[Άποψη] Plans


Του Άρη Πετρουλάκη

Είχε καιρό να εμφανιστεί ο Αλέκος Αλαβάνος και φαινόταν να έχει αποφασίσει να αποχωρήσει οριστικά από τη πολιτική μετά από μια σειρά δυσεξήγητων κινήσεων και πρωτοβουλιών.

Επιστρέφοντας μετά από 20 χρόνια στην Ευρωβουλή ο κ. Αλαβάνος έγινε με αμφιλεγόμενες διαδικασίες πρόεδρος του ΣΥΝ (είχε ανθυποψήφιο τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη τον οποίο είχε ορίσει υποψήφιο δήμαρχο στις εκλογές του 2006 και ξαφνικά ένα πρωί ανακοίνωσε την στήριξη του στον πρωτοεμφανιζόμενο τότε κ. Τσίπρα), το οποίο παρέλαβε ως κόμμα της αστικής αριστεράς για να τον μετουσιώσει σε ένα καθαρά ακτιβιστικό κόμμα, που αδιαφορούσε μέχρι του σημείου της λοιδορίας για τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Για να σηματοδοτήσει αυτή την αλλαγή, άλλαξε και το όνομα ενός κόμματος που μετρούσε 16 χρόνια ζωής.
Προκειμένου να παρέμβει δυναμικά στη κοινωνία στο νέο του ρόλο, ο Αλέκος Αλαβάνος άδραξε την πρώτη ευκαιρία που τού προσφέρθηκε, με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Γιαννάκου. Ο κινηματικός, σχεδόν εξεγερσιακός τού τόνος, που ανακάλυπτε τη «γενιά του άρθρου 16» σε έκανε να νομίζεις πως η έλευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων ήταν περίπου συνώνυμο με την καταστροφή της παιδείας ( μετά ήρθε το μνημόνιο και καταλάβαμε πιο ξεκάθαρα τι σημαίνει καταστροφή). Σήμερα 3 χρόνια αργότερα, που όμως σε πυκνότητα μοιάζουν δεκαετία τουλάχιστον, πολλοί συνειδητοποιούν πως μάλλον είναι καλύτερα να έρθουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα, είναι εμφανές το γεγονός πως ο κ.Αλαβάνος δεν καλλιέργησε κουλτούρα σκεπτικισμού και πραγματικής διεκδίκησης, ούτε έπεισε σε βάθος για την ορθότητα των απόψεων του την νεολαία, διαφορετικά με την ψήφιση του πολύ δυναμικότερου νόμου Διαμαντοπούλου δεν θα είχε μείνει όρθιο ούτε κολυμπηθρόξυλο.

Επανήλθε κατεβαίνοντας υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές του 2010 δημιουργώντας το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και ανατροπής» ένα σχηματισμό που λίγο καταλάβαμε τι πρέσβευε για το δήμο που έθετε υποψηφιότητα, περισσότερο έδινε την εντύπωση πως πόνταρε στο τυφλό αντιμνημονιακό μέτωπο. Μετά την εκλογική του αποτυχία δεν ξανακούσαμε τίποτα για την τύχη του, γεγονός που σημαίνει πως το πιθανότερο είναι να επρόκειτο, όχι για ένα φορέα απόψεων και ιδεών, αλλά για ένα όχημα που σκοπό είχε να εξυπηρετήσει τις επιδιώξεις του αρχηγού του.

Αυτή τη περίοδο παρατηρεί κανείς πως οι περισσότεροι έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται πως κοινό συμφέρον αποτελεί η παραμονή στην Ευρωζώνη με τις οδυνηρές συνέπειες που συνεπάγεται αυτή η επιλογή, και πως μόνος δρόμος για να μην καταρρεύσουμε είναι η σύνταξη με αυτές τις επιλογές και οι προοπτικές που αυτές προσφέρουν. Σε αυτή τη χρονική στιγμή ο κ. Αλαβάνος επέλεξε να εμφανίσει το «Plan B». Αρκεί μονάχα να σκεφτούμε πως το Plan Α ήταν ο κ. Τσίπρας.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.