[A real Lifestory] Λαϊκή.. ταλαιπωρία!

Κάθε Τετάρτη εδώ και πολλά χρόνια στο δρόμο κάτω από το σπίτι μου (a.k.a Καρακάση στη Θεσσαλονίκη) πραγματοποιείται λαϊκή αγορά. Κανονικά έτσι θα γινόταν και σήμερα, κι έγινε δηλαδή, αλλά με παράδοξο ομολογουμένως τρόπο και παρατράγουδα (όχι αυτά της Αννίτας Πάνια).

Οι υπάλληλοι των έργων του μετρό Θεσσαλονίκης (Ναι! Ναι! Τα έργα του μετρό Θεσσαλονίκης συνεχίζονται με πάθος!) προφανώς κατ’ εντολή κάποιου υπευθύνου άλλαξαν τον τόπο διεξαγωγής της λαϊκής αγοράς για ένα δρόμο πιο πάνω, ώστε να γίνουν έργα για το «Έργο» ή το «Σήριαλ» καλύτερα, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.

Στον δρόμο αυτόν, τον πιο πάνω, έβαλαν χαρτιά Α4 σε  μαρτιάτικες κορδέλες (ασπροκόκκινες) για να ειδοποιήσουν όσους τα έβλεπαν. Βέβαια, ξέρω και σε ποια κατάσταση ήταν οι ειδοποιήσεις μετά από 2 μέρες συνεχούς βροχής. Για την ιστορία αξίζει να πούμε ότι ούτε η «Αττικό Μετρό», ούτε φυσικά ο Δήμος Θεσσαλονίκης δεν ενημέρωσαν περαιτέρω τους κατοίκους της άνω και της κάτω γειτονιάς και δεν ειδοποίησαν με κανένα τρόπο τους  επαγγελματίες της λαϊκής αγοράς . Τα τηλέφωνα και το χαρτί κοστίζουν. Είμαστε σε δύσκολους καιρούς. Το αποτέλεσμα;

Οι πωλητές της λαϊκής αγοράς να έρθουν από τις 6 το πρωί, ως είθισται, στο γνωστό δρόμο και οι δημογέροντές τους να συνεδριάζουν ανά πεντάλεπτο μεταξύ τσιγάρου, ανάθεμα και βροχής, να χρονοτριβήσουν έως ότου μάθουν τελικά τι έγινε και τι θα γίνει, να ανοίξουν τα πρόχειρα οδοφράγματα του «Έργου» και τελικά να στήσουν τους πάγκους τους και την πραμάτεια τους στις  9 άλλοι στα γνωστά σημεία και στον καθιερωμένο δρόμο κι άλλοι στην καινούρια τοποθεσία που είχε υποδειχθεί. Γίναμε σαν να λέμε όλοι άνω- κάτω γειτονιά!

 

Το φοβερό δε της υπόθεσης είναι ότι οι κάτοικοι τόσο της άνω όσο και της κάτω γειτονιάς δεν ήξεραν τι να κάνουν με τα αυτοκίνητά τους. Οι μεν της δικής μου, της κάτω γειτονιάς, που γνωρίζαμε για την καθιερωμένη λαϊκή, αλλά εφησυχάσαμε στο γεγονός ότι δεν έβαλαν ειδοποίηση για λαϊκή, όπως γίνεται πάντα, και κάποιοι από εμάς είδαν την ειδοποίηση στην άνω γειτονιά παρκάραμε τα αυτοκίνητά μας κανονικά στο δρόμο. (λάθος μας; Πάντως τρέχαμε από τις 7 το πρωί να τα μαζέψουμε). Οι δε της άνω γειτονιάς, που μπορεί να είδαν την ειδοποίηση μπορεί κι όχι άφησαν κανονικά τα αυτοκίνητά τους.

Όλο αυτό απλώς με κάνει να αναρωτηθώ πώς γίνεται στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που ανά τους αιώνες ήταν κατ’ εξοχήν πολυπολιτισμική με κατοίκους από τα πέρατα της γης, να υπήρχε συνεννόηση και όλο αυτό  οδηγούσε σε ανάπτυξη και πρόοδο, και στη Θεσσαλονίκη του σήμερα που κατοικούν ως επί το πλείστον Έλληνες να μη μιλάμε τελικά την ίδια γλώσσα και να βουλιάζουμε την πόλη μας στο βούρκο.

Άννα Σταματοπούλου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.