«INSENSO», όπως λέμε ΕΡΩΤΑΣ

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης  φιλοξένησε από τις 17 έως τις 26 Σεπτεμβρίου  στην παράσταση «INSENSO» του Δ. Δημητριάδη με την σκηνοθετική υπογραφή του Εμμ. Κουτσουρέλη. Μια όπερα χωρίς μουσική, έτσι έχει χαρακτηριστεί, μια ωδή στον έρωτα, εμπνευσμένη από το κινηματογραφικό έργο του Λουκίνο Βισκόντι «SENSO» (1954). Μπροστά στα μάτια του θεατή και μέσα από τον αριστουργηματικό μονόλογο της κόμισσας Λίβια Σερπιέρι ξετυλίγεται το νήμα ενός έρωτα. Ο καταιγιστικός και συχνά παραληρηματικός λόγος της μας αποκαλύπτει όχι μόνο την ιστορία της με τον Ιταλό υπαξιωματικό Φραντς αλλά και τη φύση του ίδιου του συναισθήματος. Ερωτηματικά, σκέψεις και προβληματισμοί γνώριμα σε όλους, σαν να είναι βγαλμένα από την προσωπική ιστορία του καθένα από εμάς ξεχωριστά. Ένας έρωτας που σχεδόν νομοτελειακά οδηγείτε στη προδοσία, ύστερα στο πόνο, ύστερα στη παραφορά και στο τέλος στο θάνατο..
Ο Εμμ. Κουτσουρέλης αφουγκράζεται το κείμενο και επιλέγει να κρατήσει ένα  λιτό μοτίβο σκηνοθεσίας που “φωτίζει” το κείμενο και τις δύο ηθοποιούς, Στ. Παπαμιχάλη και Μ. Τσάρη, που υποδύονται τον ίδιο ρόλο. Οι δυο πρωταγωνίστριες χρησιμοποιούν λόγο απλό και καθαρό αφήνοντας να αναδειχθεί η δυναμική πού φέρουν οι ίδιες οι λέξεις, έχοντας ωστόσο ένα “βάρος” στην έκφραση και το σώμα τους που είναι μάλλον περιττό. Η Μ. Τσάρη είναι εκείνη που φαίνεται να ξεχωρίζει στον ρόλο της Λίβιας Σερπιέρη μιας και καταφέρνει με όπλα το συναίσθημα και τον ζεστό και ηπιότερο λόγο της να παρασύρει το θεατή στο δράμα της κόμμισας.
Την σκηνή της αίθουσας ‘’Black Box’’ του Iδρύματος “Μιχάλης Κακογιάννης” γεμίζει ένα και μόνο ανάκλιντρο, -αρκετό για να συμπληρώσει τις δύο ηθοποιούς- γύρω από το οποίο η ηρωίδα βιώνει τα πάθη της ενώ παράλληλα τη μουσικότητα της παράστασης δημιουργούν και πάλι τα δύο κορίτσια. Ο λόγος τους μπροστά από δύο μικρόφωνα και πάντα υπό τις οδηγίες του Κ. Βήτα, δημιουργούν την αίσθηση της μελωδίας, δίνουν ένταση όταν χρειάζεται και παρασέρνουν το θεατή στην παραφορά του έρωτα.
Η παράσταση διαρκεί μόλις μια ώρα, μια ώρα γεμάτη συναισθήματα δυνατά και αφοπλιστικά, κάποια απ’ αυτά γνώριμα και κάποια άλλα ακραία όμως βαθιά αληθινά. Όλοι θα ταυτιστούν με την φράση: «Τίποτα δεν γεμίζει τον άνθρωπο όσο ένας άνθρωπος» και αυτό είναι το κέρδος αυτού του ανεβάσματος. Το ότι επιτρέπει στον θεατή να συναντήσει τον εαυτό του μέσα σε αυτό…

Ιωάννα Τρικενέ

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.