Infancia clandestina – Με λένε Ερνέστο

Από 18 Απριλίου στους Κινηματογράφους

Σε πραγματικά περιστατικά βασίζει ο Benjamín Ávila την ταινία του , “Infancia clandestina” , η οποία  τοποθετείται στην περίοδο του «Ψυχρού Πολέμου» στην Αργεντινή μετά τον θάνατο του Χουάν Περόν και την εγκαθίδρυση μιας ακόμα σκληρής δικτατορίας.

Συγκεκριμένα οι  επαναστάτες γονείς του Juan(που ονομάστηκε βέβαιως έτσι κατά τον Περόν), από του οποίου την οπτική βλέπουμε όλη την ιστορία , αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την Αργεντινή, εφόσον από το καθεστώς εξαπολύεται η πιο στυγνή επίθεση απέναντι στους επαναστάτες . Βρίσκονται στην Κούβα, όπου και παραμένουν ορισμένο καιρό. Όμως σύντομα οι γονείς του  Juan και της μικρότερης αδελφής ,  που πλέον διαθέτει , κρίνουν πως χρειάζεται να επιστρέψουν στην Αργεντινή , ώστε να αντισταθούν στην δικτατορία. Για να διασφαλίσουν μάλιστα την ασφάλεια του παιδιού τους φροντίζουν να πάρουν διαφορετικούς δρόμους επιστροφής.

Για να μπορέσουν να επανεγκατασταθούν στην Αργεντινή όλοι τους αναγκάζονται να αλλάξουν όνομα κι ο Χουάν γίνεται Ερνέστο. Το μικρό αγόρι λοιπόν κτίζει μία καινούργια ζωή στην νέα του γειτονιά με τους γονείς του και  τον θείου του Μπέτο.  Ενώ εκείνος γνωρίζει μια κοπέλα , την Μαρία , από το σχολείο του και ερωτεύεται , οι γονείς του καταστρώνουν σχέδια αντίστασης. Όσο η σχέση του αγοριού με το κορίτσι δυναμώνει , τόσο πιο ριψοκίνδυνη γίνεται η προσπάθεια της οικογένειας του. Κάπου μεταξύ των ποιητικών συμβουλών του θείου Μπέτο για τα κορίτσια και μιας σχολικής εκδρομής τα δύο παιδιά δένονται ακόμη παραπάνω. Ταυτόχρονα , κατά την επιστροφή του , ο Χουάν- Ερνέστο διαπιστώνει  μια σημαντική απώλεια , που δυστυχώς θα σήμαινε και την αρχή του τέλους για το (σχετικά ) ήρεμο διάλειμμα στην ζωή του παιδιού.

Η ταινία είναι πάρα πολύ συμπαθητική, θίγει σειρά ζητημάτων πέρα από τα δύο προφανή – την επαναστατική αντίσταση και τον παιδικό έρωτα. Καλύπτει ένα ευρύ  φάσμα από τις προβληματικές σχέσεις και τις συγκρούσεις μέσα σε μία οικογένεια, τον ρόλο ενός μέντορα και τις παιδικές προσλαμβάνουσες. Μάλιστα , στο τέλος της ταινίας, το οποίο και δεν δύναμαι φυσικά να αποκαλύψω, και συγκεκριμένα στην τελευταία σκηνή το παιδί καλείται αρκετά ξεκάθαρα κατ’ εμέ να κάνει μια επιλογή που σχετίζεται με όλους τους παραπάνω παράγοντες.

Επίσης πρέπει να αναφέρω πως η ταινία αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική απόπειρα της γυναίκας που δεν γερνάει ποτέ , της πανέμορφης  Natalia Oreiro στον ρόλο της μητέρας του Χουάν και σίγουρα δικαιώνει την εμπιστοσύνη που οι λοιποί συντελεστές της ταινίας της έδειξαν και πραγματοποιεί μια αρκετά αξιόλογη μετάβαση από τις σειρές στην κινηματογραφική οθόνη.

Τέλος από εμένα εκτιμήθηκε επίσης η απεικόνιση των πολύ βίαιων σκηνών ή καλύτερα αυτών που στην συνείδηση του αγοριού θα καταγράφονταν ως τραυματικές  με κινούμενα σχέδια, σχεδόν μονάχα σκίτσα. Το soundtrack υπήρξε επίσης μεταξύ των αξιοσημείωτων συστατικών της ταινίας.

Επομένως θα έλεγα πως η ταινία είναι μάλλον καλή και μπορεί να ενδιαφέρει οποιονδήποτε αγαπά την ιστορία, την πολιτική, τα παιδιά.  Συγκινητικό μπορεί να χαρακτηρίσει ακόμη κανείς το γεγονός πως ο Ávila αφιερώνει την ταινία στην μητέρα του και σε όσους ακόμη δεν εγκατέλειψαν.

Σκηνοθεσία: Benjamín Ávila
Σενάριο: Benjamín Ávila , Marcelo Müller
Πρωταγωνιστούν: Natalia Oreiro, Ernesto Alterio, César Troncoso
Διάρκεια:  112 λεπτά

Έλενα Στεφανάτου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.