10 Days of Woody Allen, Part II – Bananas (1971)

bananas1Δεύτερη εβδομάδα του αφιερώματος στο «νευρικό» σκηνοθέτη και ταξιδεύουμε στο χώρο και στο χρόνο. Από την Αμερική του 1988 στο Another Woman, μεταφερόμαστε στο Σαν Μάρκος του 1971, σε μία ταινία γεμάτη τρέλα, όπως δηλώνει και ο τίτλος της (Bananas). Και πέρα από σκηνικό, αλλάζουμε και ύφος. Έντονο το κωμικό στοιχείο, εμπλουτισμένο με άφθονο πολιτικό σχόλιο, γυρισμένο σε μία χρονική περίοδο με ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα μας.

Περί τίνος πρόκειται;

Σκηνοθετεί, γράφει και πρωταγωνιστεί ο Allen, παίζοντας, ουσιαστικά, τον εαυτό του, μετενσαρκωμένο στο πρόσωπο του Fielding Melish. O Fielding, (μα τι όνομα κι αυτό) είναι ένας δοκιμαστής προϊόντων, μπουχτισμένος με τη ζωή του. Μετά από ένα παιχνίδι της τύχης, ερωτεύεται μία νεαρή ακτιβίστρια, τη Nancy (ερμηνεύει η Louise Lasser), υπέρμαχο της απελευθέρωσης του Σαν Μάρκος, μιας χώρας που αλλάζει πολιτεύματα και κυβερνήσεις σαν τα πουκάμισα. Αυτήν την περίοδο, μάλιστα, έχει επιβληθεί μία σχετικά σκληρή δικτατορία, που έχει προκαλέσει μία εξίσου αποφασιστική επανάσταση. Μετά από μία σωρεία καταστάσεων, πράγμα συνηθισμένο για τις κωμωδίες του Allen, ο Fielding βρίσκεται μπλεγμένος στο επίκεντρο αυτής της επανάστασης, με απρόβλεπτη εξέλιξη.

Ποια είναι η δική μου άποψη;

Το Bananas αποτελεί την ουσία των κωμωδιών του Allen. Κρίνει τα πολιτικά δρώμενα της Αμερικής από το πρώτο κιόλας λεπτό με μία συμβολική, αλλά πολύ δυνατή σκηνή: Αμερικανός δημοσιογράφος, απεσταλμένος στο Σαν Μάρκος για να καλύψει την παραδοσιακή(!) ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος, παίρνει συνέντευξη από τον ετοιμοθάνατο πρόεδρο της χώρας. Και μόνο αυτή η σκηνή προδιαθέτει το θεατή για ό,τι πρόκειται να επακολουθήσει. Και τον δικαιώνει απόλυτα.

Ο Fielding, λόγω μίας ερωτικής απογοήτευσης, πηγαίνει στο Σαν Μάρκος. Εκεί, και μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα εναντίον της ζωής του, συμμετέχει στην επανάσταση εναντίον του καταπιεστικού δικτάτορα. Η επανάσταση επιτυγχάνει, αλλά ο νέος πρόεδρος είναι ακόμη χειρότερος, αφού έχει παράξενες απαιτήσεις και θεσπίζει θεότρελους νόμους. Έτσι, ο πρωταγωνιστής μας παίρνει μέρος σε μία ακόμη επανάσταση, μετά το τέλος της οποίας βρίσκεται στη θέση του προέδρου του Σαν Μάρκος.

bananas allen

Όλη αυτή η κατάσταση αποτελεί μια σάτιρα επάνω στην τρέλα που επικρατεί στην Αμερική σχετικά με την πολιτική κατάσταση της χώρας. Η ανύπαρκτη δημοσιογραφική δεοντολογία, η υποκρισία των πολιτικών που άλλα υπόσχονται και άλλα πράττουν, αλλά και ο λαός που κατευθύνεται από τον κάθε λαοπλάνο και επιτήδειο μνηστήρα της κυβέρνησης, όλα αυτά σχολιάζονται έντονα από τον Allen σχεδόν σε κάθε σκηνή.

Τέλος, θέλω να προτείνω το Bananas σε κάθε πολικά σκεπτόμενο άτομο, ειδικά στις μέρες μας. Κι αυτό γιατί η Ελλάδα του 2013 θυμίζει έντονα το Σαν Μάρκος του 1971, με τις αναταραχές και την πολιτική αστάθεια που τη χαρακτηρίζει. Μία πολύ έξυπνη και διαχρονική κωμωδία, από τις πρώτες του Woody Allen, must-see για όλους τους σινεφίλ και μη.

Τι θα λέγατε να περνούσαμε μερικές «ημέρες ραδιοφώνου» την επόμενη εβδομάδα;

Δαμιανός Γκουζκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.