Jack The Giant Slayer – Ask not whence the thunder comes

Από 4 Απριλίου στους κινηματογράφους

O Bryan Singer  ανοίγει αυτήν την φορά τις πόρτες δυο διαφορετικών παραμυθένιων κόσμων  για να ταυτίσει τον  Τζακ-κυνηγό γιγάντων με τον Τζακ-κάτοχο φασολιάς και να ανακατέψει στο μαγικό του καζάνι τις δύο ιστορίες.

Στην αρχή της ταινίας σε παράλληλα πλανά φαίνονται ο πατέρας του πάμφτωχου Τζακ κι η μητέρα της πριγκίπισσας Ιζαμπελα να διαβάζουν στους μικρούς πρωταγωνιστές έναν συναρπαστικό στα ματιά των παιδιών  μύθο. Αυτός αφορά την θρυλική σύγκρουση ανθρώπων και γιγάντων που συνέβη όταν κάποιοι μοναχοί στοχεύοντας να βρουν τον παράδεισο άνοιξαν μια δίοδο ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων κι αυτόν των γιγάντων, που επιτεθήκαν στους ανθρώπους, και τον τρόπο με τον οποίο ο μεγάλος βασιλιάς Ερρίκος ανάγκασε τους εισβολείς να φύγουν  και τους φυλάκισε για πάντα στον κόσμο τους.

Έτη αργότερα, όταν τόσο ο Τζακ όσο κι η Ιζαμπελα έχουν μεγαλώσει, ο πρώτος μένοντας μαζί με τον θείο του βγαίνει προς αναζήτηση αγοραστή για το άλογο και το καρό του κι η δεύτερη προσπαθώντας να αποφύγει τον αντιπαθέστατο μελλοντικό σύζυγο της κυκλοφορεί στην πόλη μεταμφιεσμένη σαν απλή υπήκοος. Εκεί συναντιούνται στα πλαίσια μιας τραγελαφικής εξέλιξης κι ο Τζακ αφού ανταλλάξει το άλογο του (εφόσον είχε νωρίτερα χάσει το καρό) για ένα σακουλάκι φασόλια, που όπως ισχυρίστηκε ο μοναχός που του τα έδωσε είναι πολύτιμα και δεν πρέπει ΠΟΤΕ να βραχούν, επιστρέφει στο σπίτι του για να ακούσει κατσάδα από τον θείο του για την ανικανότητα του. Το ίδιο βραδύ στα πλαίσια μιας τρομερής καταιγίδας κι ενώ ο θείος απουσιάζει, αφού αποφάσισε πως η απόκτηση χρημάτων πρέπει να είναι δικό του καθήκον, η Ιζαμπελα εμφανίζεται στο σπίτι του Τζακ και πάλι μεταμφιεσμένη. Φυσικά η βροχή ήταν πολύ δυνατή, η στέγη του σπιτιού του Τζακ σπασμένη  και το κακό δεν άργησε να συμβεί! Τα φασόλια βραχηκαν! Η συνεχεία επί της οθόνης…

Ξεκινώντας με το κομμάτι της αμιγούς κριτικής, οφείλω να επισημάνω σε πρώτη φάση, πως η ταινία δεν ήταν κάτι εξαιρετικό. Δεν ήταν ούτε κακή βεβαίως, διέθετε και θετικά στοιχεία, στα οποία και θα αναφερθώ ευθύς αμέσως. Πρώτα από όλα, υπήρχε ένα αρκετά έξυπνο διακριτικό χιούμορ, που κλείνει το μάτι στο κοινό,  ακριβώς στις σκηνές που χρειαζόταν, όπως συνέβη και στην προηγούμενη ταινία του Nicholas Hoult. Επιπλέον ήταν έκτακτη κι η τεχνική επεξεργασία, όχι τόσο στο κομμάτι που αφορά το 3D κατ’ εμέ, αλλά περισσότερο σχετικά με την δημιουργία των γιγάντων, όπως πολύ καλά φτιαγμένοι ήταν κι οι Bοnnies στην προηγούμενη ταινία του. Μάλιστα πρέπει τα εξωκοσμικά πλάσματα που γίνονται όλο και πιο συχνοί θαμώνες των ταινιών του Χόλυγουντ να ναι το καινούργιο αγαπημένο παιχνίδι των σκηνοθετών, καθώς πέραν του εντυπωσιασμού που εγγυώνται, μπορούν να τους αποδώσουν οποιαδήποτε αποκρουστική ιδιότητα (βρώμα, ρεψίματα, μυξουλες και δεν θα επεκταθώ περαιτέρω γιατί θα ‘θελα να παραμείνω στα πλαίσια του ευγενικού).

Στα θετικά βεβαίως επιβάλλεται να αναφέρω έναν για ακόμα μια φορά εξαιρετικό Ewan McGregor που ως επικεφαλής της φρουράς του βασιλιά βρίσκεται στην πρώτη γραμμή μάχης! Ταυτόχρονα για να παραμείνω στις ερμηνείες χωρίς να έχω να αναφέρω κάτι για τα λοιπά πρόσωπα (με εξαίρεση ίσως έναν χαριτωμένο Stanley Τucci ως προδότης γαμπρός του βασιλιά), θα επικεντρωθώ στον πρωταγωνιστή. Ο οποίος πρωταγωνιστής δεν έχει πράγματι κάτι ιδιαιτέρα κακό στην ερμηνεία του, αντιθέτως ίσως και να είναι συμπαθητικός. Το ζήτημα είναι η επαναλαμβανομένη παραπάνω διατύπωση: «όπως και στην προηγουμένη ταινία του». Ο Nicholas παίζει κι  εδώ ακριβώς τον ίδιο ρολό με το Warm Bodies, κι αν η μεταβολή από  ζόμπι σε αγροτόπαιδο είναι ικανή να σας πείσει για το αντίθετο είμαι διατεθειμένη να σας διαφωτίσω τονίζοντας μερικές από τις ομοιότητες : σε μια φαντασιακη περίσταση το απόλυτο outsider ερωτεύεται την κόρη του αρχηγού/βασιλιά, την σώζει περί τις 3000 φορές κι εκεί που φαίνεται να έχουν όλα φτιάξει έρχεται μια ακόμη ανατροπή κατά την οποία ο Hoult saves the day, πριν οι δυο πρωταγωνιστές καταλήξουν ζευγάρι. Δεν ισχυρίζομαι πως αυτές οι ταινίες πρέπει να πάψουν να υφίστανται απλά επισημαίνω πως ίσως ο Nicholas Hoult θα μπορούσε να δοκιμάσει να υποδυθεί κάποια στιγμή έναν διαφορετικό ρολό…

Ως τελευταία παρατήρηση, και χωρίς βεβαίως να αναφέρομαι αποκλειστικά σε αυτό το φιλμ, θέλω να καταγράψω πόσο λυπηρό κρίνω το γεγονός πως η θεματική δεξαμενή του αμερικανικού κινηματογράφου έχει στερέψει τόσο ώστε ένα τόσο μεγάλο ποσοστό των ταινιών που βγαίνουν φέτος να είναι είτε συνέχειες προηγούμενων ταινιών, είτε remakes, είτε μεταφορές από βιβλία, κόμικς και παραμυθία.

Εν γένει οποίος πάει να παρακολουθήσει την ταινία καλό θα είναι να γνωρίζει πως δεν πρόκειται ούτε για τον Bryan Singer  των X-men, ούτε της Βαλκυριας αλλά ότι θα διασκεδάσει για ένα πλήρες δίωρο με μπόλικη περιπέτεια, ρομάντζο και αρκετό χιούμορ.

Σκηνοθεσία: Bryan Singer

Σενάριο: Darren Lemke, Christopher McQuarrie

Πρωταγωνιστούν: Nicholas Hoult, Stanley Τucci, Ewan McGregor

Διανομή: Village Films

Έλενα Στεφανάτου

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.