10 Days of David Lynch, Part III – Mulholland Dr. (2001)

mulholland-drive-1Το Mulholland Drive είναι μία από τις πιο δύσκολες και πολύπλοκες ταινίες που θα περάσουν ποτέ από αυτή τη στήλη. Είναι η πεμπτουσία της αφηγηματικής τέχνης του Lynch, προσαρμοσμένης σε έναν κόσμο όπου το ονειρικό μπλέκεται με το πραγματικό και το αναμενόμενο γίνεται απρόσμενο. Ο Lynch σκηνοθετεί τη Naomi Watts σε μία ταινία – απόρροια μίας αποτυχημένης προσπάθειας «πιλότου» σειράς. Και όπως καταφέρνει σε κάθε σενάριο δικής του έμπνευσης, δημιουργεί ένα μικροσύμπαν τόσο συμπαγές που μπορεί να μπερδέψει ακόμη και τον πιο έμπειρο κριτικό. Γι’ αυτό συγχωρέστε την ταπεινή και κάπως θρασεία προσπάθειά μου.

Περί τίνος πρόκειται;

Μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μία επιζήσασα με αμνησία βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι μίας φερέλπιδος ηθοποιού του Hollywood. Οι δυο τους προσπαθούν να λύσουν το αίνιγμα της πραγματικής ταυτότητας της κοπέλας, αλλά και να συνδέσουν μεταξύ τους τα στοιχεία που έχουν διαθέσιμα. Ταυτόχρονα, ένας σκηνοθέτης αναγκάζεται να προσλάβει για πρωταγωνίστριά του μία κοπέλα που δεν εγκρίνει, ενώ η γυναίκα του τον απατά με το pool boy. Ένας αινιγματικός cowboy και μία μορφή βγαλμένη από την κόλαση συνθέτουν αυτό το τόσο αλλόκοτο παζλ χαρακτήρων που συνδέονται μεταξύ τους με πολλούς και αρκετά ανορθόδοξους τρόπους.

Η ανάπτυξη των οποίων ανατρέπεται και ανασυντίθεται στα μισά της ταινίας, όπου τα πάντα αλλάζουν. Ονόματα ανακατεύονται, ιστορίες επανέρχονται στο προσκήνιο και άλλες χάνονται. Δολοφόνοι εξαφανίζονται και μαφιόζοι επιβιώνουν. Κοσμήματα βαμμένα ροζ και μία δεξίωση αρραβώνων που γυρίζουν κυνηγώντας το ένα το άλλο χωρίς φαινομενικό τέλος ή αρχή.

mulholland-drive-

Ποια είναι η δική μου άποψη;

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μονόπρακτο για δύο. Για τη Naomi Watts και τον εαυτό της. Η Betty Elms είναι το alter ego της Diane Selwyn και αντίστροφα. Δύο άτομα συνυπάρχουν στο ίδιο σώμα. Όταν το ένα εμφανίζεται, το άλλο σαπίζει. Όταν το ένα ξυπνά, το άλλο ονειρεύεται. Μία από τις πιο παράξενες ταινίες που έχω προσωπικά παρακολουθήσει, επιβεβαιώνει τις εικασίες για το λαβύρινθο του μυαλού του Lynch. Το ανεξήγητο αποκτά υπόσταση και το υπαρκτό διαλύεται σε κλάσματα του δευτερολέπτου.

Αν θα έπρεπε να εντάξω σε κάποια κατηγορία το Mulholland Dr., αυτή θα ήταν της ταινίας που ξεπέρασε το Memento και με μπέρδεψε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Και όταν γράφω μπέρδεψε, ουσιαστικά εννοώ προβλημάτισε. Μου φαίνεται αδιανόητο το πώς κάποιος άνθρωπος που έχει σώας τας φρένας φαντάστηκε μια τέτοια ιστορία και μάλιστα την απέδωσε με τέτοιο τρόπο στη μεγάλη οθόνη. Υποκλίνομαι.

Δαμιανός Γκουζκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.