[Arbitrage] – In a rich man’s world –

Από 17 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

Αρμπιτράζ σημαίνει την ταυτόχρονη πράξη αγοράς και πώλησης της ίδιας επένδυσης την ίδια χρονική στιγμή. Εν προκειμένω, ο αρμπιτραζέρ είναι ο εξηντάχρονος Ρόμπερτ Μίλερ (Ρίτσαρντ Γκιρ), ο οποίος προσβλέπει στο κέρδος που θα του αποφέρει η πώληση της επιχείρησης-δυναστείας του. Μόνο που αυτή τη φορά το στρατηγικό πλάνο του Μίλερ παρουσιάζει τρύπες (οικονομικές), οι οποίες κινδυνεύουν να μεταλλαχθούν σε ενεργές νάρκες μέσα στο δικό του στρατόπεδο. Στο διπλωματικό παιχνίδι για τις πολυπόθητες υπογραφές, ένα θανατηφόρο τροχαίο θα ζορίσει την πορεία των πραγμάτων, θα φέρει στην επιφάνεια παράνομα μαγειρέματα και θα στριμώξει για τα καλά τον γοητευτικό επιχειρηματία στην γωνία. Από εκεί ο Μίλερ θα κληθεί να αναμετρηθεί στα όρια του κερδοσκοπικού ταμπλό που ο ίδιος έχει στήσει.

Ο σκηνοθέτης, Νίκολας Τζαρέκι πατώντας στην ίδια θεματολογία που ο Όλιβερ Στόουν άνοιξε το ΄87 με το “Wall Street”, καταφέρνει πάραυτα να δώσει μια αντικειμενικότερη και περισσότερο αποστασιοποιημένη κινηματογραφική αφήγηση. Η απληστία και η ξιπασιά που στοίχειωνε τον Γκόρντον Γκέκο και μονοπωλούσε το ενδιαφέρον του Στόουν, μπαίνουν σε μακρινή τροχιά στην περίπτωση του Τζαρέκι, ο οποίος αναπτύσσει μια πολυθεματική προβληματική στην δική του λεωφόρο του χρήματος: ο πλουτοκρατικός κόσμος του Τζαρέκι εμπνέεται από το colpo grosso της υπόθεσης Μπέρναρντ Μάντοφ και δείχνει το πώς καταλήγει η έννοια του χρήματος να γίνεται ιδέα καθαρά αφαιρετική στα υψηλά κλιμάκια αγοραπωλησιών, μιλάει για την δύναμη και την επιρροή που έχει ο πλούτος σε όλες τις ομάδες της κοινωνικής οργάνωσης, για το μπλοφάρισμα που μπορεί να κρύβεται πίσω από μια εικόνα επιτυχίας, για την δυναμική και άμεση αλληλεπίδραση στις (επαγγελματικές, φιλικές, οικογενειακές) σχέσεις όταν ο δείκτης επιτυχίας κυμαίνεται πτωτικά, για την κραταιά ρατσιστική αντιμετώπιση των μαύρων από την έννομη τάξη, για τα ηθικά διλήμματα που θέτει το κέρδος στον πάσα ενδιαφερόμενο προς αυτό και το τίμημα που συνεπάγεται η όποια επιλογή.

Ο πρωταγωνιστής του, παρότι εξορισμού αντι-ήρωας, πετυχαίνει την συναισθηματική εμπλοκή του θεατή στο προβαλλόμενο δράμα του, το οποίο από μόνο του σκανδαλίζει και εξεγείρει νου και συνείδηση: μπίλιονερ που δεν διστάζει να μαγειρέψει τα λογιστικά βιβλία και να δανειστεί προκειμένου να δείξει υγιείς ισολογισμούς και κέρδη εν αγνοία της κόρης του που έχει θέση CFO στην εταιρεία, απατάει την γυναίκα του, κουκουλώνει εγκλήματα και αποποιείται των ευθυνών, προδίδει φιλίες και οικογένεια. Ζει μέσα στην υπερ-πολυτέλεια, πετάει με ιδιωτικό τζετ, μετακινείται με αστραφτερή λίμο, συλλέγει πανάκριβους πίνακες και ένα λάιφ στάιλ που δεν του επιτρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη εστιατορίων τύπου Applebee’s. Σκεπτόμενοι και την χρονική περίοδο στην οποία προβάλλεται η ιστορία του Μίλλερ, όπου η οικονομική κρίση απλώνει τα πλοκάμια της παγκοσμίως, είναι πραγματικά θαυμαστό οξύμωρο η έξωθεν συναισθηματική μετοχή στις φουρτούνες ενός τύπου με πανάκριβα ατσαλάκωτα κουστούμια. Βέβαια, εδώ μπαίνει ο παράγοντας Ρίτσαρντ Γκιρ: αποπλανεί, σαγηνεύει και εκβιάζει το βλέμμα να τον ακολουθήσει μέσα στο καθοδικό σπιράλ που πρόκειται να στροβιλιστεί προκειμένου να σώσει εαυτό και τσέπη, και ως ένοχη απόλαυση, το βλέμμα αναζητάει λόγους να τον δικαιολογήσει.

Σεναριακά ο Τζαρέκι απέφυγε επιτυχώς να δημιουργήσει μια περσόνα απλοϊκή, όπου ο αντι-ήρωας δεν μπορεί παρά να είναι ο «κακός» της υπόθεσης. Αντιθέτως, η φιγούρα του Μίλερ παρουσιάζεται αινιγματική και περίπλοκη, με ξεκάθαρα κίνητρα και στόχους βέβαια, χωρίς όμως να λείπουν οι στιγμές που προβληματίζουν και υποδεικνύουν εσωτερικές ψυχικές συγκρούσεις. Επίσης εξαιρετικές ερμηνείες απολαμβάνουμε από τον Τιμ Ροθ, ως αστυνόμο που βλέπει στον θάνατο της νεαρής γαλλίδας την ευκαιρία να δώσει ένα χτύπημα στο κατεστημένο που θέλει την δικαιοσύνη έρμαιο των δυνατών. Η Μπριτ Μάρλινγκ ερμηνεύει με αρκετό ενδιαφέρον την κόρη «θέλω-να-γίνω-αντάξια-του-πατρός» με αποκορύφωμα την στιγμή που η αρχετυπική πατρική φιγούρα κατακρημνίζεται και το ψυχαναλυτικό πένθος σωματοποιείται στο πρόσωπό της. Η Σούζαν Σάραντον κρατάει τους τόνους χαμηλά, επιλογή που αιτιολογείται απόλυτα προς το τέλος του φιλμ σε μια εκρηκτική σκηνή ανάμεσα στο ζευγάρι.

Με το Αρμπιτράζ ο Νίκολας Τζαρέκι κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του σε μεγάλου μήκους ταινία, με ένα καστ εντυπωσιακό που καταφέρνει όμως να προχωρήσει πέρα από αυτό και να αφηγηθεί μια ιστορία καλογραμμένη και καλοδουλεμένη.

Σκηνοθεσία: Νίκολας Τζαρέκι
Σενάριο:
Νίκολας Τζαρέκι
Πρωταγωνιστούν:
Ρίτσαρντ Γκιρ, Τιμ Ροθ, Σούζαν Σάραντον, Μπριτ Μάρλινγκ
Διάρκεια:
107’
Διανομή:
Audio Visual Entertainment

Ελένη Φιλίππου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.