10 Days Of Quentin Tarantino, Part V – Jackie Brown (1997)

jackie-brown-posterΒρισκόμαστε στο έτος 1997. Ο Quentin Tarantino έχει αρχίσει να αποκτά όλο και περισσότερη φήμη μετά το Reservoir Dogs και το αριστουργηματικό Pulp Fiction του 1994. Έτσι, αποφασίζει να διασκευάσει το βιβλίο Rum Punch του Elmore Leonard, παραβιάζοντας την άτυπη παράδοση να κάνουν επιτυχία οι original ιστορίες του. Δημιούργησε, λοιπόν, την πιο ξεχασμένη ταινία του, το Jackie Brown. Ενώ το cast είναι έμπειρο και έχει πολύ καλές προοπτικές, οι μόνοι που ξεχωρίζουν είναι ο οσκαρικός Robert Foster και ο συνήθης «ταραντινικός» ύποπτος, Samuel Jackson. Στα πλην της ταινίας η επιλογή της Pam Grier στον πρωταγωνιστικό ρόλο και του Robert DeNiro σε έναν από τους πιο ανούσιους ρόλους της καριέρας του.

Περί τίνος πρόκειται;

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από μία αεροσυνοδό, τη Jackie, που, δουλεύοντας παράλληλα για έναν διακινητή όπλων, μεταφέρει χρήματά του από το Μεξικό στην Αμερική. Όταν, όμως, η αστυνομία αντιλαμβάνεται αυτή της την «εξυπηρέτηση», την αναγκάζει να επιλέξει ανάμεσα στη συνεργασία της για τη σύλληψη του αφεντικού της, ή τη φυλακή για εκείνη. Την απόφασή της περιπλέκει ένα σακουλάκι κοκαΐνη και ένας εγγυητής καταδίκων, που την ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Και δεν είναι ο μόνος, αφού και ένας από τους δύο αστυνομικούς που τη συλλαμβάνουν φαίνεται να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Jackie.

Όλα αυτά, όμως, διαδραματίζονται μετά την πρώτη ώρα του φιλμ, αφού είμαστε αναγκασμένοι να δεχτούμε της φλυαρίες του σκηνοθέτη σχετικά με τα διάφορα είδη όπλων που πουλά ο έμπορος, και να θαυμάσουμε τα προσόντα της, κατά τ’ άλλα αδιάφορης, Bridget Fonda. Και κάπου εκεί βρίσκεται χωμένος και ένας Robert DeNiro που φαίνεται ότι βαριέται και να ερμηνεύσει το ρόλο του. Το μόνο ενδιαφέρον κατά την αρχή της ταινίας είναι το μίνι ψυχογράφημα στο χαρακτήρα του Samuel Jackson, αφού καταφέρει επιτυχώς να συνδυάσει το ρόλο του λαθρέμπορου και του wannabe νονού της νύχτας.

Jackie-Brown

Ποια είναι η δική μου άποψη;

Λίγο πολύ την εξέφρασα και παραπάνω. Ξεχνάς κάθετι σχετικό με την ταινία το δευτερόλεπτο που πέφτουν οι τίτλοι τέλους και για αυτό φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη ο ίδιος ο Ταραντίνο. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο κατάφερε να δημιουργήσει ένα βαρετό σενάριο και να μεταλαμπαδεύσει την οκνηρία αυτή και στο μεγαλύτερο μέρος του καστ. Η βία και η εκδικητικότητα που χαρακτηρίζουν τις δύο προηγούμενες ταινίες του δίνουν τη θέση τους σε ακατάληπτους διαλόγους με χαμηλού επιπέδου ατάκες και η έξυπνη τελική ανατροπή μετατρέπεται σε ανούσια πολύπλοκα σχέδια που δεν είναι μόνο ανεφάρμοστα, αλλά και μη ρεαλιστικά. Συνολικά πρόκειται για τη χειρότερη – ίσως – ταινία του σκηνοθέτη, ο οποίος, όμως, φαίνεται να διδάχτηκε από τα λάθη του, αφού το Jackie Brown διαδέχτηκαν τα Kill Bill Vol 1 και 2.

Δαμιανός Γκουζκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.