A Real CityStory – Εσύ, που μένεις πίσω

Η πόλη αδειάζει ολοένα, άνθρωπέ μου. Τα αμάξια, τα πούλμαν και τα ταξί, φορτωμένα βαλίτσες για κάποιον καλοκαιρινό προορισμό. Οι πρόχειρα ανοιγμένοι χάρτες στα παρμπρίζ. Οι γελαστές φατσούλες, και οι αγχωμένοι που τρέχουν να προλάβουν πλοία κι αεροπλάνα. Η πόλη άδειασε, άνθρωπέ μου.

DSC00275

Δεν φεύγεις διακοπές φέτος. Τις σκεφτόσουν ανά διαστήματα όλη τη χρονιά, έτσι σαν να κατάπινες μια φανταστική βαλεριάνα. Γνώριζες όμως κατά βάθος ότι φέτος δε θα μπορέσεις. Γνώριζες και τους λόγους. Δε χρειάζεται να αναφερθούν. Είπαμε δεν φεύγουμε διακοπές, αλλά δε θα κλαίμε τον μακαρίτη κι όλη την ώρα. Άσε που φέτος τον ξεχειλίσαμε τον κουβά από την κλάψα, δεν παίρνει άλλο.

Βγες άνθρωπέ μου στο μπαλκόνι (Θυμάσαι; Εκείνο πίσω απ’ τις βαριές κουρτίνες). Άδραξε με την όσφρησή σου το άρωμα της γαζίας. Αν δεν έχεις εκεί γύρω, φαντάσου το. Ή μάλλον πρώτα φαντάσου το και μετά γύρεψε γαζίες. Διώξε το νου σου από την πραγματικότητα, άνθρωπέ μου. Αυτό το δειλό τσαλαβούτημα στην παραίσθηση είναι πάντοτε το ίδιο αναζωογονητικό.

Περπάτησες σήμερα το πρωί στην πόλη. Δε σου έκανε εντύπωση που η φωνή σου χτυπούσε σε τσιμέντα και τζαμαρίες και επέστρεφε ατόφια στα αυτιά σου; Το σούρουπο θα είναι ακόμα πιο όμορφα, τριγύρισε οπωσδήποτε. Πίσω από τα χαμηλά φώτα και τους σποραδικούς ήχους. Μέσα από τις βιτρίνες, όπου θα κοιτάς και θα ξανακοιτάς – σαν να είναι πρώτη φορά – με έκπληξη το είδωλό σου, όπως το γατάκι στον καθρέφτη του Ξενόπουλου.

Να το ξέρεις, άνθρωπε, ο εαυτός σου κατάγεται από τις Ώρες της Σιωπής. Εκεί θα βρεις τις ρίζες του. Η αυγουστιάτικη πόλη σου δίνει μια θαυμάσια ευκαιρία. Έπειτα, άνοιξε την Ασκητική, να βρεις μες τις σελίδες της το αναγκαίο συμπλήρωμα: Είμαστε ένα. Από το τυφλό σκουλήκι στο βυθό του ωκεανού ως την απέραντη παλαίστρα του Γαλαξία, ένας μονάχα αγωνίζεται και κιντυνεύει, ο εαυτός μας. Και στο μικρό, το χωματένιο στήθος μας, ένας μονάχα αγωνίζεται και κιντυνεύει, το Σύμπαντο.

Ο κόσμος περιστρέφεται (sic) γύρω από σένα. Ας λένε όλοι το αντίθετο. Κι εσύ περιστρέφεσαι εντός του. Ό, τι κατορθώσει να συλλάβει ο νους σου απ’ αυτή τη ζάλη, θα σε φωτίζει και θα σε ξυπνά. Αυτό το μήνα θα «πιάσεις» πολλά. Ένας Τσάρλι Τσάπλιν μέσα στα γρανάζια της πόλης. Θα μάθεις μια διαφορετική πόλη αυτές τις μέρες. Μη διστάσεις. Πάρε στην τύχη το πρώτο αστικό και κυκλοφόρησε σε συνοικίες που δεν γνωρίζεις.

Αναζήτησε αγαπημένα πρόσωπα που έχουν μείνει κι αυτά πίσω. Ακόμα-ακόμα αναζήτησε και λιγότερο αγαπημένα πρόσωπα και ερεύνησε τις πιθανότητες μιας καινούριας σχέσης μαζί τους. Στο τέλος-τέλος, αν δε καταφέρεις να ξετρυπώσεις γνωστούς, τόλμησε να συνομιλήσεις με «ομοιοπαθείς» συμπολίτες σου. Το γεγονός πως δεν έφυγαν διακοπές – έκαστος για τους λόγους του – αποτελεί μια θαυμάσια αφετηρία για κουβέντα, κάτι σαν τα κοινά βιώματα που διηγούνται με νοσταλγικό ηρωισμό οι παλιοσειρές του στρατού ή τις τρέλες των φοιτητικών χρόνων που αναπολούν οι σαραντάρηδες.

Έμεινες πίσω λοιπόν. Δε σημαίνει πως δεν πρέπει να ξεκουραστείς. Οι διακοπές δεν αποτελούν αυτές καθαυτές πηγή χαλάρωσης (δες πόσοι επιστρέφουν από τις διακοπές τους μες στην τσαντίλα και την κούραση). Το μυαλό σου, άνθρωπε, μπορεί και παραθερίζει, το σώμα μονάχα βρέχεται και λιάζεται. Ξεκούρασε τον εαυτό σου, φτιάξε όσο μπορείς το πλάνο της νέας σεζόν και κάπου στο βάθος τοποθέτησε τον προορισμό του επόμενου καλοκαιριού. Η τύχη περιστρέφεται γύρω σου… 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.