Φτάνει πια με τα «check in» στο Facebook

Είναι γεγονός ότι το facebook έχει καταλάβει ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Μιλάμε, κάνουμε σχέσεις, «φιλίες», χωρίζουμε απ’τις σχέσεις, παίζουμε, σχολιάζουμε photos, πουλάμε, αγοράζουμε, και… κάνουμε check in! Για όσους ίσως δεν είναι και πολύ φαν του αθλήματος facebook και τυχαίνει να μην γνωρίζουν την ορολογία, check  in είναι σε απλά ελληνικά: όταν πηγαίνεις κάπου, και δεν το ξέρει κανείς, (αφού κανείς δεν ασχολείται μαζί σου), φροντίζεις να το μάθουν όλοι (μήπως και ασχοληθεί κάποιος).

Κατά την γνώμη, μου είναι τραγελαφικό να πασχίζεις να μαζέψεις όσα περισσότερα like μπορείς σαν μπόνους για την «καλοπέρασή» σου. Και τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν  τα πολλά like; Μάλλον, ηθική ικανοποίηση, για να ξορκίσεις μία κατά βάθος ανούσια καθημερινότητα, όπου επειδή κανείς  δεν θα ενδιαφερθεί  να σε ρωτήσει «τι θα κάνεις σήμερα;» φροντίζεις να του το κάνες εσύ γνωστό με το ζόρι.

Σαφέστατα, δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις ατόμων που «δηλώθηκαν» χωρίς την άδεια τους, σε κάποια έξοδο με την επιδειξιμανή παρέα τους.  Αναφέρομαι σε όσους έχουν κάνει αυτοσκοπό το check in, και ζουν για να ενημερώνουν, και να προκαλούν την ζήλια, στην φεϊσμπουκική παρέα τους. Νομίζουν ότι προκαλούν την ζήλεια. Στην πραγματικότητα προκαλούν τον οίκτο.

Δεν είμαι ψυχολόγος ούτε θα ήθελα να την παραστήσω, αλλά θεωρώ, με βάση την απλοϊκή μου κρίση ότι εδώ υπάρχει πρόβλημα. Πρόβλημα  υπαρξιακό; Ίσως αίσθημα κατωτερότητας. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την ανάγκη ενός, κατά τα άλλα φυσιολογικού ατόμου, για τόση επίδειξη της κοινωνικής του ζωής. Μπορεί απλά να είναι και ψώνιο… και να μην συντρέχει λόγος ανησυχίας.  Δεν ξέρω, και ούτε μπορώ να κάνω διάγνωση. Το μόνο σίγουρο, είναι ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν μπορεί να είναι φυσιολογική..

Θα ήθελα να κάνω μία έκκληση σε όλους τους φίλους μου, που φροντίζουν να με ενημερώνουν για την κάθε τους κίνηση, να ηρεμήσουν λίγο. Πρέπει  να καταλάβουν ότι δεν με  απασχολεί καθόλου (όπως και πολλούς άλλους), το κάθε δευτερόλεπτο του εικοσιτετραώρου τους.. Θα μου πει βέβαια κάποιος, «κοπέλα μου, δικαίωμά μου να γράφω ό,τι θέλω, και αν δεν σ΄ αρέσει μην το διαβάζεις!». Αν όμως εσύ έχεις το δικαίωμα να δηλώνεις αυτό που θέλεις, δεν έχω και εγώ το δικαίωμα να μην θέλω να το βλέπω; (Ο αποκλεισμός θα μου πεις, είναι η λύση ανάγκης όταν η κατάσταση ξεφεύγει απ’ τα όρια).

Δεν ξέρω αν είμαι η εξωγήινη που προσγειώθηκε στην χώρα  facebook, αλλά σίγουρα νομίζω ότι δεν είμαι η μόνη αγανακτισμένη. Δεν μπορώ και δεν θέλω να προσαρμοστώ σε μια τέτοια πραγματικότητα. Για τον απλούστατο λόγο, ότι η ζωή βρίσκεται έξω.

Κάπου εδώ όμως πρέπει να κλείσω, μην κουράσω κιόλας με τα υπαρξιακά μου θέματα. Εξάλλου, πρέπει να ετοιμαστώ και για μία έξοδο. Τι θα πουν οι facebook φίλοι μου αν δεν βγω σαββατιάτικο;; Για το που θα πάω μην ανησυχήσετε, θα σας κρατήσω ενήμερους.. Μην τυχόν και δεν μου κάνετε like!

Ιωάννα Μήσιου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.