10 Days of Woody Allen, Part V – Vicky Christina Barcelona (2008)

vicky_cristina_barcelona_1Ήταν αναπόφευκτο. Έπρεπε κάποτε να γίνει τα βήμα. Να περάσουμε δηλαδή από τη «χρυσή» δεκαετία των 80s και τα αριστουργήματα που εδραίωσαν το μοναδικό στυλ του Woody Allen, στα τελευταία χρόνια και στις «ευρωπαϊκές» ταινίες του νευρωτικού σκηνοθέτη. Από αυτές του τις προσπάθειες, επέλεξα το Vicki Cristina Barcelona επειδή πλησιάζει θεματολογικά την παλαιότερη δουλειά του Άλλεν, αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται μίλια μακριά από άποψη ύφους. Με λίγα λόγια, τα ερωτικά πολύγωνα συνεχίζονται σε μία ταινία που θα μπορούσε να μετονομαστεί «Ο Μπαρδέμ και τα κορίτσια του».

Περί τίνος πρόκειται;

Όπως είθισται, το voice over (που για περίεργο λόγο δεν έχει αναλάβει ο ίδιος ο σκηνοθέτης), βοηθά το θεατή να εισβάλει στη ζωή των δύο πρωταγωνιστριών, Vicki (Rebecca Hall) και Cristina (Scarlett Johansson). Δύο κολλητών φίλων που μοιάζουν σε όλα, εκτός από τις απόψεις τους περί έρωτα, που είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες. Η μεν Vicki είναι ρομαντική, έχοντας βρει μία σταθερή σχέση με τον μέλλοντα άντρα της, ενώ η δε Cristina ψάχνει τον έρωτα που θα της προκαλέσει δυνατά συναισθήματα και θα την ωθήσει σε τρελές πράξεις.

Όλα αυτά ήταν κοινός τόπος μεταξύ τους μέχρι που επισκέπτονται τους θείους της Vicki στη Βαρκελώνη για το καλοκαίρι. Εκεί γνωρίζουν τον Juan Antonio, έναν καλλιτέχνη με νεωτεριστικές απόψεις για τα πάντα και ειδικά για τον έρωτα. Είναι ο ίδιος που προτείνει στις δύο γυναίκες να τον ακολουθήσουν για ένα σαββατοκύριακο στο Oviedo. Αν και διστακτική στην αρχή, η Vicki στο τέλος συμφωνεί με την απόφαση της παρορμητικής φίλης της και ακολουθούν τον Juan Antonio στο Oviedo, όπου και δημιουργούνται μπλεξίματα με καταστρεπτικές συνέπειες και για τους τρεις.

vicky_christina_barcelona 2

Ποια είναι η δική μου άποψη;

Διαφορετική ταινία. Χωρίς να εννοώ απαραιτήτως καλή ταινία. Κι αυτό γιατί ο Άλλεν δημιουργεί δύο ενδιαφέρουσες πρωταγωνίστριες, οι οποίες μέσα από συνήθεις καταστάσεις καταλήγουν κομπάρσοι στο ίδιο τους το έργο. Κι αυτό γιατί και οι δύο μπλέκονται με το απρόβλεπτο ζευγάρι του Javier Bardem και της Penelope Cruz. Εδώ είναι που έρχεται η μεγάλη μου ένσταση. Τα τελευταία χρόνια ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ήδη γνωστούς και διάσημους ηθοποιούς στις ταινίες του σε δεύτερους ρόλους, που καταλήγουν να κλέβουν την παράσταση. Βέβαια, η κλάψα της «μούσας» Scarlett Johansson επισκιάζεται από τις εμφανώς λιγότερες σκηνές της Rebecca Hall.

Μη με παρεξηγείτε. Δεν ήταν ναυάγιο η ταινία. Ήταν από αυτές που αποκαλώ «κυκλικές». Αυτές, δηλαδή, που θέτουν στην αρχή την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών, στη συνέχεια τις περνά από διάφορα γεγονότα, για να καταλήξουν στο ακριβώς ίδιο σημείο που ξεκίνησαν με ελαφρώς (ή και πολύ) διαφορετικά μυαλά. Μία αγαπημένη τεχνική του Woody Allen, που πλέον, όμως, δεν κάνει μεγάλη αίσθηση.

Πέρασε και αυτή η εβδομάδα. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα να βρω ταινία για την επόμενη. Τελικά κατέληξα σε ένα «τέλος» που αρμόζει στο Χόλλυγουντ. 

Δαμιανός Γκουζκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.