρα που πολλοί δείκτες της συνέπλευσαν με αντίστοιχους άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Κάποιοι πολίτες στήριξαν αυτή τη προσπάθεια, άλλοι όχι. Κάποιους γοήτευσε, κάποιους δυσαρέστησε. Υπήρχε όμως μια σταθερή πολιτική άποψη την οποία ο Σημίτης προσπάθησε με πείσμα να εδραιώσει στην ελληνική κοινωνία.

Δεύτερον ο Σημίτης ακόμα και τις εποχές που ο Ανδρέας Παπανδρέου μεσουρανούσε στο ΠΑΣΟΚ και στη χώρα, δε δίστασε να κάνει συγκρούσεις με βαθύ πολιτικό χαρακτήρα, να διαγραφεί δύο φορές να μην διεκδικήσει την επιστροφή του καμία (και τις δύο του το πρότεινε ο Παπανδρέου) να παραιτηθεί το 1987 από το Υπουργείο Οικονομικών όταν η πορεία του σταθεροποιητικού προγράμματος που από κοινού με τον Παπανδρέου είχαν αποφασίσει διασαλευόταν λόγω επερχόμενων εκλογών. Επίσης η αντιδικτατορικού τύπου δράση πάντα εκτιμάτο από ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Τρίτον και κύριον ο Σημίτης, μέσω του ομίλου τού έκανε ένα βαθιά πολιτικό άνοιγμα στην ανανεωτική αριστερά και στις ιδέες τής, με επίπονη προσπάθεια έχτισε πολιτικές συμμαχίες εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ και υπερασπίστηκε την επιλογή του με πύρινο πάθος, δημιούργησε ρεύματα που τα διύλισε με την πολύπλευρη μόρφωσή του, τα επικοινώνησε και δημιούργησε στην κοινωνία μια σοβαρή προοπτική. Περίμενε υπομονετικά να εμφανιστεί η κατάλληλη ευκαιρία, στηρίζοντας την παραπαίουσα κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου και όταν εμφανίστηκε τελικά η ευκαιρία, κάνοντας εν μια νυχτί μια μεγάλη τομή στο ΠΑΣΟΚ, νίκησε το αδιαμφισβήτητο φαβορί, τον θεωρούμενο ως συνεχιστή του Αντρέα, τον σημερινό τρόφιμο των φυλακών κορυδαλλού κ. Άκη Τσοχατζόπουλο.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος τι από αυτά μπορεί να καταφέρει άραγε. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνει κάτι απείρως εντιμότερο, χρήσιμο και γι’ αυτόν και για τον τόπο; Να δηλώσει παραίτηση από την πολιτική ζωή και να κατηφορίσει για το φιλόξενο χώρο του σπιτιού του; Ή έστω να θέσει τον εαυτό του στην πολιτική εφεδρεία και να επανεξετάσει την θέση του όταν θα έχει ωριμάσει πολιτικά; Ή μήπως θα πέσει με πάταγο όταν στις επόμενες εκλογές απλώς δεν θα εκλεγεί, ούτε με το ΠΑΣΟΚ ούτε με κάποιο άλλο κόμμα;

Οψόμεθα..

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.