[A real StudentStory] Φοιτητικές εκλογές 2013: Εσύ θα ψηφίσεις;

Θα ξεκινήσω με μια φράση τετριμμένη μεν, που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα δε. Η δομή και η μορφή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είτε πρόκειται για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα είτε για τα τεχνολογικά, αποτελούν την ακριβή μικρογραφία της κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία μας σήμερα.

Η ημέρα των φοιτητικών εκλογών έφτασε φέτος νωρίτερα από κάθε άλλη φορά. Το Roadstory.gr δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτό το αναμφίβολα ηχηρό και πολυσυζητημένο γεγονός που αφορά στην ελληνική νεολαία. Πολλοί αναφέρονται απαξιωτικά γύρω από το φοιτητικό συνδικαλισμό, άλλοι τον θεωρούν πηγή του κακού και σχεδόν οι περισσότεροι τον συνδέουν με τις καθεστωτικές παρατάξεις και το παιχνίδι της ανταλλαγής (με βοήθησες θα σε βοηθήσω). Στον αντίποδα, μια μεγάλη μερίδα φοιτητών επιλέγουν συνειδητά να συμμετέχουν εκ των έσω σε κάποια από τις κομματικοποιημένες ή μη φοιτητικές οργανώσεις. Τελικά, πολέμιοι και υπέρμαχοι των φοιτητικών εκλογών, εγγεγραμμένοι ή μη, έχουν αναλύσει μεταξύ της παρέας τους το ζήτημα της εκπροσώπησης τω ν φοιτητών.

Μετρήσαμε το σφυγμό των φοιτητικών εκλογών στη δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα φοιτητών της χώρας, την πανεπιστημιούπολη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αυτό που διαπιστώσαμε είναι ότι σίγουρα δεν υπήρχε ο αναβρασμός των προηγούμενων ετών. Η αποδιοργάνωση και η γενικότερη κατήφεια της κοινωνίας φάνηκε και στον καθρέφτη της, τη νεολαία. Στην πλειοψηφία των σχολών δεν συναντούσες και τα τρία γνωστά χρώματα εκπροσώπησης, μπλε, πράσινο και κόκκινο. Στην περίπτωση που τα συναντούσες, σίγουρα η εκπροσώπηση μιας από τις τρεις πλευρές θα ήταν από ελλιπής έως ανύπαρκτη. Παρόλα αυτά, όσους φοιτητές συνάντησα όλοι τους ήταν ευγενικοί και πρόθυμοι να μου δώσουν κάθε πληροφορία. Ίσως να πιθανολογούσαν στην ψήφο μου! Ποιος ξέρει…

Από αφίσες και τα λεγόμενα τραπεζάκια των παρατάξεων με φοιτητές που συζητούσαν μεταξύ τους γεμάτες οι σχολές. Αναρωτιέμαι, το πρόγραμμά τους δεν περιλαμβάνει παρακολούθηση μαθημάτων παρά μόνο ενδιαφέρον για την επαρκή πληροφόρηση και βοήθεια των συμφοιτητών τους; Όπως και να ‘χει, το ζητούμενό μου ήταν άλλο. Σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία για την Ελλάδα, σε μια χρονική περίοδο που όλα καταρρέουν, που η ελπίδα έχει χαθεί από τα χείλη των περισσοτέρων και που το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, ποιος είναι ο ρόλος που καλούνται να διαδραματίσουν οι φοιτητικές οργανώσεις; Τις αναφέρω ως οργανώσεις γιατί κάποιες από αυτές, όπως μου τόνισαν φοιτητές σε ορισμένες σχολές, δεν στέκονται μπροστά από ήδη υπάρχοντα κόμματα. Το λυπηρό είναι ότι δεν υπάρχει εκπροσώπηση όλων αυτών σε κάθε σχολή για να μπορεί ο φοιτητής να επιλέξει.

Συλλέγοντας, λοιπόν, όσο μου δόθηκε η δυνατότητα, διότι δυστυχώς δεν φρόντισαν όλοι να είναι συνεπής ως προς αυτή την κατεύθυνση, τα ενημερωτικά φυλλάδια των οργανώσεων σημείωσα πολλές παρατηρήσεις. Θα αναφέρω με ειλικρίνεια και αμεροληψία τι μου άρεσε και τι όχι, τι μου κέντρισε το ενδιαφέρον και τι με εξόργισε, διατηρώντας απόσταση από κάθε προσωπική πολιτική θέση. Θα ξεκινήσω από το Νο. 1 αρνητικό κατά τη γνώμη μου και δεν είναι άλλο από τα συντακτικά και ορθογραφικά λάθη που εντόπισα στην πλειοψηφία των αριστερών οργανώσεων. Στη συγκεκριμένη κατηγορία ανήκουν πολλές γι’ αυτό και δεν αναφέρω συγκεκριμένα. Η ουσία είναι ότι είναι ντροπή για φοιτητές πανεπιστημίου, που επιθυμούν να διεκδικήσουν μια θέση στην εκπροσώπηση του συνόλου των φοιτητών να παρουσιάζονται με σημαντικά σφάλματα. Είναι σαν να επιτρέπουν στον «εαυτό τους» να χάσουν έδαφος. Και εφόσον ξεκίνησα με αυτή την πλευρά, το δεύτερο που θέλω να επισημάνω είναι ότι σε κανένα φυλλάδιο από όσα διάβασα δεν υπήρχαν εμπεριστατωμένες θέσεις και προτάσεις που να αφορούν στο εκάστοτε τμήμα, παρά μόνο λασπολογία και κατηγορίες έναντι των άλλων, λέξεις εντυπωσιασμού που στόχο έχουν την επίκληση στο συναίσθημα και παρότρυνση για συμμετοχή στις εκλογές με απώτερο σκοπό να αλλάξουν τα πράγματα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διάβασα και σωστές θέσεις, οι οποίες όμως μένουν στα λόγια, δεν φαίνεται να έχουν σχέδιο υλοποίησης.

Συνεχίζοντας προς το κέντρο, η αλήθεια είναι πως το υλικό μου είναι ελλιπές, καθώς η εκπροσώπηση του μέσα στα τμήματα είναι μηδαμινή. Στις ελάχιστες σχολές που εντόπισα παρουσία της συγκεκριμένης πολιτικής θέσης σίγουρα σε ό,τι είδα δεν συμπεριλαμβανόταν η επίθεση τους «αντιπάλους». Κάτι ανάλογο με σημαντικά μεγαλύτερο βαθμό παρουσίας παρατήρησα και στην τελευταία και «δεξιά» αντίληψη. Ή δεν θα υφίστανται σαν φυσική παρουσία ή θα φαίνονται επικεντρωμένοι στο στόχο τους, χωρίς να ενδιαφέρονται για το έργο των υπολοίπων. Τα φυλλάδια τους συμπεριλάμβαναν μόνο τους στόχους και τις επιδιώξεις που αφορούσαν στο τμήμα τους και τίποτε άλλο.

Όποια κι αν είναι η στάση τους δεν μπορούμε να μην τους αναγνωρίσουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, αφού πολλά από τα πανό τους ήταν αρκετά εμπνευσμένα και εύστοχα.

Βέβαια, γεννιέται και το εξής ερώτημα, πώς να επιλέξει ο φοιτητής αν δεν υπάρχει πλήρης εκπροσώπηση;

Το αποτέλεσμα είναι ένα, η αναστάτωση και η αποδιοργάνωση της κοινωνίας φαίνεται καθαρά στον καθρέφτη της, τη νεολαία. Μπορούμε να συνεχίσουμε σε αυτό το μοτίβο;

Ζωή Καρασουλτάνη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.