10 Days Of Quentin Tarantino, Part IV – Reservoir Dogs (1992)

reservoir_dogsΦτάσαμε στη 4η εβδομάδα του αφιερώματος η οποία συμπίπτει, μάλιστα, με την πρώτη ταινία όπου κυριαρχεί το χαρακτηριστικό στυλ του Tarantino, το Reservoir Dogs. Χωρίς να δίνει αρκετή βάση στο σενάριο, συγκεντρώνει μερικούς πολύ καλούς ηθοποιούς, τους πλαισιώνει με φίλους και συνεργάτες του (μέχρι και ο ίδιος έχει έναν μικρό ρόλο), και πλάθει μία ιστορία προδοσίας και εκδίκησης, θέτοντας τη βάση για όλες τις επόμενες δημιουργίες του. Αν και δεν πρόκειται για την πιο πρωτότυπη ταινία του, φέρει ίσως τον πιο παράξενο τίτλο, ο οποίος παρά τις σαφείς αναφορές στο Straw Dogs του Peckinpah, και πάλι δε βγάζει νόημα. Παρ’ όλα αυτά, γίνεται ξεκάθαρη η παρομοίωση των «Σκυλιών» με τους πρωταγωνιστές.

Περί τίνος πρόκειται;

Η ταινία μας διηγείται τα χρονικά μιας ληστείας διαμαντιών, και τα καταστροφικά αποτελέσματά της στα μέλη της συμμορίας που τη διέπραξε. Μια συμμορία που ο όρος ετερόκλητη είναι μάλλον κομπλιμέντο, αφού αποτελείται από ληστές άγνωστους μεταξύ τους, οι οποίοι δε γνωρίζουν ούτε καν το όνομα ο ένας του άλλου. Οι κύριοι Πορτοκαλής, Ροζ, Άσπρος, Καφέ είναι μερικά από τα συνθηματικά που χρησιμοποίησαν για να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικές τους ταυτότητες. Έτσι, υπό τις οδηγίες του Τζο, διαβόητου μαφιόζου της περιοχής, «χτυπούν» το κοσμηματοπωλείο. Το δευτερόλεπτο, όμως, που σημαίνει ο συναγερμός, το μέρος κατακλύζεται από την αστυνομία και οι ληστές πανικόβλητοι οπισθοχωρούν με τα διαμάντια.

Η «επιπλοκή» αυτή είχε ως αποτέλεσμα δύο από τα έξι μέλη της συμμορίας να σκοτωθούν, κάτι που βρίσκει τους υπόλοιπους τέσσερις σε μια αποθήκη να αναζητούν το «καρφί» που τους πρόδωσε στους αστυνομικούς. Μια αναζήτηση που αποδεικνύεται άκαρπη και τότε είναι που εμφανίζονται τα όπλα και ξεκινά το πραγματικό αιματοκύλισμα. Και ενώ οι θεατές γνωρίζουν ποιος είναι ο προδότης, τέρπονται κατά τις αλληλοκατηγορίες μεταξύ τρελλών, τραυματισμένων και απελπισμένων ληστών.

reservoir dogsΠοια είναι η δική μου άποψη;

Η πρώτη σοβαρή ταινία του Tarantino θεμελιώνει όλες τις υπόλοιπες. Υποτυπώδες σενάριο, διάλογος με έξυπνες ατάκες και αρκετό πιστολίδι. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που έρχονται στο μυαλό οποιουδήποτε έχει δει έστω και μία ταινία του. Ο θεατής κατακλύζεται από κλασσικές σκηνές και υπερεκτιμημένα εσταντανέ, όπως η «αλληλοστόχευση» του Harvey Keitel με τον Steve Buscemi στην αποθήκη και το κόψιμο του αυτιού ενός αστυνομικού. Παρ’ όλα αυτά παραμένει γρήγορη και γεμάτη αδρεναλίνη ταινία, με ηθοποιούς που ξεπερνούν την πλοκή. Πολύ καλή η επιλογή του Tim Roth στο ρόλο του Mr Orange, ο οποίος δικαίωσε με το παραπάνω το σκηνοθέτη του, χαρίζοντάς μας μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία.

Δαμιανός Γκουζκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.