Group therapy: η λύση στη ελληνική μιζέρια;

Εδώ και πολύ καιρό, όντας ενεργό μέλος της ελληνικής κοινωνίας αποκομίζω από τους συμπολίτες μου μια απέραντη θλίψη, μιζέρια, στεναχώρια, λύπη… Ένα «γιατί» ακούω συνεχώς. «Γιατί» σε εμένα, «γιατί» να χάσω τη δουλειά μου ΕΓΩ, «γιατί» να μη μπορώ να πάω διακοπές ΕΓΩ, «γιατί» να μη μπορώ να πληρώσω το δάνειο και τους λογαριασμούς ΕΓΩ… Και δεν τονίζω τυχαία τη λέξη «εγώ», αλλά νομίζω πως ακριβώς αυτές οι λέξεις και αυτές οι φράσεις χαρακτηρίζουν την πλειονότητα των Ελλήνων του σήμερα. Με το πρόσχημα της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης και των αδυσώπητων και σκληρών μέτρων, έχει χαθεί η ενότητα της ελληνικής κοινωνίας και σταδιακά οι πολίτες νοιάζονται και ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το ατομικό τους συμφέρον, για την προσωπική τους επιβίωση. Ο κάθε  Έλληνας πολίτης (και δεν αποκλείω τον εαυτό μου) πλέον θεωρεί πως ο ίδιος είναι αυτός που περνά τα πάνδεινα,  που αιμορραγεί οικονομικά και ψυχικά και δεν περνά καν από το μυαλό του πως εκατομμύρια άλλοι συνάνθρωποί βρίσκονται σε ιδιαίτερα δυσμενέστερη θέση.

Με κύριο έναυσμα την πρόσφατη εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη,  που είχε ως βασικό θέμα τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες οι οποίες τους στερούν τη ζωή σε πολύ νεαρή ηλικία, συνειδητοποίησα πως η ζωή δεν αποτελεί μονάχα ένα διαρκή και αέναο αγώνα για επιτυχία οικονομική και επαγγελματική. Αντιλήφθηκα, ότι στις δύσκολες εποχές που ζούμε έχουμε ξεχάσει πως τα σημαντικότερα, τα σοβαρότερα και τα πιο επίπονα προβλήματα είναι εκείνα που αφορούν την υγεία μας. Κι όμως, έχουμε ξεχάσει  πως μονάχα για λίγα χρόνια (όσα και αν είναι αυτά) είμαστε κάτοικοι του πλανήτη αυτού που ονομάζεται «Γη». Έχουμε διαγράψει από τη σκέψη μας και από τους στόχους μας τις απλές καθημερινές χαρές που μερικοί συνάνθρωποί μας μπορεί τόσο να επιδιώκουν αλλά να μην μπορούν τελικά να τις απολαύσουν. Αντιθέτως, ομφαλοσκοπούμε αδιάκοπτα, θεωρούμε τους εαυτούς μας ως τους χαμένους αυτής της ζωής, ως τους πιο αδύναμους και ανήμπορους να σταθούμε στα πόδια μας  οικονομικά, ενώ άλλοι αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα σε επίπεδο υγείας.

Μήπως είναι, λοιπόν, καιρός να μαζευτούμε στα πλαίσια ενός group therapy όλοι οι Έλληνες και δίχως ντροπές, προκαταλήψεις, ενδοιασμούς, να εξιστορήσουμε το προσωπικό μας πρόβλημα, τη δική μας έγνοια; Άμεσα θα αντιληφθούμε πως δυσκολίες αντιμετωπίζουμε πραγματικά ΟΛΟΙ μας, αλλά υπάρχουν «δυσκολίες» που αντιμετωπίζουν συνάνθρωποί μας που δεν έχουν δυστυχώς λύση, αρρώστιες που δεν έχουν γιατρειά. Όμως, οι υπόλοιποι που και υγεία έχουμε, και ικανότητες, και διάθεση, και ενέργεια, ακούγοντας το διπλανό μας, συζητώντας τις έγνοιες μας μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή τη μιζέρια που μας διακατέχει, από αυτό το απέραντο «εγώ» και να δούμε πως εκεί έξω υπάρχουν πολύ σοβαρότερες δυσχέρειες που οι οικονομικές δυσκολίες μπροστά σε αυτές είναι απλώς ένα ανέκδοτο. Ας μιλήσουμε λοιπόν, ας είμαστε ειλικρινείς επιτέλους με τους εαυτούς μας και με τους συνανθρώπους μας και θα δούμε πόσο απλό είναι να σκέφτεσαι θετικά και αισιόδοξα μέσα σε ένα γενικότερο περιβάλλον που μόνο απαισιόδοξα αισθήματα γεννά…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.