Eurobasket 2013 – Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς

Το τέλος της πορείας μας στο Εurobasket της Σλοβενίας είναι δυστυχώς πραγματικότητα. Ο δρόμος προς την φάση των «8» ήταν εξ’ αρχής κάτι περισσότερο από δύσβατος και έτσι ο πρόωρος αποκλεισμός μας από την διοργάνωση ήταν αναμενόμενος.

sloukas_

Δεν παύει βέβαια σε καμία περίπτωση να είναι και απαράδεκτος. Γιατί, κακά τα ψέματα, η μη είσοδος στην 8αδα είναι ένα μεγαλοπρεπέστατο «χαστούκι» για την Εθνική μας ομάδα. Μια εθνική που «καλόμαθε»στις επιτυχίες του παρελθόντος, αλλά πλέον πρέπει να αποδεχτεί ότι κάτι δεν πηγαίνει και τόσο καλά.

Η δεύτερη φάση της διοργάνωσης ξεκίνησε ιδανικά. Μεγάλη νίκη κόντρα στους Ισπανούς με 79-75, αποθέωση για την – πραγματικά μεγάλη – προσπάθεια των Ελλήνων διεθνών και βεβαιότητα ότι με ανάλογες εμφανίσεις η πρόκριση στην 8αδα είναι δεδομένη. Και κάπου εκεί, στην κρισιμότερη στιγμή, ήρθε η απόλυτη κατάρρευση για την Εθνική μας. Κόντρα στους οικοδεσπότες Σλοβένους, πραγματοποιώντας τραγική εμφάνιση (φτάσαμε να χάνουμε μέχρι και με 26! πόντους) ηττηθήκαμε πολύ εύκολα με 73-65. Οι ελπίδες για πρόκριση ήταν πλέον ελάχιστες. Βασικό βήμα ήταν να κερδίσουμε την Κροατία στο παιχνίδι της Δευτέρας. Κάτι τέτοιο δεν έγινε, η Εθνική μας λύγισε στην παράταση κόντρα στους μαχητικούς Κροάτες και ετοίμασε άμεσα τις αποσκευές της για Αθήνα. Τόσο απλά και συνάμα τόσο άδοξα.

1025614_0

Από χθες έχουν γραφτεί τόσα και τόσα για την ομάδα μπάσκετ, ποιος έφταιξε, τι πήγε στραβά και τι άλλαξε σε σχέση με την ομάδα-φόβητρο των προηγούμενων χρόνων. Η αλήθεια είναι ότι από το προολυμπιακό τουρνουά του 2012 και την τεράστια αποτυχία μας με τους Νιγηριανούς, η ομάδα δείχνει να έχει χάσει το «μέταλλο» του νικητή, που την χαρακτήριζε. Δεν διαφωνεί κανείς ότι παιχνίδια όπως αυτό με την Φινλανδία, η πρωταθλήτρια  Ευρώπης του 2005 και η ομάδα που φιλοδώρησε τις ΗΠΑ με 101 πόντους στο Μουντομπάσκετ του 2006, θα τα καθάριζε με την φανέλα της και μόνο ήδη από τα αποδυτήρια. Πλέον επιχειρείται μια μετάβαση στην νέα τάξη πραγμάτων, με καινούρια πρόσωπα σε όλους τους τομείς, η οποία -προς το παρόν- κρίνεται αποτυχημένη. Γιατί επιτρέπεται μια ομάδα να χάσει και να αποκλειστεί, αλλά απαγορεύεται να πετάει λευκή πετσέτα σε μια διοργάνωση όπου παραδοσιακά πρωταγωνιστεί.

Το μεγαλύτερο βάρος έχει πέσει στον πρόεδρο της ομοσπονδίας Γιώργο Βασιλακόπουλο, καθώς εκείνος κινεί τα νήματα εντός της ομάδας. Λάθος επιλογές και κατηγορίες για υποδείξεις παικτών συνθέτουν ένα σκηνικό «κλίκας» που μόνο κακό μπορεί να κάνει στην Εθνική. Μια δική του επιλογή ήταν και ο Αντρέα Τρινκέρι. Ένας καλός προπονητής, όχι βέβαια από το πάνω ράφι, φιλόδοξος αλλά και με αρκετές αδυναμίες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η ομάδα έδειχνε να μην έχει πλάνο μέσα στο γήπεδο, με τον Τρινκέρι να κάθεται άπραγος στον πάγκο του. Οι εμμονές του σε συγκεκριμένους παίκτες, τα ατυχή πειράματα  σε συστήματα και η απαράδεκτη αμυντική λειτουργία είναι σφάλματα που τον βαραίνουν αποκλειστικά. Το αν χρειάζεται πίστωση χρόνου για να παράγει έργο στην Εθνική ομάδα θα το κρίνουν οι υπεύθυνοι, το σίγουρο είναι όμως ότι στο πρώτο μεγάλο στοίχημα της καριέρας του, στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων.

1024902

Πολλά ακόμα συνετέλεσαν στην μεγάλη φετινή αποτυχία. Άμοιροι ευθυνών δεν είναι βέβαια ούτε οι παίκτες, οι οποίοι δεν έδειξαν την απαραίτητη μαχητικότητα και πολλές φορές έδιναν την εντύπωση ότι η παρουσία τους στην διοργάνωση ήταν σκέτη αγγαρεία. Χαμηλά ποσοστά ευστοχίας, τεράστιο πρόβλημα στο ριμπάουντ και πολλά αβίαστα λάθη, δείχνουν ότι οι διεθνείς δεν είχαν την απαιτούμενη συγκέντρωση για να δώσουν το 100% των δυνατοτήτων τους. Αν συνυπολογίσει κανείς και την ατυχία των τραυματισμών, δημιουργείται ένας «φονικός» συνδιασμός που μας έσπρωξε στον φετινό αγωνιστικό κατήφορο. Δεν πρέπει βέβαια, να παραγνωρίσουμε μεγάλες εμφανίσεις όπως με την Τουρκία, τη Ρωσία και την πανίσχυρη Ισπανία, το πρόσημο όμως είναι -κατά γενική ομολογία- αρνητικό.

Η κριτική σε κάθε επίπεδο πρέπει να είναι βάσιμη και φυσικά καλοπροαίρετη. Το ευκολότερο για κάποιον είναι να έχει τον ρόλο του «μετά Χριστόν προφήτη», να σχολιάζει πίσω από την ασφάλεια της ανωνυμίας του και να μην παρουσιάζει προτάσεις παρά μόνο επικρίσεις. Οι φορείς και οι γνώστες του αθλήματος θα πρέπει να καθίσουν γύρω από το τραπέζι και να πάρουν γενναίες αποφάσεις για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ, χωρίς εγωισμούς και προσωπικές αντιπαραθέσεις. Όπως είπε και ο Βασίλης Σπανούλης, είναι απαραίτητο ένα «ξεσκαρτάρισμα», ώστε να ξαναβρούμε την χαμένη μας ταυτότητα  και να βαδίσουμε ξανά στο δρόμο των επιτυχιών. 

Κώστας Παπαγεωργίου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.