10 Days Of Quentin Tarantino, Part I – Kill Bill Volume 1 (2003)

Kill-bill-vol-1Η μετάβαση έγινε. Από τον έναν ιδιόρρυθμο σκηνοθέτη περνάμε στον άλλο. Από τον Lynch στον Tarantino, λοιπόν, για ένα δεκαήμερο γεμάτο βία, εκδίκηση και εμπνευσμένες ατάκες. Γιατί αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του κυρίου από το Knoxville με το μεγάλο μέτωπο και την έφεση προς το αιματοβαμμένο αμερικάνικο παρελθόν. Έτσι επιλέξαμε να ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι με το πρώτο μέρος του έπους εκδίκησης, Kill Bill. Πρόκειται για την 4η ταινία μεγάλου μήκους του Tarantino – χωρίς να συνυπολογίζεται η κωμωδία(!) My Best Friend’s Birthday – και αποτελεί μία από τις πιο ώριμες προσπάθειές του, χωρίς να λείπουν, όμως, και οι σεναριακές και σκηνοθετικές ατοπίες.

 

Περί τίνος πρόκειται;

Το πρώτο μέρος του Kill Bill, είναι το μέσο σύστασης της Νύφης (Uma Thurman). Με καθόλου γραμμική αφήγηση, ένα τρόπος σκηνοθεσίας που ακολουθεί κατά κόρον ο Tarantino και λειτουργεί επαινετικά για την εξέλιξη της πλοκής, μας διηγείται την τραγική ιστορία της Νύφης, ή Μπλακ Μάμπα. Χωρίς να γνωρίζουμε πολλά για το μακρινό παρελθόν της ως μέλος οργάνωσης πληρωμένων δολοφόνων, μαθαίνουμε το λόγο που θέλει να σκοτώσει τα υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης και τον επικεφαλής, Bill: Την ημέρα του γάμου της, δολοφόνησαν όλους τους παρευρισκόμενους στην τελετή, συμπεριλαμβανομένου του ιερέα, του γαμπρού και (όπως τουλάχιστον νόμιζαν) της εγκυμονούσας Νύφης.

Μετά από 4 χρόνια σε κωματώδη κατάσταση, ξυπνά και ζητά εκδίκηση από όλους όσους της κατέστρεψαν την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της και της στέρησαν το αγέννητο παιδί της. Προκειμένου, όμως, να καταστρέψει τα ανώτερα μέλη της οργάνωσης, ταξιδεύει στην Οκινάουα της Ιαπωνίας και παραλαμβάνει ένα κατάνα ή σπαθί σαμουράι, από τον καλύτερο κατασκευαστή στον κόσμο. Έτσι ξεκινά μια σταυροφορία που εκτείνεται από την Αμερική μέχρι το Τόκιο, μια ιστορία εκδίκησης γεμάτη αίμα, διαμελισμούς και δολοφονικά αταίριαστη μουσική.

Kill-Bill-Volume-1

Ποια είναι η δική μου άποψη;

Είναι η απόλυτη ταινία εισαγωγής στο στυλ του Ταραντίνο. Χωρίς πολλές επεξηγήσεις και με την κλασσική ιστορία εκδίκησης που εντοπίζεται σε όλες ανεξαιρέτως τις ιστορίες του, μας προσφέρει άφθονο ξύλο. Από επίδοξους βιαστές μέχρι ολόκληρη την ιαπωνική μαφία, η Uma σκοτώνει τους πάντες. Μία υπερβολική ταινία, από όλες τις απόψεις, απευθύνεται κυρίως στους φαν του είδους. Από την άλλη, η αριστουργηματική σκηνοθεσία, μας προσφέρει 2 ώρες συνεχούς δράσης που δε μας αφήνει να πάρουμε τα μάτια μας από την οθόνη. Από τις ασπρόμαυρες δραματικές φωτογραφίες, μέχρι το ξεκλήρισμα της Γιάκουζα, κάνει και την πιο εξωφρενική σκηνή να μοιάζει πιστευτή. Σε όλο αυτό, βέβαια, βοηθά και η χορογραφία των μαχών, που είναι άψογα εκτελεσμένη από όλους και ιδιαίτερα από την αψεγάδιαστη Thurman, που δίνει την ερμηνεία της ζωής της και εμφυσά ψυχή σε έναν πολύ δύσκολο χαρακτήρα.

 

Περισσότερη βία, πιο πολύ ξύλο και αμέτρητη βωμολοχία την επόμενη εβδομάδα. Μέχρι τότε, stay tuned.

Δαμιανός Γκουζκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.