10 Days of Woody Allen, Part I – Another Woman (1988)

another-CoverΜπήκε ο Οκτώβρης και μαζί του φέρνει ένα special αφιέρωμα στον πιο «νευρικό» σκηνοθέτη, το μεγαλύτερο λάτρη της Νέας Υόρκης, τον Woody Allen. Το μικροκαμωμένο παρουσιαστικό του και τα τετράγωνα γυαλιά του είναι το σήμα κατατεθέν που προϊδεάζει το θεατή για μία από τις ταινίες που τον έκαναν διάσημο με το ιδιαίτερο και κάπως ιδιότροπο ύφος τους. Δέκα από αυτές τις ταινίες θα μας απασχολούν κάθε εβδομάδα και για τους επόμενους μήνες. Ένα RoadStory που θα μας ταξιδέψει από τις κωμωδίες της δεκαετίας του 70, στις ρομαντικές των 80s, έπειτα στις κοινωνικές των 90s, μέχρι και τους πειραματισμούς των 00s. Μία διαδρομή με πολλά σκαμπανεβάσματα, απανωτές ατάκες, και φυσικά πολλές «μούσες».

Ξεκινώντας τη διαδρομή μας, κάνουμε την πρώτη στάση μας στο Another Woman, του 1988. Μία σχετικά άγνωστη ταινία, που, όμως, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες και πιο ολοκληρωμένες δουλειές του Άλλεν.

Περί τίνος πρόκειται;

Το Another Woman, μαζί με το September σηματοδοτούν την είσοδο του Άλλεν σε πιο δραματικές ταινίες από αυτές που μας είχε συνηθίσει μέχρι τότε. Ο σκηνοθέτης, χωρίς ο ίδιος να εμφανίζεται στο φιλμ, δημιουργεί το χαρακτήρα της Μάριον τον οποίο ερμηνεύει άψογα η Gena Rowlands. Έναν χαρακτήρα αρκετά πολύπλοκο με πολλές δόσεις νευρικότητας, που συμπληρώνει και συμπληρώνεται από την, επί πολλά έτη, μούσα του Άλλεν, Mia Farrow, που υποδύεται τη Χόουπ (όνομα πολύ ταιριαστό στο ρόλο της).

Η υπόθεση της ταινίας ξεκινά στο διαμέρισμα που αποφασίζει να νοικιάσει η Μάριον προκειμένου να συγκεντρωθεί στη συγγραφή του νέου της βιβλίου. Καθώς οι μέρες περνούν, ένας υπόκωφος ήχος προερχόμενος από έναν αεραγωγό, της αποσπά την προσοχή. Ένας ήχος που προέρχεται από το γειτονικό γραφείο ενός ψυχαναλυτή. Είναι οι ασθενείς που εξομολογούνται τα πιο κρυφά τους μυστικά, χωρίς συνείδηση πως τα μοιράζονται και με έναν – αρχικά απρόθυμο – ωτακουστή. Αν και η Μάριον αρχικά προσπαθεί να αποκλείσει τον ήχο σκεπάζοντας τον αεραγωγό, οι εξομολογήσεις μίας νεαρής κοπέλας, της Χόουπ, της κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Χωρίς να το θέλει, της θυμίζουν την ίδια, μικρότερη, όταν δεν ήταν ο αγχωτικός, ελεγκτικός, και συνεχώς απασχολημένος εαυτός της. Όταν δεν ήταν αποκλεισμένη σε έναν γάμο χωρίς έρωτα και οι καλλιτεχνικές της ανησυχίες ήταν εμφατικά παρούσες στη ζωή της. Ξεκινά, λοιπόν, ένα ταξίδι στις επίπονες αναμνήσεις που με τόσο κόπο είχε καταφέρει να αποκλείσει χωρίς να διαφαίνεται κάποιο ελπιδοφόρο τέλος.

Another_Woman_2

Ποια είναι η δική μου άποψη;

Ο Woody Allen ήταν πάντα ένας συγγραφέας χαρακτήρων. Η ποιότητα και το βάθος των χαρακτήρων του ήταν και το βασικό συστατικό της επιτυχίας (ή αποτυχίας) τους. Ο τρόπος με τον οποίο μας συστήνει την ηρωίδα του στο Another Woman, του δίνει τη δυνατότητα να πλάσει γύρω της μία σειρά από καταστάσεις που περιλαμβάνουν ανθρώπους, αποφεύγοντας τα κλισέ των χαρακτήρων που μέσα από διάφορες καταστάσεις προκαλούν την ηρωίδα να φανερώσει τις πραγματικές διαθέσεις της. Πλάθει τη Μάριον ως άλλο Σκρουτζ της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας, αλλά με τσιγκουνιά συναισθηματική. Της δίνει την ευκαιρία μέσα από τις επισκέψεις της Χόουπ στον ψυχαναλυτή να «δει» το παρελθόν, το παρόν και το αναπόφευκτο μέλλον της. Με αποκορύφωμα τη στιγμή που μαθαίνει πως η πηγή των εξομολογήσεων, αγνοείται και δεν προβλέπεται να επιστρέψει. Τότε γίνονται όλα καθαρά. Αποφασίζει να κόψει δυστυχισμένους δεσμούς και να ανυψώσει παλιές γέφυρες που η ίδια με τη συμπεριφορά της κατέρριψε. Καταλαβαίνει τι είχε χάσει και προσπαθεί με οποιονδήποτε τρόπο μπορέσει να τα επανακτήσει.

Γενικά η ταινία έχει σκοπό να προβληματίσει. Και αυτό καταφέρνει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Χειραγωγώντας την ίδια του την ηρωίδα, ο σκηνοθέτης, μας βάζει στη θέση της, μας κάνει να σκεφτούμε όπως αυτή και να αξιολογήσουμε τις επιλογές της. Δεν προσπαθεί να μας την πλασάρει ως κάτι το φτιαχτό, προσδίδοντάς της περισσότερα ελαττώματα παρά προτερήματα. Και αφού πετύχει τη συμπάθεια του θεατή, τον καλεί σε ένα ταξίδι – ψυχογράφημα της ζωής της. Με λίγα λόγια γράφει έναν χαρακτήρα καθόλα «ανθρώπινο» και προσιτό.

Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε φαν και μη του, καθώς και σε όσους αρέσκονται στον προβληματισμό που δημιουργείται μετά από τις προβολές των ταινιών του. Οι υπόλοιποι, που ψάχνετε κάτι πιο ελαφρύ και κωμικό, stay tuned.

Αυτή ήταν η πρώτη από τις 10 ημέρες του Woody Allen. Επιστρέφουμε την επόμενη εβδομάδα με μία ταινία σκέτο «φρούτο».

Δαμιανός Γκουζκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.