A real HumanStory – Hugo Chavez : Ο αιώνιος ηγέτης της Βενεζουέλα

Παρατηρώντας με τρόμο και απογοήτευση, τον τελευταίο καιρό, όσα συμβαίνουν στον κόσμο, πολλοί αναρωτιόμαστε τι τύχη μπορεί να έχουμε, ποιοι είναι ή ήταν οι πραγματικοί ηγέτες και τελικά, υπάρχουν ή υπήρξαν ποτέ; Η απάντηση ίσως μας δοθεί από τη μακρινή για εμάς Βενεζουέλα, όπου, αυτές τις μέρες, μνημονεύουν τον Hugo Chávez, πρόεδρό της από το 1999 έως το 2013. Ένας μόλις χρόνος πέρασε από το θάνατό του, και ο κόσμος συνεχίζει να τον τιμά καθημερινά, με όποιον τρόπο βρίσκει για όσα πρόσφερε με το συνεχή αγώνα του για τη χώρα.

chavez

Ο Hugo Chavez θεωρείται ο σκληρότερα εργαζόμενος εκλιπών ηγέτης του κόσμου. Η καριέρα του ξεκίνησε ως αξιωματικός του στρατού, αλλά η έντονη δυσαρέσκειά του για το πολιτικό σύστημα της Βενεζουέλας, τον οδήγησε στο να ιδρύσει το μυστικοπαθές Μπολιβιαριανό Επαναστατικό Κίνημα-200 (MBR-200) στις αρχές του 1980 με στόχο “την ανατροπή στα πάντα”. Ο Chavez οδήγησε το κίνημα σε μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον της Δημοκρατικής Δράσης, της κυβέρνησης του Προέδρου Carlos Andrés Pérez το 1992, για την οποία και φυλακίστηκε. Με την αποφυλάκισή του, δύο χρόνια μετά, ίδρυσε ένα σοσιαλιστικό κόμμα, το Πέμπτο Κίνημα Δημοκρατίας, και εκλέχθηκε πρόεδρος της Βενεζουέλας το 1998. Το κίνημά του, ακολουθούσε τη θεωρία του «τσαβινισμού», μία δική του ιδεολογία, την οποία ακολούθησε, και προερχόταν από την πολιτική ιδεολογία του Μπολιβαριανισμού (Bolivarianism) και του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα. Ως βάση της είχε ένα κοινωνικό σχέδιο με επίκεντρο τις σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις στη χώρα, γνωστό ως «Μπολιβαριανή Επανάσταση». Εφάρμοσε στο Σύνταγμα του 1999 της Βενεζουέλας, τη συμμετοχή των δημοκρατικών συμβουλίων, την εθνικοποίηση αρκετών βασικών βιομηχανιών, και την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την ιατρική περίθαλψη και την εκπαίδευση, καθώς συντέλεσε και στη μείωση της φτώχειας, χρησιμοποιώντας πόρους και έσοδα από το πετρέλαιο. Οι «Μπολιβαριανές Αποστολές» περιλάμβαναν κατασκευές χιλιάδων δωρεάν ιατρικών κλινικών για τους φτωχούς, θεσμούς εκπαιδευτικών εκστρατειών που έκαναν εγγράμματο, πάνω από ένα εκατομμύριο ενήλικο πληθυσμό, αλλά και θέσπιση παροχής τροφίμων και επιδοτήσεων στέγασης.

Μετά από τη συνεχή στήριξη και εμπιστοσύνη των πολιτών, ήρθε και η τελευταία νίκη του ηγέτη στις προεδρικές εκλογές, τον Οκτώβριο του 2012, όπου αναβλήθηκε η προκαθορισμένη στις 10 Ιανουαρίου 2013, ορκωμοσία, με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης, λόγω της κατάστασης της υγείας του. Η επιστροφή του καρκίνου , που είχε διαγνωστεί τον Ιούνιο του 2011, είχε γίνει αισθητή ξανά, με αποτέλεσμα να καταφέρει να τον νικήσει. Σημειώνοντας τον μόνο αναποτελεσματικό αγώνα του, ο Chavez, έφυγε από τη ζωή, στις 5 Μαρτίου 2013, σε ηλικία 58 χρόνων. Ο διεθνής πολιτικός κόσμος δείχνει την εκτίμησή του αλλά και οι απλοί πολίτες της Βενεζουέλα, την ευγνωμοσύνη τους, με εκδηλώσεις λατρείας αυτές τις μέρες και όχι μόνο, έξω από το λόφο του Μαυσωλείου, που αποτελεί την τελευταία κατοικία του ηγέτη. Μέσα από γιγάντια στημένα ηχεία ακούγεται η φωνή του Προέδρου από ηχογραφήσεις που είχε κάνει, τραγουδώντας για την αγάπη, ηχώντας μέχρι τα πιο απομακρυσμένα σπίτια στον απέναντι λόφο. Η φρουρά στέκεται συνεχώς τριγύρω, ενώ οι ομιλίες του ηγέτη  αρχειοθετούνται σε εβδομαδιαία προγράμματα με τίτλο «Hello President», και βρίσκονται σε τακτική  ραδιοτηλεοπτική αναμετάδοση στα ερτζιανά της Βενεζουέλας. Η όψη του βρίσκεται τοιχοκολλημένη σε όλα τα κυβερνητικά κτίρια , και αναπαρίσταται ακόμα και σε καπέλα ή μπλουζάκια. Προς τιμήν του ακόμη, το Orinoco Oil Belt, το πιο πλούσιο κοίτασμα πετρελαίου της χώρας, έχει μετονομαστεί σε “Hugo Chavez Frias Orinoco Oil Belt”.

Την Τετάρτη, 5 Μαρτίου ο επιλεγμένος διάδοχός του, ο Nicolás Maduro, ο οποίος αυτοαποκαλείται «γιος του Chavez», προέδρευσε, αποδίδοντας ταυτόχρονα φόρο τιμής στον μεγάλο ηγέτη μέσα από συνεχή αφιερώματα και μία μεγάλη στρατιωτική παρέλαση. Ο Maduro καλείται να συνεχίσει το μεγαλοπρεπές έργο του, κάτι που σαφώς αποτελεί τεράστια ευθύνη για τον ίδιο αλλά και συνεχή διαδικασία πειθούς των οπαδών του Chavez. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Washington Post, ήταν έντονες οι αντιδράσεις πολλών από αυτούς για την αρχηγία του Maduro, αλλά χαρακτηριστικές ήταν και οι δηλώσεις πολλών πολιτών, ανάμεσα στις οποίες η πιο αφοπλιστική ήταν μίας νοικοκυράς, που είχε φτάσει στις 6 το πρωί στο Μαυσωλείο για να προσευχηθεί προς τιμήν του «αθάνατου» Προέδρου: «Το πρόβλημα είναι ότι, ο Chavez, δε μας  έμαθε πώς να ζούμε χωρίς αυτόν».

Πέρα, λοιπόν από την αναγκαία απόδοση τιμής, εκ μέρους της σημερινής εξουσίας της Βενεζουέλας, στον ηγέτη Hugo Chavez, με παρελάσεις και αφιερώματα, η ουσία και η αξία του αγώνα του είναι η απόδοση τιμής από τον απλό, φτωχό άνθρωπο, που, ακόμη και χωρίς όμοιο πολιτικό φρόνιμα, μπορεί και αναγνωρίζει πλέον την προσφορά του στη χώρα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα για έναν ηγέτη. Ας ευχηθούμε να μπορέσουν κάποια στιγμή να ακολουθήσουν κι άλλοι, κάποια από τα βήματά του.

Χρύσα Σίδερη

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.